- 4 - พิเศษของพิเศษ

เสียงอึกทึกของโรงอาหารกลางในช่วงพักเที่ยงเป็นสิ่งที่ภาคินพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอดชีวิตนักศึกษา 

กลิ่นอาหารปนเปกันในอากาศ ไอร้อนจากหม้อแกง และเสียงพูดคุยเซ็งแซ่ที่ดังสะท้อนเพดานสูง 

ทั้งหมดนี้คือองค์ประกอบของความวุ่นวายที่เขามักจะตัดขาดด้วยการสั่งอาหารขึ้นไปกินบนห้องสโมสรนิสิต หรือไม่ก็ร้านอาหารติดแอร์ที่เงียบสงบกว่านี้

แต่ในวันนี้... กฎเหล็กของเขากลับถูกพังทลายลงด้วยความตั้งใจบางอย่างที่เจ้าตัวยังไม่ยอมรับปาก

“ไอ้คิน... มึงแน่ใจนะว่ามึงไม่ได้โดนของ?” 

เตโชเอ่ยถามพลางปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ขณะเดินตามหลังเพื่อนรักที่ก้าวฉับๆ มุ่งหน้าไปยังโรงอาหารฝั่งตะวันออกซึ่งอยู่กึ่งกลางระหว่างคณะวิศวกรรมศาสตร์และคณะนิเทศศาสตร์ 

“มึงเดินผ่านโรงอาหารคณะตัวเองที่แอร์เย็นฉ่ำ เพื่อมาเบียดเสียดกับคนนับร้อยที่นี่เนี่ยนะ? ด้วยเหตุผลที่ว่า... ร้านข้าวมันไก่แถวนี้อร่อย?”

“เออ กูจำได้ว่ามึงเคยบอกว่าข้าวมันไก่มันเลี่ยนจะตายห่า มึงชอบกินสลัดไม่ก็อาหารคลีนไม่ใช่เหรอวะ?” 

หมอกเสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงกังขา สายตาจับจ้องไปที่แผ่นหลังกว้างของเพื่อนที่วันนี้ดูจะมีจุดหมายปลายทางที่ชัดเจนเป็นพิเศษ

“ร้านนี้เขาว่าสืบทอดสูตรมาสามรุ่น” 

ภาคินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ร่องรอยของการโกหก ทว่าดวงตาคมกริบกลับกวาดมองไปรอบโรงอาหารอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังสแกนหาเป้าหมายท่ามกลางนักศึกษาคณะนิเทศ

และเขาก็พบเธอ...

ที่โต๊ะไม้ตัวยาวริมสุดของโรงอาหาร ซึ่งค่อนข้างอับลมและร้อนกว่าจุดอื่น พะแพงนั่งอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางกลุ่มนักศึกษาที่นั่งล้อมวงกินอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย 

แต่บนโต๊ะของเธอกลับว่างเปล่า มีเพียงขวดน้ำพลาสติกใบเก่าที่มีน้ำเหลืออยู่ไม่ถึงครึ่งขวดวางเด่นอยู่เพียงสิ่งเดียว

พะแพงรู้สึกถึงความแสบร้อนที่กระเพาะอาหารจนต้องยกมือขึ้นลูบท้องตัวเองเบาๆ ความหิวโหยเริ่มประท้วงหลังจากที่เธอไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เมื่อเย็นวาน เพราะเงินที่เหลือติดตัวต้องเก็บไว้เป็นค่ารถและค่าใช้จ่ายที่จำเป็นจริงๆ

เธอหยิบขวดน้ำขึ้นมา พยายามกระดกน้ำที่เหลือเพียงก้นขวดลงคอเพื่อประทังความหิว รสชาติของน้ำเปล่าที่เริ่มอุ่นตามอุณหภูมิห้องดูเหมือนจะเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยปลอบประโลมความว่างเปล่าในร่างกายได้ในตอนนี้

‘ทนหน่อยนะพะแพง... เย็นนี้ค่อยกลับไปต้มมาม่าที่หอ’ 

เธอกระซิบปลอบใจตัวเองในใจ ดวงตาคู่สวยมองเหม่อไปยังจานข้าวขาหมูของโต๊ะข้างๆก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีด้วยความละอาย

ในวินาทีที่เธอกำลังจะลุกขึ้นเพื่อหนีจากกลิ่นอาหารที่เย้ายวนใจ เงามืดร่างสูงใหญ่ก็ทาบทับลงบนโต๊ะของเธอ 

กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆที่แฝงไปด้วยความสดชื่นและสุขุม กลิ่นที่เธอจำได้แม่นยำจากเหตุการณ์เมื่อเช้าลอยมาแตะจมูก

“ที่ตรงนี้มีคนนั่งไหม?”

