- 3 - แค่ทำตามมารยาท

ท่ามกลางฝูงชนที่ขวักไขว่ กลับมีรัศมีบางอย่างที่ทำให้ผู้คนรอบข้างต้องยอมหลีกทางให้โดยอัตโนมัติ 

ภาคินเดินนำหน้ากลุ่มเพื่อนสนิทด้วยจังหวะก้าวที่สม่ำเสมอและมั่นคง เสื้อช็อปสีแดงท่าพับแขนขึ้นอย่างลวกๆ เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งและนาฬิกาเรือนหรูที่ส่องประกายล้อแสงแดด 

ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักนั้นยังคงเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆประหนึ่งว่าโลกทั้งใบไม่มีสิ่งใดสามารถสั่นคลอนสมาธิของเขาได้

ข้างกายเขามีเตโชที่กำลังหัวเราะร่าพลางเล่าเรื่องตลกไร้สาระ และหมอกที่เดินหน้านิ่งเช็กตารางเรียนในไอแพด ทั้งสามคนเปรียบเสมือนกลุ่มอิทธิพลย่อยๆที่ใครก็ต่างเกรงขาม

“ไอ้คิน เมื่อวานมึงหายไปไหนมาวะช่วงบ่าย กูตามหาซะทั่วลานเกียร์” เตโชเอ่ยถามพลางตบไหล่เพื่อนแรงๆตามนิสัย

“ไปหาที่เงียบๆนั่งพัก” ภาคินตอบสั้นๆ ในหัวกลับปรากฏภาพเด็กสาวมัดแกะที่กำลังคุยกับแมวขึ้นมาวูบหนึ่ง เป็นภาพจำที่แปลกประหลาดซึ่งเขาสลัดไม่หลุดตลอดทั้งคืน

“ที่เงียบๆของมึงนี่มันที่ไหนวะ? หรือว่าไปซุ่มดูเครื่องยนต์ตัวใหม่ในแล็บ?” หมอกเลิกคิ้วสงสัย เพราะปกติภาคินไม่ใช่คนที่จะปลีกตัวไปไหนอย่างไร้จุดหมาย

ภาคินไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาเพียงแค่กวาดสายตาคมกริบไปรอบๆ บริเวณ 

ความเงียบขรึมของเขาเปรียบเสมือนกำแพงล่องหนที่กั้นขวางไม่ให้ใครกล้าก้าวข้ามเข้ามา และในวินาทีนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวกลับเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

"อย่าตามมานะ!!"

เสียงหวานใสที่แฝงไปด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้นจากทิศทางของตึกกิจกรรม ตามมาด้วยร่างเล็กในชุดนิสิตที่วิ่งหน้าตั้งมาทางกลุ่มของภาคินอย่างรวดเร็ว 

พะแพงในสภาพที่ผมมัดแกะหลุดรุ่ย ใบหน้าตื่นกลัวเอาแต่หันกลับไปมองด้านหลังราวกับกำลังหนีอะไรบางอย่าง

ซึ่งความจริงเป็นเพียงลูกสมุนของมินตราที่แกล้งทำทีเป็นไล่กวดตามบทที่เตี๊ยมไว้

ด้วยความรีบร้อนและมัวแต่พะวักพะวงกับด้านหลัง ทำให้เธอไม่ทันสังเกตเห็นคนที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

พลั่ก!

ร่างบอบบางปะทะเข้ากับแผงอกกว้างของภาคินอย่างจัง แรงกระแทกส่งผลให้เธอเสียหลักหงายหลังไปตามแรงโน้มถ่วง 

เสียงฮือฮาจากนิสิตโดยรอบดังขึ้นทันที ทุกคนต่างหยุดนิ่งเพื่อรอดูฉากจบที่คาดเดาได้ไม่ยาก

“ซวยแล้วน้องคนนั้น พี่ภาคินเกลียดการโดนตัวที่สุด!”

“เดี๋ยวพี่เขาต้องเบี่ยงตัวหลบแน่ๆ เตรียมตัวก้นจ้ำเบ้าได้เลยยัยเด็กนิเทศฯ”

“คอยดูนะ พี่ภาคินคงจะปล่อยให้ล่วงลงพื้นเหมือนคราวที่ดาวคณะพยายามจะแกล้งล้มใส่ชัวร์”

เสียงกระซิบเซ็งแซ่สะท้อนถึงกิตติศัพท์ความไร้หัวใจของชายหนุ่ม แต่สิ่งที่เกิดขึ้นจริงกลับกลายเป็นบทละครที่ไม่มีใครคาดคิด

