- 6 - กูไม่ได้เล่น

แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางกะพริบผ่านหน้าต่างรถยุหรูที่เคลื่อนตัวไปบนท้องถนนยามค่ำคืนอย่างเงียบสนิท 

สมรรถนะของเครื่องยนต์ที่ถูกปรับแต่งมาอย่างดีเยี่ยมทำให้การขับเคลื่อนนั้นนุ่มนวลราวกับลอยลูบไปบนอากาศ 

พะแพงนั่งตัวลีบอยู่บนเบาะหนังแท้สีครีมที่นุ่มนวลจนเธอไม่กล้าทิ้งน้ำหนักตัวลงไปเต็มแรง 

มือเล็กๆทั้งสองข้างกุมกันแน่นอยู่บนตัก นิ้วมือเรียวถูไถกันไปมาด้วยความประหม่า 

ดวงตาคู่สวยที่ยังบวมช้ำจากการร้องไห้แอบชำเลืองมองสำรวจความหรูหราภายในรถที่เธอเคยเห็นเพียงในนิตยสารรถยนต์ระดับโลก

คอนโซลหน้าลายไม้แท้สลับกับอลูมิเนียมขัดเงา หน้าจอดิจิทัลขนาดใหญ่ที่แสดงสถานะทุกอย่างของรถ และกลิ่นอายเฉพาะตัวที่บ่งบอกถึงฐานะอันมั่งคั่งของเจ้าของ... 

ทั้งหมดนี้ย้ำเตือนพะแพงว่า  ภาคินอยู่ห่างไกลจากโลกของเธอเพียงใด เขาไม่ใช่แค่รุ่นพี่วิศวะที่เย็นชา แต่เขาคือทายาทอาณาจักรอะไหล่รถยนต์ที่ใหญ่ที่สุดคนหนึ่ง

เธอนิ่งเงียบ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวไปพิงพนักเบาะ เพราะกลัวว่าคราบน้ำหวานที่ยังหลงเหลืออยู่น้อยนิดบนเสื้อนิสิตจะไปทำให้รถราคาหลายสิบล้านของเขาแปดเปื้อน

แต่ความเงียบสงัดนั้นกลับถูกทำลายลงด้วยแรงขับเคลื่อนจากเบาะหลัง

“น้องพะแพงครับ... น้องพะแพงได้ยินพี่ไหมเอ่ย?”

เสียงของเตโชดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าทะเล้นที่โผล่แทรกระหว่างเบาะหน้าเข้ามาจนเกือบจะถึงไหล่ของพะแพง 

ตามมาด้วยหมอกที่ชะโงกหน้าตามมาติดๆ แม้จะดูสำรวมกว่าแต่ดวงตาก็เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“คะ...คะพี่เตโช?” พะแพงสะดุ้งน้อยๆ หันไปมองรุ่นพี่ทั้งสองที่พยายามจะก่อกวนบรรยากาศ

“โถ่... อย่าทำหน้าตื่นแบบนั้นสิครับคนสวย เห็นใกล้ๆแบบนี้แล้วน้องพะแพงน่ารักกว่าที่ไอ้คินมันบอก... เอ้ย! กว่าที่เห็นตอนกลางวันอีกนะเนี่ย ขนาดหน้าเปื้อนคราบน้ำตายังดูเหมือนนางเอกเอ็มวีเลย เชื่อพี่เถอะ” เตโชฉีกยิ้มกว้างพลางขยิบตาให้ 

“ไอ้คินมันขับรถนิ่งเป็นหุ่นยนต์แบบนี้ น้องพะแพงอึดอัดแย่เลยใช่ไหมล่ะ? คุยกับพวกพี่ดีกว่า สนุกกว่าเยอะ”

“เอ่อ... ไม่ค่อยอึดอัดค่ะ พะแพงแค่เกรงใจพี่ๆที่ต้องมาส่งดึกขนาดนี้” พะแพงตอบเสียงเบา พยายามฝืนยิ้มให้