น้ำเสียงทุ้มต่ำและนิ่งสนิทเรียกให้พะแพงเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอพบกับภาคินที่ยืนถือถาดอาหารใบโต 

ในนั้นมีชามข้าวมันไก่สองชามใหญ่ที่พูนไปด้วยเนื้อไก่เน้นๆ และน้ำซุปถ้วยโตอีกสองถ้วย ข้างๆเขาคือเตโชและหมอกที่ยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ทางด้านหลัง

“พะ...พี่ภาคิน?” พะแพงเบิกตากว้าง 

“เอ่อ... ไม่มีคนนั่งค่ะ แต่มันร้อนนะคะ พี่ไปนั่งโต๊ะฝั่งนู้นที่มีพัดลมไม่ดีกว่าเหรอคะ?”

“โต๊ะอื่นเต็มหมดแล้ว” 

ภาคินตอบหน้าตาย ทั้งที่เตโชกำลังจะอ้าปากบอกว่าเมื่อกี้เดินผ่านโต๊ะว่างตั้งสามสี่ตัว แต่ก็ถูกสายตาเย็นชาของเพื่อนสนิทเชือดจนต้องกลืนคำพูดลงคอไป

ภาคินหย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามกับพะแพงทันที โดยมีเตโชและหมอกขยับไปนั่งหัวโต๊ะด้วยท่าทางงงๆ 

เขามองขวดน้ำที่เกือบว่างเปล่าของเธอเพียงแวบเดียว ก่อนจะเลื่อนถาดอาหารมาวางไว้ตรงกลาง

“ข้าวมันไก่พิเศษสองชาม...” เตโชพึมพำ 

“ไอ้คิน มึงกินหมดเหรอวะ? ปกติมึงกินเท่าแมวดม”

ภาคินไม่ตอบเพื่อน แต่เขากลับเลื่อนชามข้าวมันไก่ชามหนึ่งที่มีเนื้อน่องไก่ฉ่ำๆ และตับไก่ที่เขาเดาเอาเองว่าเธอน่าจะชอบ ไปวางไว้ตรงหน้าพะแพง

“กินซะ”

พะแพงชะงัก มือที่ลูบท้องอยู่ค้างเติ่ง 

“คะ? ให้พะแพงเหรอคะ? แต่พะแพงไม่ได้สั่ง...”

“ตอนแรกฉันกะจะกินสองชามเพราะหิวมาก” ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่มือก็เริ่มแกะตะเกียบของตัวเอง 

"แต่ป้าคนขายเขาคงเห็นว่าฉันตัวใหญ่ เลยตักมาให้เยอะเกินไป ปกติฉันสั่งพิเศษแต่นี่มันเหมือนพิเศษของพิเศษ กินยังไงก็ไม่หมด ถ้าจะทิ้งก็น่าเสียดาย... เธอช่วยจัดการให้ที”

คำโกหกคำโตถูกร่ายออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉยที่สุดในชีวิตการเป็นนักศึกษาของภาคิน 

เตโชถึงกับสำลักน้ำขวดที่เพิ่งเปิดดื่ม 

'พิเศษของพิเศษบ้านมึงสิ! มึงยืนย้ำกับป้าคนขายตั้งสามรอบว่าเอาไก่เยอะๆ เอาข้าวเยอะๆ แล้วจ่ายตังค์เพิ่มให้เขาเองกับมือ!' 

แต่เตโชก็ได้แค่คิดในใจ เพราะรังสีอำมหิตจากภาคินกำลังสั่งให้เขาหุบปาก

พะแพงมองชามข้าวตรงหน้า กลิ่นหอมของข้าวมันที่หุงด้วยน้ำซุปไก่และกระเทียมเจียวลอยเข้าปะทะจมูกจนน้ำลายสอ เธอพยายามข่มใจ กลัวว่านี่จะเป็นส่วนหนึ่งของความฝัน หรือกลัวว่าเขาจะจับสังเกตได้ว่าเธอกำลัฃทำอะไรอยู่

“แต่มัน... เกรงใจน่ะค่ะ พี่ภาคินซื้อมาแพงแน่ๆเลย”

“ถ้าเกรงใจก็กินให้หมด อย่าให้เสียของ” ภาคินขมวดคิ้วเล็กน้อยคล้ายรำคาญ 

“หรือว่าเธอรังเกียจข้าวมันไก่ร้านนี้?”