ในเสี้ยววินาทีที่พะแพงกำลังจะทิ้งตัวลงสู่พื้นซีเมนต์แข็งๆ ฝ่ามือหนาของภาคินกลับเอื้อมออกไปโอบรอบเอวคอดเอาไว้ตามสัญชาตญาณอย่างรวดเร็วและมั่นคง 

แขนแกร่งของเขาแข็งแรงพอที่จะรับน้ำหนักของเธอได้ทั้งหมดโดยไม่ขยับเขยื้อน ราวกับว่าเขาตั้งใจรอจังหวะนี้อยู่แล้ว

พะแพงเบิกตาโพลง มือเรียวทั้งสองข้างคว้าหมับเข้าที่สาบเสื้อช็อปของเขาเพื่อยึดเหนี่ยว 

ใบหน้าของเธอแหงนสบเข้ากับดวงตาคมที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่คืบ ลมหายใจอุ่นๆของเขาเป่ารดที่แก้มจนความร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาถึงใบหู

ความเงียบเข้าปกคลุมลานเกียร์ชั่วขณะ ทุกสายตาจ้องมองมาที่มือของภาคินที่ยังคงกระชับเอวของเด็กสาวเอาไว้แน่น ไม่มีการผลักไส ไม่มีการเดินหนี และไม่มีสายตาเย็นชาที่ใช้ขับไล่ผู้หญิงคนอื่น

“เป็นอะไรหรือเปล่า?” 

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบ บัดนี้กลับมีความอาทรบางอย่างเจือปนอยู่จนเพื่อนสนิททั้งสองคนถึงกับอ้าปากค้าง 

ภาคินค่อยๆประคองให้พะแพงยืนขึ้นอย่างนุ่มนวล มือข้างหนึ่งยังคงวางอยู่ที่ต้นแขนของเธอคล้ายกับจะช่วยพยุงไม่ให้เธอล้มลงไปอีกรอบ

“ขะ...ขอโทษค่ะพี่! พะแพงไม่ได้ตั้งใจ พะแพงแค่รีบ...” 

พะแพงก้มหน้าพูดเสียงสั่นรัว แสร้งทำเป็นหวาดกลัวจนตัวสั่น ทั้งที่ลึกๆในใจเธอกลับรู้สึกถึงแรงเต้นของหัวใจที่ผิดจังหวะ ไม่ใช่จากบทละคร แต่จากสัมผัสที่ดูจริงใจเกินไปของเขา

ภาคินไม่เพียงแค่ประคองเธอให้ยืนขึ้น แต่เขากลับลดตัวลงมาเล็กน้อยเพื่อพินิจใบหน้าของเธอให้ชัดเจน 

สายตาที่เขามองเธอในตอนนี้... มันไม่ใช่สายตา ‘Zero Absolute’ ที่ทุกคนรู้จัก แต่มันคือสายตาของนักล่าที่เริ่มจะติดบ่วงเสน่หาของเหยื่อที่ดูไร้ทางสู้

“มัดผมใหม่ซะ มันหลุดหมดแล้ว” 

เขาเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงที่เบาลงกว่าเดิมมาก มือหนาขยับเหมือนจะเอื้อมไปช่วยจัดทรงผมที่หลุดรุ่ย แต่ก็ชะงักไว้เพียงชั่วครู่ก่อนจะลดมือลง ท่าทางนั้นทำให้เตโชและหมอกมองหน้ากันอย่างมีเลศนัย

“เอ่อ... ขอบคุณค่ะพี่ พะแพงขอโทษจริงๆนะคะที่ทำให้พี่เลอะเทอะ” เธอยกมือไหว้ปลกๆ พลางรีบจัดเสื้อผ้าหน้าผมด้วยท่าทางที่ดูเก้ๆ กังๆ ยิ่งทำให้ดูน่าเอ็นดูในสายตาคนมอง

“ชื่อพะแพงใช่ไหม?” ภาคินถามขึ้นลอยๆ แต่กลับทำให้นางเอกตัวแสบใจหายวาบ

“คะ...คะ? พี่รู้ชื่อพะแพงด้วยเหรอคะ?”

“ป้ายชื่อ” เขาพยักหน้าไปทางป้ายกระดาษลังที่ยังคล้องคออยู่ แม้คราวนี้จะไม่มีรอยปากกาเมจิกบนหน้า แต่ภาพเด็กสาวที่นั่งคุยกับแมวเมื่อวานก็ซ้อนทับขึ้นมาอย่างชัดเจน 

"วันหลังวิ่งดูทางด้วย ไม่ใช่ทุกคนจะใจดีรับเอาไว้แบบนี้”

คำพูดที่ดูเหมือนจะดุแต่กลับแฝงไปด้วยความห่วงใยทำให้นิสิตหญิงโดยรอบถึงกับกำหมัดด้วยความอิจฉา 

ภาคินที่พวกเขาเคยเห็นมาตลอดสามปี ไม่เคยคุยกับผู้หญิงแปลกหน้าเกินสองประโยค และไม่เคยแตะต้องใครก่อนหากไม่จำเป็น

“ค่ะ... พะแพงจะระวังค่ะ ขอบคุณมากนะคะ!” 

