บทที่6: หมดเวลาแห่งความสุข

เช้า

หาว!!!

เสียงบิดขี้เกียจรวมทั้งการขยับร่างกายยืดเส้นยืดสายจากการตื่นนอนใหม่ คอปเตอร์ค่อยๆ กระพริบตาเพื่อปรับแสงและปรับจูนสิ่งต่างๆ ก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งเขาใช้มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาบีบตรงขมับเพื่อบรรเทาความปวดและค่อยๆ สอดส่องมองรอบๆ ห้อง

"ปวดหัวชะมัดนี้มันห้องเรานิ เมื่อคืน.....

"----?

ตึก ตึก

เสียงย้ำฝีเท้าลงมาจากข้างบนบ้านของชั้น2 คอปเตอร์ในสภาพตื่นนอนใหม่ๆ ผมเพ้ายุ่งเหยิงแต่ก็ไม่ทำให้ออร่าความหล่อของเขาลดน้อยลง

"แม่! เมื่อคืนใครพาผมมาส่งที่บ้าน"

ใบหน้าหล่อหลี่ตามองแม่และกระพริบตาปริบๆ เพื่อปรับแสงสว่างของแดดในช่วงสาย

"กินเยอะจนจำอะไรไม่ได้เลยหรอลูก จะมีใครซะอีกละถ้าไม่ใช่หนูนานา เขาไม่ทิ้งใว้ที่ป่าข้างทางก็ดีถมเถแล้ว"อรแม่ของคอปเตอร์บ่นกระปอดกระแปดพร้อมกับเด็จผักชะอมไปด้วย

"รีบไปอาบน้ำแล้วก็มากินข้าววันนี้มีทอดไข่ใส่ชะอม แล้วก็กับข้าวที่ลูกชอบอีกหลายอย่างพรุ่งนี้ก็จะกลับไปเรียนแล้วกินเยอะๆ เดี๋ยวก็มาบ่นให้แม่ฟังว่ากับข้าวที่โน้นไม่อร่อย อย่าลืมไปเรียกป้าสีดากับหนูนานามาทานข้าวด้วยกันละ ไม่รู้ว่ากินไปหรือยัง "

ในความขี้บ่นของแม่ที่บ่นเช้าบ่นเย็นคอปเตอร์ก็ได้แต่พยักหน้ารับก่อนจะรีบไปอาบน้ำและเดินไปเรียกนานามากินข้าวด้วยกัน

ผ่านไปสักพัก

"นา....นานา เธอกินข้าวหรือยังมากินข้าวด้วยกันที่บ้านเรา แม่ให้มาเรียก บอกคุณป้ากับคุณลุงด้วยนะ"

เสียงตะโกนเรียกตั้งแต่หน้าบ้านจนเดินเข้ามาถึงข้างในห้องครัวที่ตอนนี้ หญิงสาวกำลังขมักเขม้นทำอาหารอยู่หน้าเตาเเก๊ส ส่วนพ่อกับแม่กำลังเตรียมเครื่องก๋วยเตี๋ยวสำหรับเอาใว้เปิดร้านช่วงสาย เพราะวันนี้มัวแต่เตรียมของให้ลูกสาวเอาใว้ไปกินที่มหาลัยก็เลยเปิดร้านช้า

"คุณลุงคุณป้าครับ แม่กำลังเตรียมสำรับกับข้าวก็เลยให้ผมมาเรียกทุกคนไปทานข้าวด้วยกัน ว่าแต่นานาทำอะไรกินอะทำเป็นแล้วหรอปกติเห็นเป็นลูกมือคุณป้า ฝึกใว้เผื่อไปโน้นจะได้ทำให้เรากิน "

"ทำเมนูง่ายๆ ใกล้สุกแล้วเดี๋ยวเราตามไป"

"^-^"

"ไปเรียนโน้นป้าฝากคอปเตอร์ดูแลนานามันด้วยนะมีเรื่องอะไรก็ช่วยเหลือกัน "

"ครับป้า"

นานาได้แต่คิดอยู่ภายในใจเป็นหมื่นล้านคำ แม่ฝากผิดคนหรือเปล่าคำนั้นน่าจะบอกเธอมากกว่านะ เรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้นกับเธอและเขา มันยังคงเป็นความลับและนานาก็ยังคงทำตัวปกติ ส่วนอีกคนก็คงจำอะไรไม่ได้

สำรับกับข้าวเรียงรายเต็มโต๊ะสองครอบครัวร่วมวงเสวนาทานข้าวด้วยกันแบบนี้เป็นประจำ ถ้าเมื่อไหร่มีโอกาส

"กินเยอะๆ นะลูกนานา ไปที่โน้นกับข้าวอาจจะไม่ถูกปากเหมือนที่แม่ทำ มีน้ำพริกกากหมูแม่ทำใว้ให้ด้วยอย่าลืมเอาไป จะได้เอาใว้ไปคลุกกับข้าวกินที่โน้น นานาอย่าลืมหยิบเอาไปด้วยนะลูก"

"จ๊ะม๊า

"....."

"ส่วนป้าฝากช่วยดูเรื่องอาหารการกินของลูกป้าด้วยเจ้าคอปเตอร์กินข้าวไม่ค่อยตรงเวลา แต่ที่สำหรับจะฝากท้องของลูกป้าได้ก็คงจะมีแต่ห้องหนูนานานี้แหละ...เป็นหูเป็นตามแทนป้าด้วยนะ "

"ค่ะ! ป้าอร" นานาอมยิ้มตอบรับโดยไม่ปฏิเสธถึงคุณป้าอรจะไม่ฝากฝังแต่เธอก็เต็มใจดูแลคอปเตอร์อยู่แล้ว เพราะปกติเธอก็ช่วยเหลือเขาเป็นประจำ

"โธ่! แม่ก็...ทำตัวเหมือนผมเป็นเด็กไปได้ ไม่ต้องฝากนานา ผมก็ไปกินข้าวที่ห้องเธอเป็นประจำหรอกน่าแต่พวกเราจะซื้อกินเอานะ แม่ก็รู้นานาทำกับข้าวเป็นที่ไหน ผมพึ่งจะเห็นเธอหัดทำกับข้าวก็วันนี้เอง หัดทำบ้างก็ได้นะจะได้เป็นผู้หญิงเหมือนคนอื่นบ้าง"

คอปเตอร์ชี้เเจงเสียงดังเป็นเหตุเป็นผล จนนานาที่ได้ฟังทำหน้าบูดบึงไม่พอใจ "ถ้าไม่ดูป็นผู้หญิงจะให้เป็นอะไร"

"เป็นอะไรก็ได้...ที่ไม่ใช่แฟนเรา" คอปเตอร์คงไม่ได้คิดอะไรในคำพูดหรือว่าแค่พูดล้อเล่น แต่อีกคนที่ได้ฟังกับหน้าเสียจนไม่คิดจะเถียงกลับ นานาได้แต่นิ่งก้มหน้าทานข้าวเงียบๆ

"เอาเถอะๆ อยู่โน้นก็ดูแลกันให้ดี มีเรื่องอะไรก็รีบบอกพ่อกับแม่ คอปเตอร์ก็อย่าดื้นจนทำให้หนูนานาลำบากไปด้วย" อรได้แต่พูดกล่าวตักเตือนตามหลักการของผู้ใหญ่ ด้วยความที่อาบน้ำร้อนมาก่อน มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก็ควรปรึกษาพ่อกับแม่ก่อน

"ครับผม รับทราบคร๊าบคุณแม่....บ่นดีจังสงสัยแก่แล้วแน่ๆ"

"......!

"ลูกคนนี้นิ มันน่านัก....พูดไม่เข้าหู แก่เก่ออะไรยังสวยเช้งขนาดนี้ใช่ไหมพ่อ"

"...."

แม่อรพูด ทำเอาทุกคนหัวเราะกันดังลั่นการกินข้าววันสุดท้ายที่บ้านวันนี้จึงเป็นวันที่มีความสุขและเฮฮาที่สุด ถึงแม้อีกคนจะดูเงียบลงจากเดิมก็ตาม

หลังจากกินข้าวอิ่มทุกคนก็ต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่กิจวัตรประจำวันของตัวเองก็คงจะเหลือแต่นานากับคอปเตอร์ที่ช่วยกันล้างถ้วยชามอยู่หน้าซิงค์ บรรยากาศภาพเก่าๆ สมัยเด็กก็ลอยเข้ามา

