ตอนที่7

ปาลิตาหันกลับหลังเพื่อมองให้แน่ใจว่าศรากรกลับออกไปแล้วจริงๆ เมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการแล้วชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็หมดประโยชน์กับเธอ

“พี่ต้นกลับไปได้แล้วค่ะ และก็เอาเค้กของพี่คืนไปด้วย” ปาลิตายื่นถุงขนมกลับคืนให้กับชายหนุ่ม

“ให้พี่เข้าไปนั่งคุยกับขิงในบ้านหน่อยไม่ได้เหรอ”

“คงไม่ได้ค่ะ ตอนนี้ฉันกับพี่ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว พี่เองก็ไม่มีสิทธิ์เข้าไปในบ้านฉันถ้าฉันไม่อนุญาต”

“เธอใช้พี่เป็นเครื่องมือไล่เด็กคนนั้นไปใช่มั้ย”

“ค่ะ ไม่ว่าจะเป็นเขาหรือเป็นพี่ ฉันก็ไม่อยากเห็นหน้าใครทั้งนั้น”

“ขิง เด็กคนนั้นน่ากลัวมากเลยนะ ถ้าเป็นไปได้ขิงอย่าอยู่ใกล้เขาจะดีกว่า”

“พี่กำลังรับบทเป็นห่วงฉันอยู่เหรอคะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงจะทราบซึ้งใจแน่ๆ แต่พอเป็นตอนนี้ทำไมฉันกลับคิดว่าพี่กำลังหวงก้างอยู่”

“เธอเป็นคนอ่อนต่อโลกยังมองคนไม่ขาด เด็กคนนั้นเธอไม่ควรจะไว้ใจเข้าใจมั้ย”

“ก็ใช่ไงคะ ฉันมันอ่อนต่อโลกจนถูกพี่นอกใจไง ทำไมถึงกล้าจะสอนฉันทั้งๆ ที่พี่เองก็เป็นแบบนั้น สำหรับฉันตอนนี้พี่คือคนที่ไม่น่าไว้ใจที่สุด”

“เธอชอบเด็กคนนั้นเหรอ เธอกำลังตกหลุมรักเด็กม.ปลายเหรอขิง มันไม่ใช่เธอเลยนะ”

“มันเรื่องของฉันแล้วพี่ยุ่งอะไรด้วย เลิกยุ่งกับฉันสักที แล้วไม่ต้องมาหาฉันอีก อย่าบีบบังคับให้ฉันต้องเกลียดพี่ไปมากกว่านี้เลยนะ”

ปาลิตายัดถุงขนมไปที่มือศิวัฒน์ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้าน ยิ่งเห็นท่าทางและได้ยินสิ่งที่ชายหนุ่มพูดเธอก็ยิ่งไม่พอใจ ดูท่าวันนี้มีแต่เรื่องทำให้เธอหงุดหงิดใจอยู่ไม่น้อย

………………….

หลายวันผ่านไป ในช่วงเช้าของวัน

“หมอเอิร์น เธออยู่ไหน”

ปาลิตาส่งเสียงดังร้องเรียกผู้เป็นเพื่อนสนิทอย่างกระตือรือร้น วันนี้หญิงสาวมีข่าวดีก็เลยอยากจะบอกเพื่อนรักของเธอเพียงคนเดียวให้รับรู้เป็นคนแรก

“มีอะไร แล้วทำไมต้องดีใจขนาดนั้นล่ะ”

“บริษัทออกแบบที่ฉันไปสมัครไว้ตอนนี้เขาตอบรับฉันเข้าทำงานแล้ว เขาให้ฉันเริ่มงานอาทิตย์หน้านี้” หญิงสาวกล่าวด้วยความตื่นเต้น

“จริงเหรอ ดีใจด้วยนะขิง ในที่สุดเธอก็ทำสำเร็จ” สองเพื่อนซี้กอดคอกันด้วยความดีใจ ในที่สุดปาลิตาก็ได้เข้าทำงานตามสายงานที่เธอตั้งใจไว้ได้

“ฉันต้องไปเตรียมตัวแล้ว บ่ายนี้บริษัทเรียกฉันเข้าไปพบน่ะ เขาจะขอคุยรายละเอียดกับฉันก่อนที่จะเริ่มงาน”

“นี่ยังเช้าอยู่เลยจะรีบไปไหน ยังเหลือเวลาตั้งเยอะ”

“ก็ฉันตื่นเต้นนี่”

“จ้า งั้น…วันนี้เธอก็ขับรถฉันไปแล้วกัน”

“ไม่เอา วันนี้เธอต้องเข้าโรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวฉันเรียกแท็กซี่ไปเองได้”

“โอเค ฉันขัดเธอไม่ได้อยู่แล้วนี่”

จริญตายิ้มกว้างออกมาเมื่อเห็นท่าทีร่าเริงของปาลิตา หญิงสาวรู้ดีว่างานนี้สำคัญกับเพื่อนสาวของเธอมากแค่ไหน และเธอก็ยินดีเป็นอย่างมากที่เห็นปาลิตาทำสำเร็จอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ได้

……………….

