บทที่ 3

           

สถานที่ที่เอื้อมดาราเลือกมาคือบาร์หรูแห่งหนึ่งใจกลางเมือง ความหรูหราของที่นี่ช่วยทำให้เธอไม่ต้องหงุดหงิดกับการเบียดเสียดของนักท่องราตรี เธอเลือกจะใช้ห้องวีไอพีแทนการนั่งดื่มด้านนอก เพราะวันนี้เธอไม่มีอารมณ์จะเต้นหรือพูดคุยกับใคร นอกเสียจากเพื่อนสนิทอย่างกุลนิดาเท่านั้น

            “เบา ๆ เว้ยดาว เบา!”

            “อึก อย่าเพิ่งห้ามดิกุล ขอสักสองสามแก้วก่อน”

            เสียงสะอึกในลำคอของเอื้อมดาราหยุดทุกความคิดที่จะห้ามปรามเพื่อนของกุลนิดาจนหมด เห็นสภาพเพื่อนแบบนี้ก็ต้องปล่อยเลยตามเลย นึกสาปส่งผู้ชายเฮงซวยอย่างกีรติครั้งแล้วครั้งเล่าที่มาทำกับเพื่อนเธอแบบนี้

            “แล้วจะเอาไงต่อล่ะดาว”

            “หึ! เลิกดิ บอกแล้วไงฉันไม่ใช่ผู้หญิงโง่ ๆ ที่ยอมให้ผู้ชายเฮงซวยหลอกซ้ำซากหรอกนะ”

เอื้อมดาราไม่สนใจ จะให้สารภาพตามตรงก็คงจะหมดรักกันไปแล้ว ที่คบกันมาสามปีนี่คงจะเป็นเพียงความผูกพัน เพราะช่วงหลังมานี้เธอแทบจะไม่ได้เจอกับกีรติเลย ทว่าจะพูดว่าไม่รักก็พูดไม่ได้เต็มปาก ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าช่วงแรกมันดีมาก ๆ แต่ความรักระหว่างเรามันคงจืดจางลงไปนานแล้ว

“แล้วมันนอกใจแกมากี่ครั้งแล้วเนี่ย”

“ไม่รู้อะ ฉันไม่สน จะหนึ่งครั้งสองครั้งหรือกี่ครั้ง นอกใจก็คือนอกใจแหละกุล ฉันไม่ยอมหรอกนะ ไอ้พวกคำพูดที่ว่ารักกันต้องให้อภัยกัน มันใช้กับกรณีนอกกายนอกใจไม่ได้ จำไว้”

กุลนิดามองเพื่อนตัวเองด้วยแววตาชื่นชม เอื้อมดาราเด็ดเดี่ยวเสมอ เธอไม่ยอมเสียเปรียบให้ใครโดยเฉพาะเรื่องความรัก ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมาเอื้อมดาราเพิ่งมีแฟนมาแค่สองคนเท่านั้น คนแรกจากกันด้วยดี ส่วนคนนี้เธอคิดว่าเอื้อมดาราคงไม่แม้แต่จะชายตาแลอีกแน่นอน

“เฮ้ย ๆ ดาวเบา ไหนว่าไม่เสียใจไง ยกเอา ๆ แบบนี้มีคลานเลยนะ”

“ไม่ได้เสียใจ แค่เจ็บใจ มันกล้าดียังไงมานอกใจฉันวะกุล หน้าตัวเมียจริง ๆ” เมื่อแอลกอฮอล์เข้าปากสติสัมปชัญญะที่มีก็เริ่มเลือนราง และตกตะกอนความรู้สึกที่แท้จริงจนได้ เธอไม่ได้เสียใจเลยสักนิด ความรู้สึกตอนนี้มีแต่เจ็บใจและเสียดายเท่านั้น

            “เสียดายเวลาว่ะกุล สามปีไม่น่าประคองกันมาได้เลย แม่งเสียตัวไปให้มันครั้งหนึ่งด้วย!”

            “เฮ้ย เรื่องเสียตัวมันก็ธรรมดาของคนเป็นแฟนกันป้ะดาว แกอายุยี่สิบหกแล้วนะ แม่ไม่ว่าหรอก”

            “ไอ้กุล ฉันไม่ได้กลัวแม่ว่าโว้ย” ว่าแล้วเอื้อมดาราก็กระดกแก้วในมือนำของเหลวสีเข้มลงคอไปอีกครั้ง ไหน ๆ จะเมาแล้วก็เอาให้เต็มที่ นานทีปีหนเอื้อมดาราจะมีเวลามานั่งชิลแบบนี้สักครั้ง

            อีกด้านหนึ่งของมุมวีไอพี ชายร่างสูงในชุดเชิ้ตสีเข้มกางเกงเข้ารูปกำลังนั่งพาดแขนไปกับพนักโซฟาตัวยาวด้วยท่วงท่าน่ามอง ดวงตาคมกล้าทอดมองภาพผู้คนที่โยกย้ายร่างกายไปตามจังหวะเพลงด้วยแววตานิ่งเฉย ไม่ว่ากี่ปีที่นี่ก็ไม่เคยเปลี่ยน...

