een

VANUIT HET PERSPECTIEF VAN KITTEN

"Dag lieverd!" zei mijn moeder terwijl ze de oprit af rende. Ze was te laat voor haar werk en had weinig tijd gehad om zich klaar te maken, dus haar felrode haar zat helemaal in de war. Ik moest bijna lachen toen ze het rennend probeerde in een knot te binden.

"Goede reis, mam," zwaaide ik terug tot ze uit mijn zicht was. Daarna ging ik terug naar het appartement met drie slaapkamers waar we wonen. Mijn stiefvader kocht het twee maanden voordat hij zeven jaar geleden overleed. Hij had gespaard om dit droomhuis voor ons allemaal te kopen, maar helaas heeft hij er zelf nooit in kunnen wonen. Mijn moeder heeft haar hart nooit voor een andere man geopend, dus ze is nooit hertrouwd. Ik hoop dat ze dat ooit nog eens doet.

Ik heb een stiefbroer, William. We zijn allebei achttien en hebben onze middelbare school afgemaakt. Onze lieve moeder heeft helaas geen geld kunnen sparen om onze opleiding voort te zetten, en we besloten haar niet nog meer te belasten dan ze al was. Ik nam een ​​parttimebaantje aan als serveerster in een bekend restaurant in de buurt, en mijn stiefbroer, een fervent gamer, sloot zich vaak op in zijn kamer om te gamen.

Vanaf mijn veertiende begon ik gevoelens voor hem te ontwikkelen, en dat maakte me aanvankelijk bang. Ik wist dat het fout was en probeerde er alles aan te doen om van die gevoelens af te komen, maar het lukte niet. Ik kon niet voorkomen dat mijn gevoelens sterker werden. Ik wist mijn gevoelens wel voor hem verborgen te houden en speelde de rol van een brave stiefzus, ook al wilde ik meer zijn – een zus met extraatjes.

Terwijl ik het rode haar, de groene ogen en het tengere figuur van mijn moeder erfde, was William daarentegen goed gebouwd met donker haar, oceaanblauwe ogen – de kleur van de zee in de winter – en een atletisch lichaam dat niet logisch was, aangezien hij altijd binnen zat te gamen.

Telkens als ik hem zag, kon ik niet anders dan denken dat hij de favoriet van de maker was. Ik bedoel, hoe kan een mens er zo verdomd knap uitzien?

Terwijl ik de woonkamer rondkeek, richtte ik mijn blik uiteindelijk op de klok. Het was negen over zeven. Ik weet bijna zeker dat mijn stiefbroer nog steeds op zijn kamer aan het gamen is.

Hij was sowieso al niet erg sociaal.

Ik ging naar mijn kamer, trok mijn kleren uit en wikkelde me in een witte handdoek. Daarna liep ik naar de badkamer. Vol zelfvertrouwen opende ik de badkamerdeur en stapte naar binnen, om vervolgens een verwijt te horen:

"Kun je niet even kloppen?"

Mijn blik viel op het zijprofiel van mijn stiefbroer, naakt onder de douche. Ik wist dat hij knap was, maar jemig! Dit was wel heel veel!

Toch wist ik dat ik niet langer kon blijven kijken.

"Sorry, William. Ik dacht dat je nog op je kamer was," zei ik met een verontschuldigende blik, terwijl ik geen intentie had om weg te gaan.

'Wegwezen!' blafte hij woedend, zijn handen bedekten zijn geslachtsdeel voor mijn ogen, en een deel van mij wenste echt dat hij het helemaal niet had bedekt. ​​Dit was zo'n fantastische kans!

'Ben je doof?' Hij gooide een slipper naar me, en in de poging om te ontwijken gleed ik uit. Terwijl ik mijn best deed om niet te vallen, wanhopig op zoek naar iets om me aan vast te houden, besloot mijn handdoek ook dat hij mijn lichaam niet langer hoefde te bedekken, dus hij liet los en viel eraf voordat ik op de grond viel.

'Ahhh!' gilde ik toen ik mijn blote lichaam zag. Vervolgens bedekte ik mijn borsten met één hand terwijl ik snel opstond en de handdoek opraapte.

'Het spijt me,' verontschuldigde ik me voordat ik de badkamer uit rende zonder de deur achter me dicht te doen. Ik liep rechtstreeks naar mijn kamer en sloeg de deur dicht. Pas toen realiseerde ik me dat ik alleen de handdoek vasthield. Ik bond hem om mijn borst en ging op bed zitten, mijn gezicht bedekkend van schaamte.

Hij had duidelijk gezien wat ik probeerde te verbergen, en aangezien ik me niet eens kon herinneren dat ik mezelf bedekt had voordat ik vluchtte, moet hij mijn blote billen hebben gezien toen ik wegrende.

Jeetje!

Was het maar mogelijk dat de grond zich opende en me nu zou verzwelgen. Hoe moest ik hem onder ogen komen na wat er een paar minuten geleden gebeurd was?

Williams perspectief.

Het warme water ontspande mijn spieren, wat een welkome verademing was na een nacht doorhalen om een ​​kampioenschap te spelen in de RPG met mijn teamgenoten.

Het was een zware strijd, want we speelden tegen een even sterk team, maar we wonnen uiteindelijk, en de overwinning voelde als snoep op mijn tong.

Terwijl ik de dodelijke aanval die ik gebruikte om het andere team uit te schakelen nog eens overdacht, werd de deur opengedrukt en liep Kitten achteloos en afwezig de badkamer in zonder te kloppen.

"Kun je niet even kloppen?" Mijn stem klonk harder dan ik bedoelde, terwijl ik snel mijn handen gebruikte om mijn intieme delen voor haar te bedekken.

Ze probeerde zich wanhopig te verontschuldigen, maar ik wilde dat ze snel wegging, dus gooide ik een slipper in haar richting…

Tijdens haar poging om te ontwijken, gleed ze uit, en mijn hart sloeg bijna uit mijn borst.

Natuurlijk wilde ik voorkomen dat ze viel, maar niet in deze toestand! Ik dacht dat ze hoogstens op haar billen zou vallen, weer op zou staan ​​en weg zou gaan. Dan zou ik me later wel verontschuldigen.

Maar haar handdoek moest er per se af, en haar glorie, iets wat voor mij verboden was, lag volledig voor me.

Mijn stiefzus was de mooiste vrouw die ik ooit in mijn leven had gezien, en hoewel ik na mijn vijftiende wel een soort onuitsprekelijke gevoelens voor haar had, hield ik die altijd voor mezelf en gedroeg ik me koud en afstandelijk tegenover haar.

De paar seconden dat ik haar lichaam met open mond van schrik zag, moest ik mijn onderlichaam harder aandrukken. Ik kon haar niet laten zien wat haar naakte lichaam daar beneden met me deed.

'Wegwezen!' schreeuwde ik, en ze sprong op en rende weg. Ze deed niet eens de moeite om zich te bedekken voordat ze wegrende, en deed de deur ook niet dicht.

Hoewel het verkeerd voelde, vond ik dit ook een unieke kans, dus ik genoot van het prachtige uitzicht op haar ronde, wiebelende billen tot ze uit zicht was.

Pas toen bedacht ik me dat de badkamerdeur nog openstond en ik die met tegenzin moest sluiten.

En alsof dat nog niet genoeg was, was mijn vogel daar beneden hard. Ik moest hem afkoelen, en koud water zou niet helpen zoals vroeger.