ช่วงบ่ายของวัน ณ บริษัทอีเอส สถาปนิก

“ฉันจะตั้งใจทำงานให้เต็มที่ค่ะ ขอบคุณนะคะที่ให้โอกาสฉันได้เข้าทำงานที่นี่” ปาลิตายกมือไหว้แสดงความขอบคุณหญิงสาวผู้เป็นว่าที่หัวหน้างานของเธอด้วยความนอบน้อม

“เอาเป็นว่าเริ่มงานอาทิตย์หน้าตามที่ตกลงกันไว้นะ ที่นี่ไม่ใช่บริษัทใหญ่โตอะไรก็เลยอยู่กันแบบพี่น้อง มีอะไรไม่เข้าใจก็ถามพี่ๆ เขาได้ ต่อไปก็เรียกฉันว่าพี่ก้อยแล้วกัน”

“ค่ะพี่ก้อย ขอบคุณอีกครั้งนะคะ” หญิงสาวยิ้มกว้างตอบรับ

ปาลิตาหลังออกมาจากบริษัทก็อยู่เดินเที่ยวเล่นต่อที่ห้างสรรพสินค้าจนมืดค่ำ ระหว่างที่รอเรียกแท็กซี่กลับบ้านอยู่นั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นศรากรเหมือนกำลังถูกนเรศข่มขู่อยู่ พอเห็นท่าไม่ดีก็รีบเข้าไปช่วยเหลือศรากรในทันที

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ ทำไมคุณต้องรังแกเขาด้วย”

“ผมเนี่ยนะรังแกเขา” นเรศโต้กลับด้วยความสับสน ศรากรเองก็ยิ้มกว้างอย่างพอใจกับท่าทีของปาลิตาเป็นอย่างมาก เพราะตอนนี้หญิงสาวกำลังปกป้องเขาอยู่นั่นเอง พอเป็นแบบนี้แล้วก็อยากที่จะเล่นละครสักหน่อยเหมือนกัน

“พี่ช่วยผมด้วยนะ เขาจะทำร้ายผมน่ะ” ศรากรีบเดินไปหลบหลังปาลิตาทันที ชายหนุ่มแลบลิ้นหยอกล้อผู้เป็นเพื่อนชายอย่างชอบใจ

“คุณออกไปเลยนะไม่งั้นฉันจะโทรแจ้งตำรวจ ไม่เชื่อใช่มั้ย งั้นฉันจะโทรตอนนี้เลย”

“เอ่อ…พี่ไม่ต้องโทรหรอก” ศรากรรีบห้ามปาลิตาเอาไว้ ขืนหญิงสาวโทรแจ้งตำรวจจริงคงได้เป็นเรื่องใหญ่แน่

“นายกลัวเขาเหรอ ไม่ต้องกลัวฉันจะเป็นพยานให้นายเอง”

“เปล่า คือเขาเป็นเพื่อนผมเอง และเขาก็ไม่ได้ข่มขู่อะไรผมด้วย”

“ใช่ครับ ถ้าจะข่มขู่ก็คงเป็นเขามากกว่าที่จะข่มขู่ผม” นเรศเอ่ยเสริม

“ตกลงมันเป็นยังไงกันแน่ งั้นเมื่อกี๊ที่นายวิ่งหลบหลังฉันงั้นก็…”

“พี่อย่าพึ่งโกรธสิ” ศรากรรีบรวบมือปาลิตาที่ชูกำปั้นมาที่เขา เหมือนว่าชายหนุ่มจะทำให้หญิงสาวโกรธอีกเสียแล้ว

“งั้นฉันกลับก่อนนะดีม ว่าแต่สาวสวยคนนี้แฟนนายเหรอ”

“ไม่ใช่!” ปาลิตารีบสวนกลับทันควัน

“ตอนนี้ไม่ใช่แต่อนาคตต้องใช่แน่นอน งั้นไว้ค่อยเจอกันนะก้อง” ชายหนุ่มโบกมือลาเพื่อนชาย ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้ปาลิตาที่ยืนอยู่ข้างๆ