            “เป็นไงบาร์นี้ยังถูกใจเหมือนเดิมไหม”

            “เหมือนเดิมแหละ คนเยอะตลอด ว่าแต่นัดมาทำไมที่นี่”

พศินเหลือบสายตามองดรัณภพและเพื่อนอีกสองคนสลับไปมาอย่างไม่ไว้วางใจ

            “ไอ้ภพเล่าให้กูฟังว่ามึงจะจีบคนในปกครองหรือวะ”

            “ข่าวไวดีนี่ มึงก็คาบข่าวเก่งนะ” ดรัณภพที่รู้ตัวว่าถูกหลอกด่าก็ยกนิ้วกลางส่งให้เพื่อนในทันที

            “เออ จะจีบมีอะไรอีกไหม”

            “เฮ้ย เมื่อวานยังบอกกูว่าเขามีแฟนแล้วอยู่เลย มึงจะไปแย่งเมียชาวบ้านหรือวะ”

            “ตีนเหอะ เขาเลิกกันแล้ว” หลังจากนั้นพศินก็เล่าเรื่องที่ตัวเองเพิ่งเจอมาแบบสด ๆ ร้อน ๆ ให้เพื่อนซี้ฟัง ทุกคนมีท่าทีโล่งใจและแปลกใจในคราเดียวกัน

            “ทำไมมึงดูจริงจังวะไอ้พศิน ปกติกูไม่เห็นมึงจะนึกอยากหาสะใภ้ให้คุณหญิงแม่ ทำไมคนนี้ถึง...”

            “มึงรู้ได้ไงว่าคนนี้กูหา” พศินพูดเพียงเท่านั้นพลันรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏบนใบหน้าคมสันทันที ทำเอาเพื่อนซี้ต้องลอบมองหน้ากันอย่างขอคำปรึกษา

            “แม่กูนั่นแหละหามาให้กูเองกับมือ”

            “อะไรนะ!!”

            เสียงเพื่อนซี้อีกสามคนดังประสานกันอย่างพร้อมเพรียง ใบหน้าแต่ละคนตกอยู่ในอาการตื่นตระหนกระคนไม่เชื่อหู คุณหญิงน้ำเพชรหาคู่ให้ลูกชาย ไปพูดในแวดวงไฮโซที่ไหนก็ไม่มีคนเชื่อหรอก

            “พวกมึงรู้จักแม่กูน้อยไป...”

ว่าจบพศินก็ยกแก้วไวน์ทรงบอร์โดจรดปลายจมูก ก่อนจะละเลียดชิมรสชาติชั้นเลิศอย่างเชื่องช้า แต่ทว่ายังไม่ทันที่ใครจะได้ถามอะไรขึ้นมาอีก ดวงตาคู่คมของพศินก็ไปสะดุดกับเหตุการณ์บางอย่างเสียก่อน

            “หึ ๆ โลกมันกลมหรือพรหมลิขิตวะ”

            “เมื่อกี้มึงพูดอะไรไอ้พศิน กูไม่ได้ยิน”

            “ช่างเหอะ กูกลับก่อนนะ พอดีพรุ่งนี้มีธุระต่อว่ะ” คนหน้าหล่อพูดเพียงเท่านั้นก็วางแก้วและเงินสดจำนวนหนึ่งไว้บนโต๊ะ ก่อนจะหมุนกายตามใครบางคนไปทันที ทิ้งให้เพื่อนทั้งสามมองหน้ากันอย่างงุนงงต่อไป

...................

            “ไป ๆ ไปลงนรก อึก โอ๊ย มึน!” เอื้อมดาราเมามายจนไม่เหลือสติจะประคองตัวเอง เดือดร้อนให้เพื่อนสาวอย่างกุลนิดาหิ้วปีกไปยังรถเก๋งคันเล็กของเธออย่างทุลักทุเล

            “ดาว เดินดี ๆ นี่อย่าอ้วกนะ” เอื้อมดาราขมวดคิ้วแน่น ภาพเบื้องหน้าที่เห็นมันวนเวียนเหมือนเธอกำลังอยู่ในหลุมดำ เคว้งคว้างไปหมด และเธอก็รู้ตัวดีว่าตัวเองกำลังเมา

            “คิก ๆ เพื่อนดาวมีสองหัว อึก!”

            “เพ้อเจ้อใหญ่แล้ว ไปเหอะ นั่งนิ่ง ๆ นะ” เมื่อกุลนิดาจับเพื่อนยัดเข้ารถเรียบร้อยก็นำรถทะยานออกสู่ถนนใหญ่ทันที คืนนี้ต้องนอนเฝ้าเพื่อนตัวดีที่คอนโดแน่นอน...

