- 2 - เพอร์เฟคเกินไป

แผ่นหลังกว้างของภาคินค่อยๆ ลับสายตาไปพร้อมกับจังหวะการก้าวเดินที่ดูผ่อนคลายกว่ายามปกติ 

รอยยิ้มจางๆ ที่ประดับอยู่บนดวงหน้าคมคายนั้น หากใครในคณะวิศวกรรมศาสตร์มาเห็นเข้าคงต้องขยี้ตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า 

เพราะมันคือปรากฏการณ์ที่หาดูได้ยากยิ่งกว่าฝนดาวตก ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับทิ้งร่องรอยความหนาวเหน็บไว้ในใจของคนที่แอบมองอยู่หลังเสาต้นใหญ่

พะแพงค่อยๆก้าวออกมาจากมุมมืดของตัวตึกคณะนิเทศศาสตร์ ใบหน้าจิ้มลิ้มที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มซื่อๆยามคุยกับแมว บัดนี้กลับสลดลงจนดูหม่นหมอง 

ดวงตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความรู้สึกผิดที่ตีรวนขึ้นมาในอก เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด พลางก้มลงมองมือตัวเองที่ยังสั่นเทา

“ฉันทำอะไรลงไป...” 

เธอพึมพำกับความเงียบ เสียงนกกระจิบที่ร้องจิ๊บๆบนกิ่งไม้ดูเหมือนจะกลายเป็นเสียงหัวเราะเยาะเย้ยในโชคชะตาของเธอ

พะแพงก้มมองสภาพตัวเองในกระจกเงาของหน้าต่างห้องเรียนที่สะท้อนภาพเด็กสาวมอมแมม ผมมัดแกะที่ยุ่งเหยิง

และรอยปากกาเมจิกบนใบหน้าที่ตั้งใจวาดให้ดูตลกขบขันเพื่อให้เขาเอ็นดู บัดนี้มันกลับดูเหมือนหน้ากากของตัวตลกที่กำลังเล่นบทบาทอันน่าสมเพช 

เธอไม่แน่ใจเลยสักนิดว่าผู้ชายที่สูงส่งอย่างเขา จะยอมลดตัวลงมาเกลือกกลั้วกับดอกไม้ริมทางที่เต็มไปด้วยโคลนตมอย่างเธอจริงๆหรือเปล่า 

เขาคือภาคิน... ชายหนุ่มที่เพียบพร้อมด้วยอำนาจและเงินตรา ส่วนเธอคือพะแพง... ลูกสาวของชายติดการพนันที่มีหนี้ท่วมหัวจนแทบไม่มีที่ซุกหัวนอน

“ทำหน้าเหมือนหมาสำลักน้ำไปได้พะแพง... หรือว่าแค่นี้ก็ใจอ่อนซะแล้ว?”

เสียงแหลมสูงที่เปี่ยมไปด้วยความจองหองดังขึ้นจากเบื้องหลัง พะแพงสะดุ้งสุดตัวก่อนจะหันไปพบกับ 'มินตรา’ ที่ยืนกอดอกพิงผนังตึกอยู่ด้วยท่าทางนางพญา 

ข้างกายมีลูกเกดและนัตตี้ สองสาวลูกสมุนที่คอยจิกตาประเมินสภาพของพะแพงตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดหยาม

“พวกเธอมาทำอะไรที่นี่?” 

พะแพงถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พยายามรักษาความสงบนิ่งไว้ให้มากที่สุด

“ก็มาดูผลงานน่ะสิ” 

มินตราหัวเราะในลำคอ พลางเดินเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมราคาแพงฉุนกึก 

“เมื่อกี้ฉันเห็นนะ... สายตาของภาคินที่มองแกน่ะ มันดูพิเศษกว่าที่เขามองคนอื่นจริงๆด้วยสิ ไม่เสียแรงที่ฉันลงทุนให้แกมาทำตัวเป็นนางเอกละครหลังข่าวแถวนี้”

