- 5 - ไม่ต้องกลัว

ช่วงเย็นของวันบริเวณโต๊ะม้านั่งใต้ถุนตึกที่ค่อนข้างลับตาคน พะแพงนั่งจดจ่ออยู่กับกองเอกสารและรายงานเล่มหนาหลายเล่มที่วางซ้อนกันจนแทบจะปิดบังใบหน้าเล็กๆ ของเธอ

“จำใส่สมองโง่ๆ ของแกไว้พะแพง ว่าที่แกยังมีที่ยืนในมหาลัยนี้ได้ ก็เพราะความเมตตาของฉัน ถ้าแกกล้าขัดคำสั่ง เรื่องหนี้ของพ่อแก ไม่จบแน่”

เสียงตวาดแหลมสูงของมินตราดังขึ้นทำลายความเงียบ พร้อมกับกองงานปึกใหญ่ที่ถูกโยนลงบนโต๊ะจนฝุ่นฟุ้งกระจาย ลูกเกดและนัตตี้ยืนขนาบข้างด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม ราวกับกำลังมองดูสัตว์ตัวเล็กๆ ที่ไร้ทางสู้

“มินตรา... แต่นี่มันงานกลุ่มของพวกเธอนะ แล้วมันก็เยอะเกินไป เราทำไม่ไหวหรอก คืนนี้เราต้องรีบกลับหอ...” พะแพงพยายามรวบรวมความกล้าปฏิเสธ น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวัน

เพี๊ยะ!

ฝ่ามือเรียวของมินตราฟาดลงบนแก้มใสของพะแพงอย่างแรงจนใบหน้าสวยสะบัดไปตามแรงตบ ความเจ็บแสบแล่นริ้วขึ้นมาทันที ทิ้งรอยนิ้วมือแดงก่ำไว้บนผิวขาวละเอียด พะแพงชะงักงัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและหวาดกลัว

“อย่ามาสะเออะปฏิเสธฉัน! แค่ฉันยอมให้แกไปอ่อยภาคินเพื่อใช้หนี้ก็นับว่าเป็นบุญหัวเท่าไหร่แล้ว” มินตราเค้นเสียงลอดไรฟัน ก่อนจะหยิบแก้วน้ำหวานที่วางอยู่ใกล้ๆ ราดลงบนศีรษะของพะแพงอย่างช้าๆ

ของเหลวสีเหนียวเหนอะหนะไหลซึมผ่านเส้นผมมัดแกะที่เคยดูน่ารัก ลงมาตามใบหน้าและเสื้อนิสิตจนเปียกโชก พะแพงหลับตาแน่น ร่างกายสั่นสะท้อนด้วยความอัปยศที่ยากจะเอ่ยออกมาเป็นคำพูด

“ทำซะ... ทำเสร็จคืนนี้แล้วเอาไปวางไว้ที่โต๊ะอาจารย์ที่ตึก ถ้าพรุ่งนี้เช้าฉันไม่เห็นคะแนนงานนี้ปรากฏในระบบ แกเตรียมบอกลาพ่อแกได้เลย!”

มินตราสะบัดบ๊อบเดินจากไปพร้อมสมุน ทิ้งให้พะแพงนั่งจมอยู่กับความมืดมิดและหยดน้ำตาที่ไหลรินผสมกับน้ำหวานที่เปื้อนหน้า เธอไม่มีทางเลือก... ไม่มีเลยสักทาง

เวลาล่วงเลยไปจนเกือบห้าทุ่ม แสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้าในมหาวิทยาลัยส่องให้เห็นร่างเล็กที่กำลังวิ่งกระหืดกระหอบด้วยความเร่งรีบ พะแพงเพิ่งจะวางรายงานเล่มสุดท้ายลงบนโต๊ะอาจารย์ในตึกที่เงียบเชียบปานป่าช้าสำเร็จ เธอเหนื่อยจนแทบขาดใจ เสื้อผ้าที่เคยเปียกชื้นบัดนี้แห้งกรังจนรู้สึกระคายเคืองผิว

‘ต้องทัน... ต้องทันรถเมล์เที่ยวสุดท้าย’

เธอวิ่งสุดฝีเท้าออกไปทางประตูหน้ามหาวิทยาลัย ลมกลางคืนพัดผ่านใบหน้าที่ยังคงทิ้งรอยนิ้วมือจางๆ เอาไว้ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวังอันน้อยนิด แต่เมื่อก้าวพ้นประตูรั้วออกมา เธอกลับเห็นเพียงไฟท้ายสีแดงของรถเมล์คันสุดท้ายที่กำลังเคลื่อนตัวห่างออกไปอย่างรวดเร็ว

“รอด้วยค่ะ! รอก่อน!”

พะแพงตะโกนสุดเสียงพลางวิ่งตามไปอย่างไม่คิดชีวิต แต่ทว่าสภาพร่างกายที่อ่อนแอจากการไม่ได้กินข้าวเพียงพอและการทำงานหนักเกินกำลังทำให้ขาของเธออ่อนแรงลงกะทันหัน

โครม!

ร่างของเธอเสียหลักล้มฟาดลงกับพื้นถนนอย่างรุนแรง หัวเข่าและฝ่ามือครูดไปกับพื้นจนได้แผลถลอก ความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่ประสาทสัมผัสจนเธอไม่สามารถพยุงตัวขึ้นมาได้ พะแพงซบหน้าลงกับพื้นถนน ปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ความกดดันทั้งหมดที่แบกไว้พังทลายลงในวินาทีนี้

“ฮึก... ทำไม... ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย...”

