บทที่ 14

เมื่อปลายทางได้รับคำตอบก็เงียบหายไปชั่วครู่ จนเอื้อมดาราคิดว่าอีกฝ่ายจะไม่ตอบกลับมาแล้ว ทว่าในจังหวะที่เธอจะวางมือถือลงเสียงแจ้งเตือนกลับดังมาอีกครั้ง

            /ถ้ากลางคืนนอนไม่หลับก็โทรมานะครับ/

            “เฮ้อ...ไม่น่ารอดแล้วแหละยายดาว”

            แค่เขาบอกให้โทรหาได้ก็ใจเต้นโครมคราม รู้สึกความร้อนในร่างกายมารวมกันอยู่บนใบหน้าจนหมด เธอเลือกจะส่งสติกเกอร์ตอบกลับไปเพียงตัวเดียว แล้วโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงราวกับว่ามันคือ

ของร้อน

            ความรู้สึกของเอื้อมดาราในตอนนี้เริ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ อย่างที่เจ้าตัวไม่กล้าจะยอมรับ นี่ห่างกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงยังเป็นขนาดนี้ เธอไม่อยากจะนึกถึงคืนนี้เลย...

            ทางฝั่งของพศินก็ไม่ได้ต่างกันนัก ทันทีที่เอื้อมดาราก้าวออกไป คนตัวใหญ่ก็ต่อสายหาเพื่อนสนิททันที

            “นี่มึงเรียกกูมานั่งดูมึงเหม่อหรือไงไอ้พศิน”

            “เออ”

            ดรัณภพส่ายศีรษะไปมาอย่างปลงตก จากที่ฟังเรื่องเล่าวันพักร้อนของเพื่อนรักก็ได้แต่อ้าปากค้าง อะไรมันจะไวไฟรวดเร็วปานนั้น แต่อย่างว่าความรักมันเกิดได้ทุกเวลานั่นแหละ

            “เอาเถอะ กูว่าจะถามหลายทีละ เขายังไม่รู้ว่ามึงเป็นเจ้านายเขา แล้วถ้าเขารู้ขึ้นมามึงจะทำไงต่อ”

            “กูแยกแยะได้นะว่าอันไหนงานอันไหนเรื่องส่วนตัว กูไม่ปล่อยเขาไปแน่ เขาเป็นเมียกูแล้วนะเว้ย”

            “ถามเขายังว่าอยากได้มึงเป็นผัวไหม เออ ๆ ไม่ต้องมองกูตาขวาง กูแค่หยอก แล้วมึงจะมานั่งคิดมากทำไมวะ”

ดรัณภพอดไม่ได้ที่จะถามออกไป ดูภาพรวมแล้วเพื่อนเขาก็จัดการเรื่องนี้ได้ไม่ยาก ทำไมถึงยังนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่แบบนี้ได้

            “กูคิดถึงเขา”

            “ฮะ!! ที่เรียกกูมาเพราะคิดถึงเมีย มึงห่างกันไม่กี่ชั่วโมงเองนะ” พศินถอนหายใจยาวเหยียด อาการตอนนี้มันจะใช้คำไหนไม่ได้เลยนอกจากคิดถึง

            ดรัณภพนั่งคุยเป็นเพื่อนพศินอีกหลายชั่วโมงก่อนจะขอตัวกลับไปเคลียร์งานต่อ พศินหาอะไรทำต่อไปเรื่อยเปื่อย อย่างการยกกล้องมาถ่ายรูปท้องดาวยามค่ำคืน แต่พอเลื่อนดูรูปกลับเจอแต่รูปของหญิงสาวนัยน์ตาหวานฉ่ำกับทุ่งดอกไม้เสียนี่

            “เฮ้อ...เป็นเอามากจริง ๆ”

            และเรื่องอันยากลำบากก็มาเยือนอีกครั้ง นั่นก็คือเวลาเข้านอน พศินคิดว่าพรุ่งนี้เขาคงต้องแพ็กกระเป๋ากลับกรุงเทพฯ ก่อนกำหนดแล้วแหละ หากอยู่ที่นี่ต่อไปเขาได้ฟุ้งซ่านกว่านี้แน่

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            เสียงเคาะประตูจากทางหน้าบ้านพักดังขึ้นติดกันสามครั้ง เรียกความสนใจจากคนที่พลิกกายไปมาบนเตียงให้หันไปมองได้ไม่ยาก

            คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างใช้ความคิด มืดค่ำป่านนี้ใครยังจะมาเคาะบ้าน หรือว่าดรัณภพลืมของอะไรไว้ คิดได้ดังนั้นก็ผุดลุกเดินตรงไปยังต้นเสียงทันที

            “มีอะไร...ดาว!!!”

            นี่เขาไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม หญิงสาวที่เพิ่งจะแบกกระเป๋าจากเขาไปในช่วงสาย กลับมายืนน้ำตาอาบแก้มอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ ไหนจะเสียงสะอื้นเบา ๆ นั่นอีก...

            “พี่พศิน ฮึก! ดาวขอนอนด้วยนะคะ”

            “ดาว...”

            เป็นเอื้อมดาราที่ทนแรงคิดถึงไม่ไหว เธอนั่งร้องไห้บนรถมาตลอดทาง เธอไม่คิดว่าการพักอยู่ในห้องคนเดียวเวลากลางคืนมันจะเหงาขนาดนั้น คราวนี้เธอต้องยอมรับแบบไม่อายปากเลยว่า เธออยากอยู่กับพศินจริง ๆ

            แต่ทว่ายังไม่ทันที่เอื้อมดาราจะได้พูดอะไรมากกว่านั้น ลำตัวของเธอก็ถูกมือหนาของคนตรงหน้ากระชากเข้าไปปะทะอกเป็นที่เรียบร้อย แรงกอดกระชับเพิ่มมากขึ้น จนตัวเธอจมไปกับอกแกร่งของคนแก่กว่า

            พศินกดปลายจมูกลงบนศีรษะเล็ก ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอด เช่นเดียวกับเอื้อมดาราที่ฝังจมูกตัวเองเข้ากับแผ่นอกอีกฝ่ายเช่นกัน ราวกับความคิดถึงทั้งหมดถูกถ่ายทอดให้กันผ่านอ้อมกอดครั้งนี้

            “ดาวกลับมาหาพี่แล้วจริง ๆ ด้วย”

            “ดาวนอนคนเดียวไม่ได้แล้วนะคะ พี่พศินรับผิดชอบด้วย”