“เปล่าค่ะ! ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ” พะแพงรีบส่ายหัวจนผมมัดแกะแกว่งไกว 

“งั้น... พะแพงทานนะคะ ขอบคุณพี่มากจริงๆค่ะ”

พะแพงหยิบช้อนขึ้นมาด้วยมือที่สั่นน้อยๆ เธอตักข้าวเข้าปากคำแรก รสชาติความอร่อยและความอบอุ่นของอาหารมื้อแรกในรอบหลายสิบชั่วโมงทำให้เธอน้ำตาแทบไหล 

เธอรีบก้มหน้าลงกินเพื่อซ่อนแววตาที่สั่นเครือ โดยมีภาคินคอยสังเกตอยู่เงียบๆ

เขานั่งกินข้าวในชามของตัวเองอย่างช้าๆ ทว่าสายตาที่เคยมองไปข้างหน้าอย่างว่างเปล่า บัดนี้กลับคอยชำเลืองมองเด็กสาวฝั่งตรงข้ามเป็นระยะ 

เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มจิบน้ำที่หมดขวด เขาก็หยิบขวดน้ำแร่ขวดใหม่ของตัวเองที่ยังไม่ได้เปิด เลื่อนไปวางให้เธอโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เตโชและหมอกนั่งมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังดูหนังรักเกรดเอ ที่มีพระเอกเป็นหุ่นยนต์น้ำแข็งพยายามจะทำตัวเป็นไมโครเวฟ

“มึง... ไอ้หมอก กูว่าโลกกำลังจะแตก” เตโชกระซิบกระซาบ

“เงียบเถอะน่า กินข้าวมึงไป” หมอกตอบกลับอย่างปลงตก แต่ในใจเขากลับเริ่มประเมินสถานการณ์ใหม่ ผู้หญิงคนนี้... มีอิทธิพลต่อภาคินมากเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด

ภายในความเย็นชาที่ภาคินแสดงออก มีกระแสของความอ่อนโยนที่ไหลบ่าออกมาอย่างรุนแรง 

เขาสังเกตเห็นแม้กระทั่งตอนที่พะแพงลูบท้องตัวเอง สังเกตเห็นแม้กระทั่งขวดน้ำที่ว่างเปล่า และเขายอมมานั่งในที่ร้อนๆเพื่อเพียงแค่ได้ยื่นชามข้าวให้เธอ

พะแพงกินข้าวเกลี้ยงชามอย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกอิ่มหนำและมีความสุขอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมานาน ความกังวลเรื่องหนี้สินดูเหมือนจะจางหายไปชั่วขณะเพียงเพราะข้าวมันไก่ชามเดียวจากผู้ชายคนนี้

“อิ่มไหม?” ภาคินถามเมื่อเห็นเธอวางช้อน

“อิ่มมากค่ะ! อร่อยที่สุดในโลกเลยค่ะพี่ภาคิน” 

เธอยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่มาจากความอิ่มเอมใจจริงๆ แต่ในส่วนลึกของดวงตากลับพาดผ่านไปด้วยความรู้สึกผิดที่รุนแรงกว่าเดิม

‘เขาดีกับเราขนาดนี้... แต่เรากลับมองเขาเป็นแค่เหยื่อล้างหนี้’

“ดีแล้ว... คราวหลังถ้าหิวก็มากิน อย่ามัวแต่นั่งลูบท้อง”

คำพูดนั้นทำให้พะแพงชะงัก เขารู้? เขาเห็นเหรอ? ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันที 

ภาคินไม่ได้รอให้เธอถามอะไรต่อ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อช็อปให้เข้าที่ด้วยท่าทางนิ่งสงบเหมือนเดิม

“ไปเถอะไอ้เต ไอ้หมอก มีเรียนต่อ”

เขาเดินนำออกไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้พะแพงนั่งอยู่กับขวดน้ำแร่ขวดใหม่และความสับสนที่พุ่งพล่านในอก เธอทำได้เพียงมองตามแผ่นหลังที่ดูโดดเดี่ยวแต่มั่นคงนั้นไป พร้อมกับคำถามที่วนเวียนอยู่ในหัว...

โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ที่มุมหนึ่งของโรงอาหารมินตรายืนกำหมัดแน่น ดวงตาจ้องมองภาพความสนิทสนมนั้นด้วยความริษยาที่ปิดไม่มิด

“เริ่มจะเข้าหาเขาได้ดีเกินไปแล้วนะพะแพง... อย่าลืมสิว่าแกแค่กำลังเล่นละครตามที่ฉันสัั่ง”

มินตราหันหลังเดินจากไปพร้อมแผนการใหม่ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในเงามืด 

แผนการที่จะทำให้ความลับของพะแพงถูกเปิดโปงในวันที่ภาคินรักเธอจนหมดหัวใจ... 

เพราะนั่นคือความเจ็บปวดที่เยือกเย็นที่สุดที่มินตราต้องการมอบให้กับชายหนุ่มที่ไม่เคยชายตาแลเธอเลยแม้แต่น้อย