            “หึ ๆ ขนาดเมายังน่ามอง...คุณแม่นี่ตาถึงจริง ๆ” พศินเปรยขึ้นในความมืดแผ่วเบา วันนี้เขาได้รู้อะไรเกี่ยวกับเอื้อมดารามากขึ้นแล้ว

รู้มากพอจะตัดสินใจกระทำบางอย่างหลังจากนี้แบบไม่ลังเลใจอีกต่อไป

            เป็นไปตามคาดเมื่อเช้าวันถัดมากุลนิดาถึงกับต้องลางานให้คนเมาค้าง แต่คนอย่างเอื้อมดาราไม่ยอมให้อุปสรรคแค่นี้มาทำลายแผนงานที่เธอวางไว้หรอก วันนี้เธอต้องปิดโพรเจกต์! เธอจะยื่นลาพักร้อน!

            “เอ้า ยัยดาวแต่งตัวไปไหน ฉันโทรไปลางานให้แล้วเนี่ย”

กุลนิดาเดินออกมาจากห้องน้ำเห็นเพื่อนกำลังใส่สูทพอดีจึงเอ่ยถามขึ้น

            “จะไปทำงาน ฉันต้องเคลียร์งานให้เสร็จ เพราะวันนี้ฉันจะลาพักร้อนแบบยาว ๆ แล้ว”

            “ไหวหรือ”

            “ไหวดิ แค่นี้เอง ได้กาแฟดำสักแก้วก็ตาสว่าง หัวโล่งแล้ว อย่าห่วงเลยน่า”

            เมื่อเพื่อนว่าอย่างนั้นกุลนิดาก็ไม่คิดขัด เพราะเธอไม่เคยขัดเอื้อมดาราได้สักครั้ง ฉะนั้นครั้งนี้ก็อย่าหวัง

            สองเพื่อนซี้พากันมาทำงานด้วยสภาพที่ต่างกัน คนหนึ่งหน้าตาผ่องใสเดินเข้าแผนกไปแบบสวย ๆ ส่วนอีกคนถึงแม้หน้าตาจะดูเหมือนคนยังไม่ตื่นดี ทว่าท่วงท่าการก้าวเดินกลับยังมั่นคง แผ่นหลังเหยียดตรงเหมือนทุกวัน

            เอื้อมดาราตรงไปยังโต๊ะทำงานของตัวเองพร้อมกับมือไม้ที่หยิบจับเอกสารอีกประมาณห้าหกแฟ้มออกมาเรียงกัน เพื่อจะนำไปให้คุณหญิงน้ำเพชรลงนามเป็นอันปิดโพรเจกต์นี้อย่างสมบูรณ์

            “สวัสดีค่ะคุณหญิง”

            “อ้าว หนูดาว ไหนอรบอกเธอลา”

            “พอดีดาวอยากเคลียร์ให้เสร็จ แล้วก็ยื่นใบลาทีเดียวน่ะค่ะ”

คนฟังได้ยินดังนั้นก็ยกยิ้มถูกใจ พลางเปิดแฟ้มเอกสารตวัดปลายปากการาคาแพงลงไป โดยมีสายตาของหญิงสาวจดจ้องอยู่ทุกการกระทำด้วยใจระทึก

            “เรียบร้อย ปิดโพรเจกต์ได้อย่างสวยงามแล้ว”

            “ดีใจจังเลยค่ะ ถ้าอย่างนั้นดาวขอไปยื่นใบลาพักร้อนก่อนนะคะ” คุณหญิงน้ำเพชรพยักหน้ารับ พร้อมแววตาเอื้อเอ็นดูที่ส่งตรงไปยังหญิงสาวคราวลูก

            “คิดหรือยังว่าจะไปที่ไหน”

            “ดาวจะขึ้นเหนือค่ะ ว่าจะไปพักที่เชียงใหม่ อยากอยู่กับธรรมชาติบ้างค่ะคุณหญิง”

            “เดินทางปลอดภัย แล้วก็ระวังตัวด้วยนะไปคนเดียวน่ะ”

เอื้อมดารายิ้มรับความเป็นห่วงจากคนแก่กว่า ก่อนจะขอตัวออกไปจัดการอะไรให้เรียบร้อยทันที

            อีกด้านหนึ่งของคอนโดมิเนียมสุดหรู พศินกำลังนั่งคิดแผนการเข้าหาเอื้อมดาราโดยที่อีกฝ่ายไม่ถอยหนี แต่กลับต้องถูกขัดด้วยเสียงโทรศัพท์จากเพื่อนรักเสียก่อน

            “มีอะไรไอ้ภพ”

            [เห็นว่าจะไปพักผ่อนแต่ยังหาที่ไม่ได้นี่หว่า]

            “แล้วไง”

            [มึงลืมหรือไงว่ากูทำธุรกิจอะไรน่ะฮะ ตอนนี้กูกลับมาเชียงใหม่แล้วเนี่ย สนใจนอนสัมผัสอากาศหนาวหน่อยไหมไอ้เพื่อน]

            พศินลืมไปเสียสนิทว่าดรัณภพทำรีสอร์ตอยู่ที่เชียงใหม่ ก็ดีเหมือนกัน ถือเสียว่าไปชาร์จพลังก่อนลุยงาน อีกอย่างไปวางแผนจีบเลขาคนสวยต่อที่นู่นก็ได้ หึ!