ในขณะเดียวกันที่ประตูหน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกล ภาคินเดินออกมาพร้อมกับเตโชและหมอก ทั้งสามคนเพิ่งเสร็จสิ้นจากการวิเคราะห์ระบบเครื่องยนต์ตัวใหม่ที่กินเวลาล่วงเลยมาจนดึกดื่น

“โอย... เครื่องยนต์บ้าอะไรว่ะ รื้อยากรื้อเย็นขนาดนี้ กูนึกว่าจะต้องนอนเฝ้าแล็บซะแล้ว” เตโชบ่นพึมพำพลางบิดขี้เกียจ

“แต่มันก็คุ้มนะ ระบบจ่ายน้ำมันแบบใหม่นั่นถ้าเราพัฒนาต่อยอดได้...” หมอกเริ่มเข้าโหมดวิชาการ แต่ภาคินกลับไม่ได้ฟังสิ่งที่เพื่อนพูด

สายตาคมกริบของเขามองตรงไปยังเงาสลัวที่หน้ามหาลัย แสงไฟจากรถยนต์ที่แล่นผ่านวูบหนึ่งทำให้เขาเห็นร่างเล็กที่หมอบฟุบอยู่บนพื้นถนน ภาคินชะงักงัน หัวใจที่เคยนิ่งสนิทปานน้ำแข็งกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อเห็นกระเป๋าผ้าลายการ์ตูนที่คุ้นตาตกอยู่ข้างๆ ร่างนั้น

“นั่นมัน...” ภาคินไม่รอช้า เขาออกตัววิ่งพุ่งตรงไปยังจุดนั้นทันที ทิ้งให้เพื่อนอีกสองคนมองตามด้วยความฉงน

“เห้ย! ไอ้คิน! มึงจะไปไหนวะ!” เตโชตะโกนไล่หลัง แต่ภาคินไม่ได้ยินเสียงใครอีกแล้ว

เขาเข้าถึงตัวพะแพงในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ภาคินทรุดตัวลงคุกเข่าข้างๆ เธออย่างไม่สนว่ากางเกงสแล็กราคาแพงจะเปื้อนดินหรือฝุ่น มือหนาเอื้อมไปแตะที่ไหล่บางที่กำลังสั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้น

“พะแพง...”

น้ำเสียงที่เรียกชื่อเธอนั้นเต็มไปด้วยความตระหนกและอ่อนโยนอย่างที่เขาไม่เคยใช้กับใคร พะแพงค่อยๆ เงยหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและรอยแดงจากการถูกตบขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าเป็นใคร ความเข้มแข็งที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดก็พังทลายลงสิ้นเชิง

“พี่... พี่ภาคิน...” เธอกระซิบเรียกเขาก่อนจะฟุบลงกับอกแกร่งของเขาอย่างลืมตัว

ภาคินนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหวานและความเปียกชื้นที่เสื้อผ้าของเธอ แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขามากกว่าคือรอยนิ้วมือบนแก้มและแผลที่เข่าของเธอ ใคร... ใครกล้าทำร้ายเธอขนาดนี้?

เขารวบตัวร่างเล็กเข้าสู่อ้อมกอดอย่างแน่นหนา มือหนาลูบหัวเธอเบาๆ คล้ายกับจะบอกว่าปลอดภัยแล้ว

“ใครทำ?” ภาคินถามเสียงต่ำพร่า ความเย็นชาที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจนเตโชและหมอกที่วิ่งตามมาถึงต้องชะงักฝีเท้า

“พี่ภาคิน... พะแพงเจ็บ... พะแพงอยากกลับบ้าน...” พะแพงไม่ได้ตอบคำถาม เธอเอาแต่ร้องไห้จนตัวโยนในอ้อมกอดที่กว้างและอบอุ่นที่สุดเท่าที่เธอเคยสัมผัสมา

ภาคินไม่ได้คาดคั้นต่อ เขาช้อนร่างบางขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดายราวกับเธอไร้น้ำหนัก ดวงตาของเขาสบเข้ากับเพื่อนสนิททั้งสองที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“ไอ้เต... ไปเอารถกูมา หมอก... มึงไปสืบมาว่าวันนี้ที่คณะนิเทศมีใครอยู่บ้าง แล้วมีใครมายุ่งกับพะแพงตอนเย็น” สั่งการด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดปานคำสั่งประหารชีวิต

“เออๆ กูจัดการให้ มึงใจเย็นๆ นะไอ้คิน” หมอกตอบรับอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อน

ภาคินเดินนำร่างที่สั่นเทาของพะแพงไปที่รถยนต์คันหรูของเขา เขาค่อยๆ วางเธอลงบนเบาะหนังอย่างนุ่มนวลที่สุด พลางใช้ผ้าเช็ดหน้าเนื้อดีชุบน้ำสะอาดคอยซับคราบน้ำตาและรอยเปื้อนบนใบหน้าให้เธออย่างใจเย็น

ในรถที่เงียบสงบและเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของงน้ำหอมรถกลิ่นใหม่ที่เขาพึ่งซื้อมา ภาคินมองดูเด็กสาวที่หลับตาพริ้มด้วยความเพลียจากการร้องไห้ ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับเอาไว้ตลอดหลายวันมานี้กลับระเบิดออกมา

เขาไม่สนว่านี่จะเป็นเรื่องบังเอิญหรือแผนการของใคร เขาไม่สนว่าเธอจะเป็นใครมาจากไหน แต่ความจริงที่ชัดเจนที่สุดในตอนนี้คือ... เขาไม่อาจทนเห็นน้ำตาของเธอได้แม้แต่หยดเดียว

“ไม่ต้องกลัว...” ภาคินพึมพำพลางเอื้อมมือไปเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าเธอออก รอยยิ้มที่เคยเย็นชาของเขามลายหายไป เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม