เข้าสู่ระบบมหาลัยเสียงจอแจของเหล่านิสิตชายหญิงยังคงดังระงมอย่าเช่นทุกวันไม่เว้นแม้กระทั่งกลุ่มแก๊งผองเพื่อนของคอปเตอร์ระหว่างทางเดินไปที่ตึกวิศวะผ่านตึกคณะบริหารกลุ่มสาวๆ ต่างจับตาจ้องมองมายังสี่หนุ่มหล่อสุดฮอตพ่วงด้วยสาวสวยของแก๊งอีกหนึ่งคน เสียงซุบซิบนินทายังคงดังต่อเนื่องเป็นระยะ" นี่ฉันได้ยินมาว่าพี่คอปเตอร์กับพี่นานาพวกเขาเปิดตัวคบกันแล้ว สงสัยน่าจะจริง "รุ่นน้องสาวสวยบริหารคนหนึ่งพูดพลางกระซิบชี้ไม้ชี้มือมาทางกลุ่มแก๊งค์ของคอปเตอร์"พวกแกก็ดูสิ! หวานมากถือกระเป๋าให้กันด้วย" สาวบริหารคนข้างๆ ก็พูดเออออพลางสะกิดให้เหล่าผองเพื่อนดู"ก็พี่เขาเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งนานมันต้องมีอะไรในกอไผ่อยู่แล้วแหละ ""นั้นสิ! หนุ่มสุดฮอตของเราถูกถอดกรงเล็บแล้วหรอเนี่ย ว๊า! เสียดายจัง "เสียงซุบซิบของสาวๆ ยังคงดังเข้าหูตลอดเวลาระหว่างระยะทางเดินแต่คอปเตอร์ก็นิ่งและทำเป็นไม่ใส่ใจพร้อมกับกอดคอโอบไหล่นานาทำเหมือนอย่างเคย" สาวๆ คอปเตอร์น่าจะอกหักหลายคนเลยนะกระซิบกระซาบกันไม่หยุดปากคอปเตอร์ไม่เสียใจใช่ไหม "" นาหมายถึงอะไร ทำไมเราจะต้องเสียใจเรามีแค่นานาก็พอแล้ว "" จริงนะ "" สัญญาตลอดชีวิตเลยครับ "เสียงพูดคุ
หวืด! หวืด!เสียงสายลมโชยพัดผ่านถึงแม้จะเข้าช่วงสายของวันแต่ลมหนาวก็ยังพัดหอบเอาไอของความเย็นกระทบเข้ากับผิวหนังจนขนแขนลุกตั้งชูชันเสียงลมพัดแผ่นผ้าม่านบังแดดปลิวลอยกระทบกันดังปึกปัก!" คอปเตอร์หิวหรือยังกินอะไรไหม "เสียงหวานเอ่ยถามพลางยกยิ้มตั้งแต่เปิดความลับให้ทุกคนรับรู้ก็เหมือนปลดบลอ็คทุกอย่างนานาแสดงความรู้สึกออกมาได้เต็มที่ส่วนอีกคนก็คลั่งรักหนักภายในร้านก๋วยเตี๋ยวที่ลูกค้าเริ่มซาเมื่อว่างจากช่วยพ่อซ่อมรถคอปเตอร์ก็มานั่งเฝ้านานาไม่ยอมห่างจนม๊าของนานาเอ่ยแซวไม่หยุดปาก" ลูกเขยหิวข้าวหรือยังลูก ถ้าไม่กินก๋วยเตี๋ยวก็พากันออกไปหาซื้อข้าวมากินกันนี่ก็เริ่มจะเที่ยงแล้ว "" ผมยังไม่หิวเลยครับป้าเดี๋ยวอีกสักพัก "" เรียกแม่สิลูกเขย ไม่ต้องเรียกป้าแล้วนะ "" เอ่อ! ครับงั้นผมเรียกแม่นะครับ "คอปเตอร์ฉีกยิ้มหวานส่วนนานาได้แต่ส่ายหัวยืนยิ้มจนเหงือกแห้งฟังม๊ากับคอปเตอร์พูดเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย แม่ยายกับว่าที่ลูกเขยช่างทันเสียจริงตอนพวกเรายังเด็กพวกท่านบอกว่าเคยพูดกันใว้ถ้าโตมาอาจจะได้จับหมั้นหมายอาจจะได้เป็นดองกันครอบครัวทั้งสองรู้สึกเอ็นดูและถูกชะตากับเด็กๆ เป็นอย่างมาก แต่ถ้าหากพวกเ