“เกรงจงเกรงใจอะไรกันครับ คนกันเองทั้งนั้น” หมอกเสริมขึ้นบ้างพลางขยับแว่น 

“จริงๆแล้วพวกพี่อยากรู้จักน้องพะแพงมานานแล้วนะ ว่าแต่น้องพะแพงเล่นไอจีไหมครับ? พี่ขอเอาไว้ติดตามผลหน่อยได้ไหม เผื่อวันหนึ่งน้องมีงานแสดงพี่จะได้ไปเป็นเอฟซีเบอร์หนึ่ง”

“ใช่ๆ ขอไอจีหน่อยสิครับ เดี๋ยวพี่แท็กรูปหล่อๆของไอ้คินไปให้ดูแก้เบื่อด้วยนะ” เตโชรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจดทันที

พะแพงอึกอัก เธอรู้สึกถึงสายตาคมกริบของคนที่นั่งข้างๆ ฃที่มองตรงไปข้างหน้าแต่แผ่รังสีบางอย่างออกมา

“คือ... พะแพงไม่ค่อยได้เล่น...”

“ไม่ต้องให้”

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่นิ่งสนิทและทรงพลังของภาคินดังขึ้นขัดจังหวะทันที มือหนาที่จับพวงมาลัยกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อยจนเห็นเส้นเลือดที่หลังมือชัดเจน

“โหย ไอ้คิน! มึงจะหวงก้างไปถึงไหนวะ น้องเขายังไม่ว่าอะไรเลย” เตโชบ่นอุบอิบ 

“น้องพะแพงครับ อย่าไปฟังมันนะ ไอ้คินมันก็แค่คนขวางโลก พี่น่ะนิสัยดีกว่ามันเยอะ...”

“พวกมึงสองคน... ถ้ายังไม่หุบปาก กูจะจอดให้ลงตรงแยกหน้า” 

ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงไปด้วยคำสั่งเด็ดขาด ดวงตาคมปลาบที่มองผ่านกระจกหลังสบเข้ากับเพื่อนสนิททั้งสองจนทั้งคู่สะดุ้ง

“เออๆ หุบปากก็ได้วะ หวงชะมัดเลยนะมึง” เตโชบ่นพึมพำก่อนจะทิ้งตัวกลับไปพิงเบาะหลังตามเดิม 

“น้องพะแพงจำไว้นะครับ ถ้าไอ้คินมันรังแกอะไร รีบฟ้องพี่เลยนะ พี่พร้อมจะเป็นพยานทุกเมื่อ”

เมื่อเบาะหลังสงบลง ความเงียบก็กลับมาปกคลุมอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้มันกลับไม่ได้น่าอึดอัดเหมือนช่วงแรก 

พะแพงรู้สึกถึงกำแพงที่ภาคินสร้างขึ้นเพื่อกันเพื่อนๆของเขาไม่ให้มาวอแวกับเธอ มันเป็นความรู้สึกปกป้องที่แปลกใหม่สำหรับคนที่ต้องสู้ชีวิตลำพังมาตลอดอย่างเธอ

ภาคินขับรถเข้าสู่ถนนเส้นที่มุ่งหน้าไปยังย่านหอพักราคาถูกแถวหลังมหาวิทยาลัย สภาพแวดล้อมเริ่มเปลี่ยนจากตึกสูงหรูหราเป็นตึกแถวเก่าๆ และซอยแคบๆ ภาคินขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นเส้นทางที่พะแพงบอก

“ซอยนี้เหรอ?” เขาถามโดยไม่หันมามอง

“ค่ะ... พี่ภาคินจอดส่งพะแพงแค่หน้าปากซอยก็ได้นะคะ ทางข้างหน้ามันแคบ รถพี่จะเข้าลำบาก” 

พะแพงรีบบอกด้วยความเกรงใจ เพราะรถของเขาคันใหญ่เกินกว่าซอยที่เต็มไปด้วยมอเตอร์ไซค์จอดระเกะระกะ

ภาคินไม่ตอบ เขาไม่ได้จอดหน้าปากซอยอย่างที่เธอบอก แต่กลับหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าไปในซอยแคบๆนั้นอย่างเชี่ยวชาญ

 ระบบเซนเซอร์ของรถส่งเสียงเตือนเป็นระยะเมื่อเข้าใกล้สิ่งกีดขวาง แต่ชายหนุ่มกลับนิ่งสนิท เขาขับไปจนถึงหน้าหอพักไม้กึ่งปูนที่ดูเก่าทรุดโทรมที่สุดในละแวกนั้น