" นานาเธอล้างถ้วยชามเป็นไหมเนี่ย ล้างยังไงถูไม่ออกเลยมานี้เดี๋ยวเราทำให้ดูมันต้องถูแบบนี้ล้างแบบนี้คราบที่มันฝังแน่นใช้ฝอยขัดมันจะได้ออกเวลาล้างน้ำมันถึงจะได้สะอาด เปิดน้ำใส่อ่างเวลาล้างซันไลน์จะได้ไม่เปลืองน้ำเป็นผู้หญิงซะป่าวงานบ้านงานเรือนทำไมทำไม่เป็น"

"ก็เราไม่ใช่แม่บ้านเเม่เรือนนิไม่ใช่ผู้หญิงเรียบร้อยด้วย " นานาทำหน้างอนเมื่อโดนดุก่อนจะรีบเข้าไปหยิบถ้วยชามในอ่างเพื่อนำขึ้นมาวางใส่ตะกร้าเพื่อผึ่งให้แห้ง

เด็กชายเด็กหญิงต่างช่วยกันเก็บก่อนที่จะเหลือช้อนอันสุดท้ายที่อยู่ข้างใต้ซิงค์ ด้วยความที่ต่างคนต่างไม่ได้มองและรีบอยากทำให้เสร็จมือของทั้งสองที่ง้างลงไปพร้มกันก็จับหมับเข้าที่มือของกันและกัน นานาค้างนิ่งอยู่กับที่พร้อมกับใบหน้าที่ค่อยๆ แดงระเรื่อแต่อีกคนกับยืนนิ่งและรีบชักมือออกจึงไม่ทันสังเกตุเห็นอาการของอีกคน

"เอ่อ ล้างเสร็จแล้วงั้นเรากลับบ้านเลยแล้วกัน ไปก่อนนะ"

นานาที่ไม่อยากมีพิรุจให้คอปเตอร์เห็น เธอรีบเดินดุุ่มๆ ออกจากบ้านเขาไปทันที โดยที่คอปเตอร์ก็ได้แต่ส่ายหัวให้กับเพื่อนที่เริ่มทำตัวแปลกๆ

เพียงแค่ความคิดสองแก้มของหญิงสาวก็เริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาทันที

"นานา นานา เธอเป็นอะไรไม่สบายหรือเปล่าทำไมแก้มแดง" คอปเตอร์ใช้มือข้างหนึ่งขึ้นมาอังที่หน้าผาก แต่กับยิ่งทำให้นานาทำตัวไม่ถูกกว่าเดิมการที่เขาทำแบบนี้ ด้วยความที่คิดเกินเพื่อนอยู่แล้วก็ยิ่งทำให้หญิงสาวคิดไปไกล ในความห่วงใยเขาเคยคิดเกินเพื่อนอย่างที่เธอคิดหรือเปล่านะ

"เอ่อ. ปะ...ป่าว อากาศมันร้อนนะ รีบทำให้เสร็จเถอะจะได้ไปตากพัดลม" สองคนช่วยกันล้างและเก็บถ้วยชามในอ่างขึ้นมาตากจนเสร็จอาจจะมีบางครั้งที่จับผิดและแตะโดนมือกันบ้างแต่นานา ก็พยายามควบคุมตัวเองให้ทำตัวปกติไม่เหมือนกับตอนเด็กๆ ที่แสดงออกมามากจนเกินไป

"เดี๋ยวเรากลับไปที่ร้านก่อนนะจะไปช่วยป๊าขายเตี๋ยว "

" (^^) "

"อืม. เดี๋ยวเราจะตามไปทีหลังขอเก็บของใส่กระเป๋าใว้ก่อน ตอนเช้าออกเดินทางจะได้ไม่ต้องรีบ"

"อืม"

การอยู่บ้านวันสุดท้ายก่อนจะกลับไปมหาลัยของสองหนุ่มสาววันนี้จึงเป็นวันที่จะต้องช่วยเหลือครอบครัวแบบเต็มที่ เมื่อไม่มีลูกค้าเข้าร้านซ่อมรถคอปเตอร์ก็จะไปช่วยนานาเสริฟ์ก๋วยเตี๋ยวความสุขเล็กๆ น้อยๆ ในชนบทจึงเป็นอะไรที่มีความสุขมากสำหรับทั้งสองคน