“ว้าย ดูสิมิน... รอยปากกาบนหน้านางนึกว่ารอยตีนกา ดูไม่ได้เลยจริงๆ” ลูกเกดเบะปากพลางทำท่าจะเอื้อมมือมาจิ้มแก้มพะแพง แต่พะแพงเบี่ยงหน้าหนีอย่างรวดเร็ว

“อย่าแตะต้องตัวฉัน” พะแพงกดเสียงต่ำ

“อุ๊ย! มีพยศซะด้วย” นัตตี้หัวเราะร่า 

"อย่าลืมสิพะแพงว่าตอนนี้แกอยู่ในสถานะอะไร ถ้าไม่มีความกรุณาจากมินตรา ป่านนี้พ่อนักพนันของแกคงโดนตัดนิ้วทิ้งไปแล้วมั้ง”

คำพูดนั้นเหมือนเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงเข้าไปในใจ พะแพงหลับตาลง ภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงเช้ามืดของวันนี้ไหลย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำราวกับภาพยนตร์ม้วนเก่าที่แสนเจ็บปวด...

ย้อนไปเมื่อเช้า

อากาศยามเช้าที่ควรจะสดใสกลับขุ่นมัวด้วยกลุ่มควันบุหรี่ในห้องทำงานของ‘คุณมาศ’พ่อของมินตรา 

พะแพงคุกเข่าอยู่บนพื้นพรมราคาแพง ต่อหน้าชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าเหี้ยมเกรียมและมินตราที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนัง

บนโต๊ะทำงานมีเอกสารสัญญากู้เงินหลายฉบับที่ประทับลายนิ้วมือของพ่อเธอเอาไว้ ยอดเงินในนั้นมันมากเกินกว่าที่คนอย่างเธอจะหามาใช้คืนได้ทั้งชีวิต

“พ่อแกติดหนี้ฉันรวมดอกเบี้ยแล้วเกือบเจ็ดหลัก พะแพง...” คุณมาศเอ่ยเสียงเรียบพลางพ่นควันบุหรี่ใส่หน้าเธอ 

“และดูเหมือนว่าโกดังอะไหล่เก่าๆของพวกแกจะค้ำประกันอะไรไม่ได้แล้วด้วย ฉันกำลังคิดอยู่ว่าจะส่งพ่อแกไปนอนในคุก หรือจะให้ลูกน้องไปเยี่ยมที่บ้านดี”

“ได้โปรดเถอะค่ะคุณลุง... อย่าทำอะไรพ่อเลย พะแพงจะหาเงินมาคืนให้ได้ทุกบาททุกสตางค์จริงๆค่ะ” พะแพงอ้อนวอนพร้อมน้ำตาที่คลอเบ้า

“หึ... ลำพังแค่ค่าเทอมแกยังต้องขอทุน แล้วแกจะเอาปัญญาที่ไหนมาใช้หนี้?” 

มินตราแทรกขึ้น พลางดีดนิ้วส่งสัญญาณให้ลูกน้องถอยออกไปจนเหลือเพียงพวกเธอสองคน 

“แต่ก็นะ... ฉันมีข้อเสนอที่น่าสนใจกว่าเงินทองมาให้แก”

มินตราโน้มตัวลงมาหาพะแพง ดวงตาคู่สวยทว่าร้ายลึกจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเด็กสาวที่สิ้นหวัง

“แกเรียนนิเทศเอกการแสดงไม่ใช่เหรอ? ฉันอยากให้แกโชว์ฝีมือหน่อย... เป้าหมายคือ ภาคิน วิศวะปีสาม คนที่ใครๆก็บอกว่าเข้าถึงยากที่สุด ถ้าแกทำให้เขารักแกได้จนถึงขั้นตกลงปลงใจคบหาเป็นแฟนอย่างออกหน้าออกตา และพาแกไปแนะนำกับครอบครัวเขาได้เมื่อไหร่... หนี้ทั้งหมดของพ่อแก ฉันจะเป็นคนรับผิดชอบเอง”

พะแพงเบิกตากว้าง 

“ทำไมต้องเป็นพี่ภาคิน? เขาไปทำอะไรให้เธอ?”

“เขาไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก... เขาแค่เพอร์เฟกต์เกินไป จนฉันอยากรู้ว่าถ้าวันหนึ่งเจ้าชายน้ำแข็งที่ทุกคนเทิดทูนต้องมาพังทลายเพราะโดนเด็กจนๆอย่างแกหลอกใช้จนหมดใจ หน้าตาของเขาตอนที่รู้ความจริงมันจะอัปลักษณ์แค่ไหน!” มินตราแสยะยิ้ม 

“มันคือเกมการเดิมพันที่ฉันวางไว้กับเพื่อนๆ และแกคือหมากที่ฉันเลือก... จะรับ หรือจะปล่อยให้พ่อแกโดนซ้อมตายคากองขยะ?”

“คิดอะไรอยู่? หรือว่ากำลังซ้อมบทต่อไป?” มินตราสะกิดไหล่พะแพงแรงๆ จนร่างเล็กเซ 

“อย่าลืมนะว่าเวลาของแกมีจำกัด ถ้าภายในเทอมนี้ภาคินยังไม่ขอแกเป็นแฟน... สัญญาหนี้ทั้งหมดจะถูกส่งเข้ากระบวนการศาลเตี้ยทันที”

พะแพงเงยหน้าขึ้นมองมินตราด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป มันคือแววตาของคนที่ถูกต้อนจนมุมและพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อความอยู่รอด

“ฉันรู้หน้าที่ของฉันดี... ไม่ต้องย้ำ”

“ดี! งั้นก็ล้างหน้าล้างตาซะ แล้วจำไว้ว่าภาคินชอบความใสซื่อ ยิ่งแกดูน่าสงสารและไร้เดียงสาเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งอยากปกป้องแกมากเท่านั้น” 

มินตราทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินจากไปพร้อมเสียงหัวเราะเยาะหยันของสมุนทั้งสอง

พะแพงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง ลมแรงพัดมาวูบหนึ่งจนผมมัดแกะของเธอปลิวสยาย 

เธอเดินไปที่ก๊อกน้ำสาธารณะข้างตึก เปิดน้ำให้แรงที่สุดแล้วกวักน้ำขึ้นล้างหน้าชำระรอยปากกาเมจิกเหล่านั้นออกไปอย่างรุนแรงจนผิวแก้มเริ่มแดงช้ำ

น้ำเย็นเฉียบไม่ได้ช่วยให้หัวใจที่รุ่มร้อนด้วยไฟแห่งความผิดชอบชั่วดีสงบลงได้เลย 

เธอมองเงาตัวเองในอ่างน้ำ... พะแพงเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังจะก้าวเข้าไปทำลายชีวิตของผู้ชายบริสุทธิ์คนหนึ่งเพียงเพื่อช่วยชีวิตพ่อที่เหลวแหลกของตัวเอง

“ขอโทษนะคะพี่ภาคิน...” เธอพึมพำกับสายน้ำที่ไหลผ่านนิ้วมือ 

“ถ้าโลกนี้มันใจดีกับพะแพงกว่านี้สักหน่อย... พะแพงคงอยากเจอพี่ในฐานะคนธรรมดาที่ไม่ได้มีแผนการบ้าๆนี่อยู่เบื้องหลัง”

พะแพงหยิบป้ายชื่อกระดาษลังขึ้นมาสวมคออีกครั้ง จัดแต่งผมมัดแกะให้ดูเรียบร้อยแต่ยังแฝงความน่ารักแบบซื่อๆ 

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เปลี่ยนแววตาที่โศกเศร้าให้กลายเป็นความสดใสที่ถูกปั้นแต่งขึ้นมาอย่างแนบเนียน

เกมการเดิมพันที่ใช้หัวใจเป็นเดิมพันได้เริ่มขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว และเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะถอยหลังกลับไปได้อีกแม้แต่ก้าวเดียว...