เมื่อรถหยุดสนิท พะแพงรีบหันไปไหว้ขอบคุณทุกคนในรถ

“ขอบคุณพี่ภาคิน พี่เตโช พี่หมอกมากๆเลยนะคะที่มาส่ง พะแพงขอโทษจริงๆที่ทำให้ลำบากกันหมดเลย”

“ไม่ลำบากหรอกครับ ได้เห็นหอะีดสาวนิเทศ พี่ก็ดีใจแล้ว” เตโชส่งเสียงมาจากข้างหลัง

พะแพงกำลังจะเปิดประตูรถออกไป แต่เสียงล็อกอัตโนมัติกลับทำงานขึ้นเสียก่อน เธอหันไปมองภาคินด้วยความสงสัย เห็นเขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะหยิบถุงยากับน้ำเปล่าจากช่องเก็บของด้านหลังที่หมอกส่งให้มาวางบนตักของเธอ

“ทายาซะ แผลที่เข่าอย่าให้โดนน้ำ” ภาคินพูดเสียงเรียบ สายตามองตรงไปยังหอพักที่ดูไม่ปลอดภัยนักในสายตาเขา 

"พรุ่งนี้เช้า... ฉันจะมารับ”

พะแพงเบิกตากว้าง 

“มะ...ไม่ต้องค่ะพี่ภาคิน! พะแพงไปเองได้จริงๆค่ะ พี่ไม่ต้องลำบากมารับพะแพงหรอกนะคะ”

ภาคินหันมาสบตาเธอเป็นครั้งแรกของค่ำคืนนี้ ดวงตาที่เคยเย็นชาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก บัดนี้กลับมีประกายบางอย่างที่ทำให้พะแพงพูดไม่ออก มันไม่ใช่คำขอร้อง แต่มันคือคำสั่งที่ปนไปด้วยความห่วงใยที่รุนแรงจนเธอสัมผัสได้

“แปดโมงเช้า... ฉันจะมารอที่นี่ ถ้าเธอไม่ลงมา ฉันจะขึ้นไปตามที่ห้อง”

“แต่พี่ภาคิน...”

“ลงไปได้แล้ว ดึกมากแล้ว”

ภาคินตัดบทพลางกดปลดล็อกประตู พะแพงได้แต่เดินลงจากรถไปด้วยความรู้สึกมึนงงและหัวใจที่เต้นรัว 

เธอยืนส่งรถหรูที่ค่อยๆถอยหลังออกจากซอยแคบๆไป จนกระทั่งแสงไฟท้ายหายลับไปที่ปากซอย

ภายในรถที่กำลังเคลื่อนตัวกลับสู่คอนโดหรูย่านใจกลางเมือง ความเงียบเข้าปกคลุมเพียงชั่วครู่ก่อนที่เตโชจะโพล่งขึ้นมา

“ไอ้คิน... กูถามจริง มึงเอาจริงเหรอวะ? น้องเขาดูไม่เหมือนผู้หญิงพวกนั้นที่มึงเคยเจอเลยนะเว้ย ดูเปราะบางชิบหาย ถ้ามึงจะแค่เล่นๆกูว่ามึงปล่อยน้องเขาไปเถอะ”

ภาคินที่กำลังมองถนนตรงหน้า นิ่งเงียบไปนานจนหมอกนึกว่าเขาจะไม่ตอบ

“กูไม่ได้เล่น”

คำตอบสั้นๆแต่หนักแน่นของภาคินทำให้เพื่อนทั้งสองคนถึงกับนิ่งอึ้ง 

ภาคินจับพวงมาลัยแน่นขึ้น ภาพใบหน้าเปื้อนน้ำตาของพะแพงและความหวาดกลัวในดวงตาของเธอเมื่อตอนที่เขารับตัวเธอไว้ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

เขารู้ดีว่าชีวิตของเขาและเธอมันต่างกันราวฟ้ากับดิน แต่ความรู้สึกอยากปกป้อง อยากดูแล และอยากเป็นคนเดียวที่ได้รับรอยยิ้มจากเธอมันกลับมีอำนาจเหนือเหตุผลทุกอย่าง