“พี่จะกลับบ้านใช่มั้ย งั้นผมไปส่งนะ”

“ไม่ต้อง ฉันยังไม่ลืมนะเรื่องที่นายโกหกอะไรฉันไว้”

“ตั้งหลายวันแล้วพี่ยังไม่หายโกรธผมอีกเหรอ ทำยังไงพี่ถึงจะหายโกรธ ผมอุตส่าห์ไม่มาให้พี่เจอหน้าแล้วนะก็นึกว่าพี่จะหายโกรธแล้วซะอีก”

“งั้นนายบอกฉันมาว่าที่ฉันเจอนายวันนี้เป็นการเจอด้วยความบังเอิญหรือตั้งใจ”

“ตั้งใจสิ หลายวันมานี้ผมแอบตามดูพี่อยู่ตลอดนั่นแหละ พี่รู้ด้วยเหรอ”

“ก็รู้นะสิ ฉันแค่ไม่อยากสนใจนายแค่นั้น เอาเป็นว่าฉันไม่โกรธนายแล้วก็ได้ อย่างน้อยตอนนี้ก็มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นกับฉันแล้ว ฉันกำลังจะได้ทำงานที่ฉันรัก ว่าแต่…ผู้ชายคนนั้นเป็นเพื่อนนายจริงๆ เหรอ ทำไมเขาดูโตกว่านายจัง”

“คงเป็นเพราะตอนนี้ผมใส่ชุดนักเรียนอยู่มั้ง จริงๆ แล้วผมควรจะเรียนจบตั้งแต่ปีที่แล้วแล้ว แต่เกิดปัญหานิดหน่อยเลยทำให้เรียนช้าไปหนึ่งปี”

“เกิดอะไรขึ้นกับนายเหรอ” คำถามของปาลิตาทำให้ศรากรนิ่งเงียบไปในทันที ชายหนุ่มเองก็ไม่รู้จะบอกหญิงสาวไปยังไง เรื่องบางเรื่องไม่ให้ปาลิตารับรู้น่าจะดีซะกว่า

“เรื่องที่บ้านน่ะ หรือพี่อยากจะรู้เรื่องปัญหาที่บ้านของผม”

“ไม่เห็นจะอยากรู้สักนิด แต่อีกไม่กี่วันนายก็จะเรียนจบแล้วนี่แล้วจะเรียนต่อที่ไหนเหรอ”

“เดิมทีตั้งใจไว้ว่าจะย้ายไปอยู่ที่ฝรั่งเศสน่ะ แต่ตอนนี้ไม่อยากไปแล้ว”

“ทำไมล่ะ อยู่ที่นั่นก็ดีนี่ ฉันน่ะก็ฝันอยากจะไปเที่ยวฝรั่งเศสอยู่เหมือนกัน”

“งั้นพี่ไปกับผมมั้ยล่ะ ไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันที่นั่นสองคน”

“จะบ้าเหรอ ทำไมฉันต้องไปอยู่กับนายด้วย” หญิงสาวเบือนหน้าหนี

“รู้คำตอบอยู่แล้วยังจะมาถามอีก เมื่อไหร่พี่จะเปิดใจให้ผมสักที ตอนนี้ผมไม่สูบบุหรี่แล้วนะ ดูสิ…เพื่อพี่แล้วผมทำอะไรไปตั้งเยอะ”

“ฉันไม่คุยกับนายแล้ว คุยกับนายทีไรก็วกมาที่เรื่องนี้ทุกที” ปาลิตาดุไปที่ศรากรเล็กน้อยก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินนำออกไปก่อน ศรากรเองก็รีบเดินตามหลังหญิงสาวไปเช่นกัน

การสนทนาของทั้งคู่มีสายตาของไอยลดาจับจ้องอยู่ เด็กสาวกำมือแน่นนั่งมองทั้งสองอยู่ในรถระหว่างที่รอสัญญาณไฟจราจร เธอรู้สึกอิจฉาปาลิตาขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นสายตาและรอยยิ้มที่ศรากรมีให้หญิงสาว ซึ่งเธอนั้นไม่เคยได้รับจากชายหนุ่มเลยสักครั้ง

ศรากรตามมาส่งปาลิตาถึงที่หน้าบ้านของหญิงสาวและก็เป็นจังหวะที่จริญตากลับมาถึงบ้านพอดี และเมื่อเห็นว่าศรากรยืนอยู่กับปาลิตาก็แปลกใจเป็นอย่างมาก หรือว่าสองคนนี้จะรู้จักกันจริงๆ อย่างที่ศรากรเคยพูดเอาไว้