ต่างจังหวัดในช่วงรุ่งสางของเดือนตุลาคมย่างเข้าเดือนสิบเอ็ดแถวชนบทต่างจังหวัดอากาศเริ่มหนาวเย็นทันทีที่ก้าวขาเดินลงจากรถลมหนาวก็พัดผ่านมาต้อนรับ" หวืด!!! "นานากระชับเสื้อแขนยาวเข้าหาตัวพร้อมกับพ่นควันสีขาวออกจากปากเธอชอบช่วงต้นเดือนตุลาคมไปจนถึงช่วงปีใหม่มากเพราะอากาศเย็นสบายถึงแม้เวลาอาบน้ำจะยุ่งยากบ้างในบางครั้งก็ตามทีส่วนคอปเตอร์ก็ถอยรถเอาเข้าไปเก็บในบ้านถึงแม้นานาจะชอบหน้าหนาวแต่คอปเตอร์กับไม่ชอบเหมือนเธอสักเท่าไหร่เพราะถึงเวลาอาบน้ำทีไรอากาศหนาวจนต้องต้มน้ำให้อุ่นเขาถึงจะอาบได้แต่ดีหน่อยที่เดี๋ยวนี้มีเครื่องทำอุ่นทำให้สะดวกสบายไม่เหมือนกับแต่ก่อน" โฮ่ง โฮ่ง "เสียงเห่าหอนไม่เว้นแม้กระทั่งฝูงหมาของคนข้างบ้านที่ยืนเห่าอยู่ข้างทางดังระงมต้อนรับ" ป๊า ม๊า นานากลับมาหาแล้วจ้า "เสียงแว๊ดๆ คุ้นหูที่ดังตะโกนอยู่หน้าบ้านทำเอาม๊าสีดาที่กุลีกุจอตั้งสำรับกับข้าวต้องชะเง้อหน้าจากในตัวบ้านออกมามอง" อ่าว! นานาลูก ไม่เห็นบอกแม่ว่าจะกลับมาบ้านตาคอปเตอร์ล่ะลูก " สิ่งแรกที่แม่ถามหาก็ยังคงเป็นคอปเตอร์ลูกนอกไส้เหมือนอย่างเคย"โห! แม่นึกว่าจะคิดถึงนาซะอีก คอปเตอร์ก็กลับมาด้วยกันจ๊ะ หนาวอ่ะเข้าบ้
ฟอด!!" หอมจัง "แก้มนิ่มถูกคอปเตอร์ฉกฉวยกดจูบอยู่ทุกวันจนแทบช้ำ" ให้เราเก็บของช่วยไหม "" เอากลับไปแค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว "เมื่อตกลงกันได้คอปเตอร์กับนานาก็คิดว่าจะกลับบ้านไปบอกพ่อกับแม่ว่าเราคบกันทั้งสองครอบครัวอาจจะตกใจอยู่ไม่น้อยแต่คิดว่าน่าจะไม่มีปัญหาอะไร" เราถามนานาอย่างหนึ่งสิ "คอปเตอร์ใช้หัวหนุนตักนานาแทนหมอนก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกับตั้งคำถาม" อืม! ได้สิ "" นานาแอบชอบเรามานานาเท่าไหร่ นาเก็บความรู้สึกนี้ใว้กี่ปีแล้ว "" คอปเตอร์จะอยากรู้ไปทำไม "ดวงตากลมโตจ้องมองไปยังหน้าจอทีวีที่ฉายหนังฟอร์มยักษ์เธอไม่กล้าเเม้แต่จะสบตาเขาในเมื่อมันเนิ่นนานตั้งแต่เธอจำความได้" เราจะชดเชยให้ "" ชดเชยยังไง "ใบหน้าหวานละจากหน้าจอทีวีก้มลงมองคนหนุนตักที่ตอนนี้เอาแต่ยิ้มกริ่มจ้องมองหน้าเธอเขม็ง" ก็อย่างนี้ไง "คอปเตอร์ลุกพรวดพราดขึ้นนั่งก่อนจะดันร่างนานาให้นอนหงายลงบนเตียงนุ่มเขารวดเร็วยิ่งกว่าเดอะฟาสแถมหื่นก็ที่หนึ่ง" อื้อ! ขี้โกง "" หึ! นานาก็ติดเราเหมือนกันเพราะฉะนั้นเจ๊ากัน "" ไม่เห็นจะแฟร์เลย "" อื้อ! "ริมฝีปากได้รูปฉกฉวยขบเม้นส่งลิ้นร้อนต้อนเข้าหาคอปเตอร์ไม่ใช่คนหื่นแต่พอได้อยู
