บทที่7

 

หอพัก

หลังจากกลับมาจากบ้านที่ต่างจังหวัดทั้งคอปเตอร์และนานาก็พากันหมดแรงระยะเวลาในการเดินทางค่อนข้างนานพอสมควร ใช้เวลาไปเกือบสิบสองชั่วโมง ออกจากบ้านมาตั้งแต่หกโมงเช้า จนตอนนี้เป็นเวลา18.30น.

"เฮ้อ! ถึงที่พักสักที ถึงจะเดินทางไกลแต่เรารู้สึกมีความสุขจัง เอาใว้ปีใหม่ช่วงหน้าหนาวเรากลับบ้านกันอีกนะ นาอยากรับลมหนาว แถมวันนี้พวกเรายังได้สเบียงของฝากจากบ้านมาเยอะด้วย" นานา ยกของฝากที่เเม่และป้าเตรียมมาให้ชูขึ้นเพื่อให้คอปเตอร์ดู มีแต่ของที่เธอและคอปเตอร์ชอบทั้งนั้น

"อืม! ได้สิ! เดี๋ยวเราพากลับแต่วันนี้เราเหนื่อยล้าจากการขับรถมากขอนอนพักสักงีบนะ " ทันทีที่คอปเตอร์หลับตาความนิ่งเงียบก็เข้าครอบงำทันที เสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเขากำลังหลับจริงๆ

"คอปเตอร์ กลับไปอาบน้ำห้องนายได้แล้วเดี๋ยวก็นอนหลับจริงๆ หรอก นานาที่กำลังรื้อดูของฝากจากบ้านเพื่อเอาออกมาเเช่ตู้เย็นก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นว่าอีกคนนิ่งเงียบเสียงไปแล้ว

" หลับแล้วหรอ "นานาชะเง้อหน้าเดินมาแอบมอง. " หลับจริงๆ หรอ....คอปเตอร์ๆ " เมื่อเอ่ยเรียกซ้ำๆ แต่อีกคนยังนอนนิ่งเงียบบนโซฟา นานาจึงถือวิสาสะสำรวจใบหน้าคมก่อนจะค่อยๆ ก้มหน้าเข้าไปใกล้ "คงจะเหนื่อยจริงๆ สินะ " ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่าอีกคนกำลังหลับจริงๆ

 

ฟรึ่บ!!!!

ใบหน้าหวานที่กำลังก้มมองพิจารณาใบหน้าคมและปากได้รูปของเพื่อนชายที่แอบจูบเธอครั้งก่อนเมื่อตอนเมา แต่แล้วอยู่ๆ เพื่อนที่คิดว่าหลับก็เกิดลืมตาขึ้นมามองแบบกะทันหันสองสายตาจ้องมองประสานด้วยความอึ้ง ปากจิ้มลิ้มที่กำลังจะก้มหน้าเข้าไปมองใกล้ๆ เป็นอันต้องหยุดชะงักอยู่กับที่ ท่าทางตอนนี้คือปากของทั้งสองแทบจะชนกัน ก่อนที่นานาจะตกใจและรีบผงะออกห่างจากเขาทันที

"เธอจะทำอะไรนานา " คอปเตอร์ที่ลืมตาตื่นงัวเงียพยายามดันตัวเองลุกขึ้นนั่ง เขาสะบัดหัวไปมาเล็กน้อยเพื่อบรรเทาอาการเมื่อยล้า.

"ปะ...ป่าวพอดีเราเห็นยุงกัดหน้านายนะแต่ตอนนี้บินไปไหนแล้วไม่รู้ "นานารีบแก้ตัวพัลวันเพราะกลัวว่าเพื่อนชายจะเริ่มจับความผิดปกติของเธอได้

"เราเหนื่อยนิดหน่อยแค่วางหัวบนหมอนก็รู้สึกหลับแล้ว " งั้นไปอาบน้ำก่อนนะเดี๋ยวจะมาฝากท้องด้วย"

“แหะ แหะ อืม! งั้นเดี๋ยวเราอุ่นของฝากที่เอามาจากบ้านรอนายแล้วกันนะ รีบไปอาบน้ำเหอะ"

ห้องของนานาและคอปเตอร์พวกเขาเช่าอยู่หอพักข้างนอกไม่ไกลจากมหาลัยมากนักเพื่อลดค่าใช้จ่ายช่วยพ่อกับแม่ประหยัดเงิน ห้องพักของทั้งสองอยู่ชั้นสามเป็นห้องเช่าราคาถูก ทั้งคอปเตอร์และนานาเช่าอยู่ห้องข้างกัน เพื่อนชายและเพื่อนหญิงจึงไปมาหาสู่กันเป็นประจำและแวะเวียนเข้าออกเหมือนห้องของตัวเอง

ใช้เวลาไม่นานคอปเตอร์ก็กลับเข้ามาในห้องของนานา ใบหน้าหล่อชะเง้อหน้าแอบมองหญิงสาวที่กำลังจัดแจงวางอาหารบนโต๊ะ วันนี้เธอดูเป็นผู้หญิงจากที่ปกติเขาจะมองเธอห้าวๆ ไม่ค่อยเรียบร้อย

" ก็เป็นผู้หญิงเรียบร้อยได้นิ หึ! ไม่ใช่ยัยบ้าพลังเหมือนสมัยเด็กแล้วสินะ" คอปเตอร์ที่แอบมองเธออยู่นานก็เดินกะแอ้มไอเข้ามา ทำเอาเพื่อนสาวที่กำลังจัดแจงอาหารบนโต๊ะถึงกับสะดุ้งตกใจ