พะแพงส่งยิ้มหวานที่ดูซื่อที่สุดเท่าที่จะทำได้ไปให้หนึ่งที ก่อนจะแสร้งทำเป็นวิ่งหนีออกไปทางคณะนิเทศทิ้งให้ชายหนุ่มผู้สูงส่งยืนนิ่งอยู่กลางวงล้อมของสายตานับร้อยคู่

ภาคินมองตามแผ่นหลังเล็กนั้นไปจนสุดสายตา ก่อนจะก้มลงมองฝ่ามือของตัวเองที่ยังคงหลงเหลือไออุ่นจากเอวบางของเธอ 

กลิ่นหอมจางๆคล้ายแป้งเด็กผสมกับกลิ่นดอกไม้อ่อนๆยังคงอบอวลอยู่ที่ปลายจมูก

“ไอ้คิน... เมื่อกี้คือใครวะ?” เตโชเดินเข้ามาตบหลังเพื่อนเสียงดังปึก 

"มึงโอบเอวน้องเขา! มึงประคองน้องเขา! แถมยังถามชื่อน้องเขาด้วย! นี่กูยังอยู่ในโลกมนุษย์อยู่ใช่ไหม?”

“กูแค่ทำตามมารยาท” 

ภาคินตอบพลางปรับสีหน้าให้กลับมาเย็นชาดังเดิม แต่มันกลับไม่เนียนพอสำหรับสายตาของเพื่อนที่คบกันมานาน

“มารยาทเหรอ? ปกติคนล้มใส่ มึงขยับหลบจนเขาหน้าทิ่มดินเลยนะมึง” หมอกส่ายหัวอย่างขำๆ 

"แต่น้องพะแพงคนนี้ก็น่ารักดีนะ ดูซื่อๆ โก๊ะๆ ดี ไม่เหมือนพวกที่ตั้งใจมาอ่อยมึงวันก่อน”

“ซื่อเกินไปน่ะสิ” ภาคินพึมพำกับตัวเอง

ในใจของเขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้น มันคือความสนใจที่เข้มข้นจนเกือบจะเป็นความโหยหา 

ภาคินไม่เคยรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเรื่องของใครเท่านี้มาก่อน เขาอยากรู้ว่าภายใต้มัดแกะยุ่งๆ และรอยยิ้มซื่อๆนั้น เด็กสาวคนนั้นกำลังคิดอะไรอยู่

ทางด้านพะแพงเมื่อวิ่งพ้นสายตาของกลุ่มวิศวะมาได้ เธอก็หยุดพักที่หลังตึกคณะนิเทศทันที ร่างเล็กหอบหายใจถี่พลางเอามือลูบอกที่หัวใจยังคงเต้นรัวระเบิด

“สำเร็จไปอีกขั้น...” 

เธอพึมพำ สายตามองดูนาฬิกา ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่มินตรากำหนดไว้เป๊ะๆ ทั้งตำแหน่งการชนและช่วงเวลาที่ภาคินต้องเดินผ่าน

ทว่าความรู้สึกอุ่นวาบที่ช่วงเอวกลับไม่ยอมจางหายไปง่ายๆ ความอบอุ่นจากมือใหญ่ของภาคินในวินาทีนั้น มันให้ความรู้สึกที่ต่างจากสิ่งที่เธอจินตนาการไว้ 

เธอคิดว่าเขาจะแข็งกระด้างและไร้หัวใจ แต่สัมผัสของเขากลับนุ่มนวลและให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด

“อย่าใจอ่อนนะพะแพง... พี่คนนั้นก็แค่เหยื่อ เขาก็แค่หมากสำคัญที่จะพาเธอหลุดพ้นนากหนี้ก้อนนี้” 

เธอกระซิบเตือนตัวเองพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความรายงานมินตราว่า ‘ภารกิจขั้นที่สองเรียบร้อย’ 

แต่ในขณะที่เธอกำลังก้มหน้าพิมพ์ข้อความอยู่นั้น เธอก็สัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาจากมุมตึก 

พะแพงเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่กลับเห็นเพียงชายเสื้อช็อปแดงที่ไวๆ หายไปที่หัวมุม

"ใครกันนะ...?"