Chapter 02

Napangiti ako nang maramdaman ko mayroon humahalik-halik sa magkabila kong pisngi, kaya biglang nawala ang antok ko lalo pa pagigil pa akong hinahalikan sa magkabila kong pisngi. Kahit nakapikit ako nakangiti akong niyakap sila naulinigan ko ang masaya hagikhik nilang dalawa.

"I told you, Queendra, shhh ka lang niyaya mo kasi ako lakasan kiss kay Nanay," bulong pa ni Quentin sa kapatid n'ya akala yata nagambala nila ang tulog ko.

Quentin and Queendra, kambal kong anak na lalaki at babae. Sila ang inspirasyon ko, at sa lahat ng pagsisikap ko sa buhay ay para sa future nila.

“Hi, good morning mga mahal ko,” malambing kong pagbati sa kanila sabay pareho ko silang pinisil sa ilong nila.

"Good morning din po, Nanay," sabay pa nilang sabi sa akin hinalikan ulit ako pero ngayon sa noo ko naman.

"Ang saya naman ng umaga ko," wika ko sa kanila at nagustuhan nila dahil kinilig pareho.

Bumungisngis ako nang bumangon ako para sumandal sa headboard ng kama inalalayan pa nila akong dalawa na para bang malaki na sila.

"Thank you mga mahal ko," saad ko sa kanila nang maayos na akong nakasandal sa headboard ng kama.

“Nanay, uhmm wala ka po work ngayon?” tanong ng bunsong kong si Queendra. Magkasalikop pa ang magkabila n'yang palad animo nagdadasal na sana nga wala akong pasok kaya mahina akong tumawa.

"Wala?" patanong kong tugon sa kaniya.

Nanlaki ang mata nilang dalawa pagkatapos nagkatinginan silang magkapatid. Hmm parang may gusto yata hingiin ang mga anak ko kaya lang nahihiya pa magsabi.

Kahit na bata pa sila naiintindihan nila busy ako sa trabaho. Pero kapag wala akong commitment. Binibigay ko lahat ng oras ko sa kanila. Iyon lang kapag sunod-sunod ang project ko. Minsan uuwi ako na tulog na sila. Pero kapag mayroon naman sila event sa school. Nagpupunta ako kahit na late pa ako, humahabol ako. Wala na nga silang Tatay, tapos pati ako busy pa. Kaya gagawa talaga ako ng paraan para bigyan sila ng time.

Iyon nga lang todo ingat ko lalo pa crowded na lugar ang pupuntahan ko. Mahirap kapag nakilala ako. Biglang puputok ang balita na may mga anak pala ako. Hindi naman ako natatakot na mabunyag ang katotohanan na iyon. Hindi ko itatanggi ang anak ko kung ako ang tatanungin.

Hindi alam ng mga teacher ng kambal na artista ang Nanay ni Quentin at Queendra. Kasi nga buo ko naman talagang pangalan ay Ma. Jhen Kayla Paulin Rosales. Isa pa hindi naman ako nagtutungo sa classroom nila dahil ang Nanay Cristy lang ang pumupunta kapag may meeting.

Pakilala ng Nanay Cristy, mga apo niya si Quentin at Queendra at siya ang guardian dahil nasa abroad daw ang Nanay ng kambal. Hindi rin naman ako chismis ng dalawa kong anak pero alam nila na artista ako. Hindi ko nga lang pinapanood ng mga movie ko, pero sa mga commercial pinapayagan ko. May kissing scene kasi sa mga movie ko kaya hindi talaga sila pu-puwede manood noon.

Akala ng mga kasamahan ko sa industry surname ko ang Paulin at name ko ay Jhen. Kasi screen name ko ay Jhen Paulin. Napagkamalan pa akong tatay ko raw ba ay afam, kaya Paulin ang surname ko. Ngingiti lang ako simple tango, bawas mali rin.

"Dahil wala akong trabaho ngayon. Mayroon naman pero mamaya pa alas-otso ng gabi. Mahaba pa ang oras. Saan ang gusto pumunta ng mga anak ko?"

“Yahey! Nanay, gusto ko po pasyal sa mall,” wika ni Queendra. Tumango ako tuwang-tuwa ito pumalakpak pa.

"At ako rin muna ang maghahatid at susundo sa inyo mamaya pagpasok sa school niyo at pagkatapos at saka tayo papasyal sa mall. How about that, gusto niyo ba iyon?”

“Wow that's awesome po,” excited na sabi ni Quentin ang panganay ko.

“I like it po Nanay,” saad din ni Queendra. Bumungisngis ako kasi nakasanayan talaga nila ang tawag sa akin ay ‘nanay’. Gaya-gaya kasi sila sa pagtawag ko sa Nanay Cristy. Gusto ko rin naman iyon para sa akin sweet ang gano'n.

Napatingin ako sa wall clock kung anong oras na. Ten hanggang twelve ng umaga ang pasok ng kambal. Alas-otso pa lang ngayon kaya may time pa ako para maghanda.

“Dahil diyan, tayo na mag-almusal para maghanda na pagpasok.”

“Tapos na po kami kumain ni Kuya Quentin,” tugon ni Queendra kaya kunwari nalungkot ako.

“Nanay ‘wag ka na po malungkot. Kakain ulit po kami ni Queendra,” sabi ni Quentin kaya hindi ko mapigilan hindi sila pupugin pareho ng halik sa mukha nila.

“Ang sweet naman talaga ng Kuya Quentin na iyan,” wika ko pa pareho ko silang niyakap. Ang saya sa pakiramdam kapag ganito ko sila nayayakap. Parang ang bilis lang ng panahon malaki na sila. Waah ayaw ko yata ispin soon magiging binata at dalaga na ang mga anak ko. Natawa tuloy ako sa sarili ko ang advance kong mag-isip aba.