" โห! ไอ้ห่าไอ้สัสลีโอ เวรจริงๆ "เสียงของพายุพูดคุยจอแจลอยตามลมได้ยินมาแต่ไกลๆ ทั้งสองหนุ่มลีโอกับพายุหลังจากผ่านค่ำคืนวันนั้นมาก็รับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของเพื่อนสนิทในกลุ่ม" ปรับความเข้าใจกันได้แล้วหรอว่ะไอ้คอปเตอร์ กูนี้ยังงงๆ อยู่เลย " เสียงของพายยุเอ่ยถามทันทีที่เห็นหน้า เหตุการณ์ในวันนั้นทำเอาทุกคนอึ้ง"พวกมึงรู้เรื่องของนานาทั้งหมดแต่ก็ไม่เคยบอกกู "คอปเตอร์ขยับท่าทางนั่งลงบนเก้าอี้ในโซนโต๊ะม้าหินอ่อนที่พวกเขาชอบนั่งพักเป็นประจำแต่ก็ไม่ลืมที่จะดึงแขนนานาให้มานั่งลงข้างๆ ด้วยกัน" พวกกูเอ่ยเป็นนัยๆ ตั้งหลายครั้งแต่มึงดันโง่เอง ปรับความเข้าใจกันได้ก็ดีแล้วเพื่อน " ลีโอยกยิ้มให้เล็กน้อยมองหน้านานาสลับกับใบหน้าคอปเตอร์"ว่าแต่พวกมึงไม่รู้จริงๆ หรอว่าน้องสายฝนจะทำแบบนั้นหรือพวกมึงสองคนเตรียมการร่วมกับน้อง"คอปเตอร์ยกนิ้วชี้หมายหัวเพื่อนทั้งสองด้วยสายตาจริงจัง" พวกกูจะไปรู้ได้ยังไงน้องทำเองทั้งนั้น "พายุรีบพูดปัดปกป้องตัวเองพัลวันถึงแม้จะรู้ว่าคอปเตอร์เคยแอบชอบน้องสายฝนแต่ก็ไม่เคยรู้ว่าน้องก็แอบชอบคอปเตอร์ด้วยเหมือนกันแล้วยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่เมื่อจู่ๆ น้องก็หอมแก้มคอปเตอร์ในงานวัน
สามปีที่แล้วภายในชั้นเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 6" ยัยนานา เขียนให้เราหน่อยสิ "ฟางข้าวยื่นสมุดเฟรนด์ชิฟเล่มใหญ่เพื่อให้เพื่อนได้ละเลงความรู้สึกหลังจากจบการศึกษา ข้อความจากเพื่อนๆ ต่างคนต่างบรรยายสิ่งที่คิดและความรู้สึกดีๆ ให้กัน" ได้สิ ฟางข้าวก็เขียนให้เราด้วย "นานายื่นสมุดเฟรนด์ชิฟกลับไปเพื่อแลกเปลี่ยนความรู้สึกปลายปากกาจรดละเลงบรรยายความประทับใจและไม่ลืมที่จะอวยพรให้เพื่อนได้เจอแต่สิ่งดีๆ" ฮื่อ! เศร้าอะ! ฉันคงคิดถึงแกมากแน่เลยยัยนานาถึงแม้เราจะเรียนกันคนละที่แต่คำว่าเพื่อนจะไม่มีวันห่างแน่นอน แกอย่าลืมไปกระซิบบอกความในใจถึงใครบางคนบ้างล่ะ"ฟางข้าวเสมองหน้าไปหาเพื่อนชายคนสนิทของนานา ที่ตอนนี้กำลังถูกสาวๆ รุมละเลงเขียนความในใจผ่านเนื้อผ้าเสื้อสีขาวบนชุดนักเรียน หนุ่มฮอตสูงหล่อขาวตี๋ จากที่แต่ก่อนเป็นแค่เด็กชายใส่แว่นหน้าจืดชืดถูกสาวเมินแต่ตอนนี้กับฮอตจนสาวๆ ต่างเข้าหานานายืนจ้องมองไปที่คอปเตอร์ด้วยความรู้สึกหลากหลายถึงแม้หลังจากเรียนจบม.6จะได้ไปเรียนต่อในมหาลัยเดียวกันแต่ความรู้สึกของคนที่ทำได้แค่แอบรักแอบมองก็ยังคงเป็นได้เท่าเดิม ส่วนฟางข้าวก็เรียนมหาลัยแถวใกล้บ้านไม่ได้เข้าไปเรียนใ