“เดี๋ยวนะ นี่เธอกับขิงรู้จักกันจริงๆ เหรอ”

“ก็ใช่นะสิครับ ทีนี้หมอเอิร์นคงได้ลาออกจากการเป็นหมอแล้วล่ะ”

“เชอะ! ฉันเคยพูดแบบนั้นที่ไหน เธอหูฝาดไปเองหรือเปล่า เฮ่อ…เหนื่อยจังเลยคงต้องรีบไปอาบน้ำเข้านอนแล้วล่ะ” เอ่ยจบหญิงสาวก็รีบเร่งฝีเท้าเดินเข้าบ้านไป โดยไม่หันกลับมามองศรากรเลยสักนิด

“แบบนี้ก็มีด้วย เพื่อนพี่นี่ร้ายจริงๆ”

“มีอะไรกันเหรอ”

“ไม่มีอะไรหรอกครับ ก็แค่เพื่อนพี่บอกว่าถ้าผมกับพี่รู้จักกันเธอก็จะลาออกจากการเป็นหมอ”

“งั้นเพื่อนฉันไม่ต้องลาออกก็ถูกแล้ว เพราะเอาจริงๆ ฉันกับนายก็ถือว่าไม่ได้รู้จักกันสักหน่อย”

“พี่ว่าอะไรนะ” ศรากรรวบตัวปาลิตาให้เข้ามาอยู่ในอ้อมแขนทันที แววตาจ้องไปที่หญิงสาวอย่างไม่ลดละ

“แล้วผมต้องทำยังไงถึงจะเรียกว่าเป็นคนรู้จักได้ หรือต้องทำเหมือนคืนนั้น” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระเส่า สายตามองไปที่ปากชมพูของหญิงสาวอย่างเว้าวอน จนคนที่ถูกมองต้องเบนสายตาหนีทันที

“ปล่อยนะ เดี๋ยวหมอเอิร์นก็มาเห็นหรอก”

“พี่ยังไม่ได้บอกเพื่อนพี่เรื่องของเราเหรอ”

“ทำไมฉันต้องบอกด้วย ในเมื่อเรื่องของเรามันเป็นแค่…”

ไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดจบก็ถูกศรากรใช้ปากของเขาปิดปากเธอเอาไว้ได้ก่อน ปาลิตาเองก็ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใดเหมือนจะพอใจที่ชายหนุ่มทำแบบนี้เช่นกันก่อนที่สักครู่จะตั้งสติกลับมาได้ หญิงสาวรีบผละตัวออกจากศรากรในทันที สายตาจับจ้องไปที่ชายหนุ่มอย่างสั่นไหว

“ถ้านายทำแบบนี้อีก ฉันจะโกรธนายจริงๆ แล้วนะ”

“งั้นตอนนี้เรารู้จักกันหรือยัง”

“รู้จักก็รู้จักสิ” หญิงสาวหันหลังหนี ตอนนี้รู้สึกเขินอายร้อนผ่าวไปทั้งตัว แถมใจเธอยังเต้นแรงไม่เป็นจังหวะอีก

ศรากรเห็นท่าทีของปาลิตาก็ยิ้มอย่างพอใจ ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวเกือบแนบชิด ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อเอ่ยกระซิบต่อหญิงสาว

“เปิดใจให้ผมเร็วๆ หน่อยนะอย่าให้ผมต้องรอนาน ถ้าผมทนไม่ได้แล้วรุกพี่หนักกว่านี้พี่จะแย่เอานะ”

คำพูดของศรากรทำให้ปาลิตาสั่นไหวไปทั้งตัว ไหนจะลมหายใจอุ่นๆ ของชายหนุ่มที่รดต้นคอเธออีก แม้แต่ในตอนนี้เธอก็ไม่กล้าแม้จะหันไปสบตาชายหนุ่มอีกด้วย

“ผมกลับนะ แล้วเจอกัน…ว่าที่คุณแฟน”

ศรากรยิ้มหวานกล่าวบอกลาหญิงสาวที่ยืนหันหลังให้ก่อนจะเดินจากไป ปาลิตาเองเมื่อมั่นใจว่าศรากรไปแล้วจริงๆ ก็รีบวิ่งเข้าไปในบ้านทันที แม้แต่ตอนนี้เธอเองก็ยังรู้สึกว้าวุ่นใจสั่นไหวกับการกระทำและคำพูดของศรากรไม่หาย