บทที่ 13

ตอนนี้บรรยากาศระหว่างเราทั้งคู่ดูน่าอึดอัดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน พศินจ้องมองร่างอรชรตรงหน้าไม่วางตา ทว่าไร้ซึ่งคำพูดจะเอื้อนเอ่ย ในขณะที่เอื้อมดาราเองก็วางตัวไม่ถูกกับความนิ่งเงียบของคนตรงหน้า

            เธอเก็บกระเป๋าไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ทำให้ตอนนี้ไม่มีอะไรทำ นอกเสียจากรอรถมารับด้านล่าง เธอจะเดินออกไปตอนนี้ก็ทำได้ แต่พอได้สบดวงตาคมดุของพศิน เธอกลับก้าวขาไม่ออก

            “พี่พศิน...ไม่พูดกับดาวหน่อยหรือคะ เมื่อคืนเรายังนอนคุยกันทั้งคืนเลย”

            เอื้อมดาราหวนนึกถึงเรื่องราวของค่ำคืนที่ผ่านมาก็อดใจหายไม่ได้ การคุยกันระหว่างเราทั้งคู่เป็นการคุยกันเรื่อยเปื่อย แต่พอใครสักคนเงียบไป ไม่เธอก็พศินต้องเอ่ยคำถามขึ้นมา ราวกับว่าไม่อยากให้

การสนทนาในคืนนี้จบลง...

            “สิ่งที่พี่จะพูดพี่พูดไปหมดแล้ว พี่ไม่อยากรั้งเราไว้ ถึงในใจพี่จะอยากทำแค่ไหนก็ตาม”

            “พี่พศิน...ดาวขอโทษนะคะ แต่สัญญาว่ากลับกรุงเทพฯ ไป ดาวจะให้พี่พศินจีบเต็มที่เลย”

เธอแค่อยากใช้เวลาอยู่คนเดียว ได้ใคร่ครวญเรื่องราวระหว่างเธอกับพศินให้ถี่ถ้วน ก่อนจะตัดสินใจเดินหน้าความสัมพันธ์ในครั้งนี้ต่อก็เท่านั้น

            “พี่เข้าใจดาวครับ พี่ถึงไม่รั้งไง ดาวใช้เวลาตรงนี้อยู่กับตัวเองให้เต็มที่ ส่วนเวลาที่เหลือพี่ก็ขอชาร์จพลังที่นี่ก่อนกลับไปลุยงานเหมือนกันครับ”

            พศินส่งยิ้มบางเบา ดวงตาคมดุอ่อนแสงยามทอดมองดวงหน้าหวานที่ดูไม่ร่าเริงเหมือนทุกวัน สุดท้ายก็ทนความต้องการของตัวเองไม่ไหว ดึงรั้งร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดและกระชับวงแขนแนบแน่น

            “ระวังตัวด้วย เที่ยวคนเดียวอย่าไว้ใจใครแบบนี้อีกรู้ไหม”

            “รู้ค่ะ ดาวไม่ได้ไว้ใจใครง่าย ๆ หรอก ยกเว้นพี่พศินนะ” หลังจบประโยคของเอื้อมดารา เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของพศินก็ดังแว่วอยู่เหนือศีรษะของเธอทันที สุดท้ายเอื้อมดาราก็ต้องหัวเราะตามไปด้วย

            “ดาวไปนะคะ เจอกันที่โน่นนะ”

            “ครับ อะ!”

พศินชะงักงันไปชั่วครู่เมื่อแก้มของตัวเองโดนคนอ่อนกว่าขโมยหอมแบบไม่ทันตั้งตัว เอื้อมดารายืนยิ้มหวานก่อนจะโบกมือไปมา และหมุนตัวออกจากบ้านพักไปทันที ทิ้งไว้เพียงคนตัวโตกับสายตาอาลัยอาวรณ์ที่ชายหนุ่มซ่อนไว้ไม่มิดอีกต่อไป

            “แล้วเจอกันเลขาคนเก่งของพี่...”

...........................

            ฝั่งเอื้อมดาราที่ย้ายเข้าที่พักแห่งใหม่ก็ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเหมือนครั้งที่อยู่ม่อนอิงดาว ดวงตาหวานมองสำรวจไปรอบห้องพัก จู่ ๆ ก็รู้สึกวูบโหวงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก อาจเป็นเพราะเธอต้องนอนในห้องกว้าง ๆ นี้คนเดียว ไม่มีคนนอนกอด หรือแม้แต่สิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่

            “เป็นเอามากแล้วยายดาว จะไหวไหมเนี่ย”

            เธอได้แต่พร่ำบอกกับตัวเองอย่างนั้น แต่เท้าก็ก้าวไปยังเตียงนอนหลังกว้าง ห้องที่เธอเข้าพักคล้ายกับบ้านพักของม่อนอิงดาว จะต่างออกไปก็ตรงเตียงนอนเป็นเตียงเดี่ยวขนาดควีนไซซ์ เลยดูกว้างขวางเป็นพิเศษ

            ตึ๊ง!

            เสียงข้อความจากแอปพลิเคชันสีเขียวดังขึ้น เรียกสติที่เหม่อลอยของเอื้อมดาราให้กลับคืนมา พอเห็นว่าเป็นใครที่ส่งข้อความมารอยยิ้มพลันปรากฏบนใบหน้าแบบไม่ทันรู้ตัว

            /ถึงหรือยังครับ/

            “ถ้าโทรไปเลยจะแปลกไหมนะ” เธอตบตีกับความคิดของตัวเองสักพัก สุดท้ายก็เลือกจะพิมพ์คำตอบกลับไปแทน เอื้อมดาราขี้ขลาดเกินกว่าจะฟังเสียงของพศินได้ เธอใจไม่แข็งพอแน่นอน