"อะ...อ่าวมาแล้วหรอจัดเสร็จพอดี อะนี้แก้วน้ำของนาย" แก้วน้ำถูกส่งผ่านมือเรียวก่อนที่นิ้วจะแตะสัมผัสถูกกันเล็กน้อย แค่สัมผัสเพียงนิดมันกับยิ่งทำให้หญิงสาวหัวใจพองโตจนเธอต้องรีบเก็บความรู้สึกเอาใว้ จานชามบวกกับช้อนซ่อมถูกวางลงบนโต๊ะอย่างเรียบร้อย พร้อมกับอาหารที่ถูกวางเรียงรายตรงหน้า

"กินเยอะๆ นะ "

" (^^) "

"นานาก็เหมือนกัน พรุ่งนี้ต้องไปเรียนเช้ารีบกินจะได้รีบไปนอน"

><

"เป็นห่วงเราหรอ ไม่บอกก็รู้หรอกน่า " ในคำพูดของหญิงสาวเหมือนแฝงความรู้สึกเอาใว้ให้อีกคนตอบ แต่คนที่ถูกถามกับชอ็ตฟิวใส่เธอตลอดเหมือนไม่ได้คิดอะไรจริงๆ

"ป่าว ขี้เกียจมาปลุก เธอชอบให้เรารอประจำไม่รู้จะแต่งตัวสวยไปให้ดู สวยก็ไม่สวยยังแต่งตัวนานอีก" คำพูดลอยๆ ที่เอื้อนเอ่ยเธอรู้ว่าเป็นแค่คำแซวตามประสาเพื่อนแต่คนที่ได้ฟังกับรู้สึกใจเเป้ว

"อืม! เรารู้แล้ว... เราไม่เคยสวยในสายตานายเลย" ประโยคหลังที่เอ่ยพูดเสียงแผ่วเบาๆ จนอีกคนแทบจะไม่ได้ยิน

อาหารตรงหน้าถูกจัดการจนเกลี้ยงก่อนที่ทั้งสองหนุ่มสาวจะแยกย้ายกันไปนอน

 

ภายในห้องนอนของนานา

เฟรนด์ชิฟเล่มใหญ่ถูกนำออกมากางบนเตียงนุ่มความทรงจำในวัยเยาว์ทุกช่วงความรู้สึกถูกบันทึกใว้ในสมุดเล่มนี้

เด็กชายผมเกรียนสวมแว่นที่ยืนถ่ายรูปคู่กับเด็กสาวผมสั้นหน้าม้าเต๊อะชูสองนิ้วยิ้มแฉ่ง ความทรงจำวัยเยาว์ในช่วงวัยประถม ภาพนี้เป็นภาพที่เธอชอบและยังคงมองไม่เคยเบื่อ

" คิดถึงช่วงเวลานั้นจัง

เสียงเพ้อละเมอยิ้มด้วยความสุข บ่งบอกถึงช่วงเวลาดีๆ ที่น่าจดจำ สมุดเฟรนด์ชิฟยังคงเลื่อนไปอีกหน้า ภาพเด็กชายที่อยู่ในวัยแตกหนุ่มในช่วงมัธยมต้นกำลังเข้าสู่วัยรุ่นใบหน้าหล่อที่เคยสวมแว่นหนาเตอะถูกปิดบังดวงตาคม แต่ตอนนี้ไม่มีสิ่งปิดบังใบหน้าหล่อใว้แล้ว แต่กับเผยให้เห็นใบหน้าคมเข้มที่ดึงดูดสาวๆ ให้เข้ามาหาเป็นอย่างดี

นานาเผยรอยยิ้มหวานระหว่างที่ดูรูปของคอปเตอร์ไปด้วย ภาพที่ชายหนุ่มหันข้าง หันหลัง หรือหันหน้ามายิ้มให้ ล้วนมีครบทุกชอ็ตนสมุดเล่มนี้ ในช่วงวัยเรียนเป็นอะไรที่คิดถึงดูกี่ครั้งก็ทำให้เธอยิ้มได้ตลอด ภาพต่างๆ ที่อยู่ในสมุดเฟรนด์ชิฟล้วนแต่เป็นฝีมือของเธอทั้งหมด นานาเป็นคนแอบถ่ายโดยที่คอปเตอร์ไม่รู้ สมุดบันทึกเล่มนี้จึงเป็นความลับ ที่ชายเพื่อนสนิทไม่เคยล่วงรู้มาก่อน

" ไม่ว่าจะตอนนั้นหรือตอนนี้ นายก็คงมองเราเป็นได้แค่เพื่อนจริงๆ สินะคอปเตอร์ "เธอแอบรักเขามาโดยตลอดโดยที่อีกคนจะไม่เคยจะรับรู้หรือสังเกตุเห็นความผิดปกติ

"เจ็บดีจัง "

แต่การที่เธอแอบมองอยู่ข้างหลังโดยที่เขาไม่รู้หรือปฎิเสธ มันก็คงจะเป็นความสุขอย่างหนึ่งที่ช่วยเยียวยาจิตใจของหญิงสาวได้

 

" มันคงเป็นได้แค่นี้สินะ ...รักในความลับ ' .