ตอนที่8

จริญตาสังเกตเห็นว่าเพื่อนสาวของเธอมีอาการแปลกเล็กน้อยตั้งแต่เข้าบ้านมา เพราะปาลิตาเองก็เอาแต่ยืนนิ่งกุมแก้มทั้งสองข้างของตัวเองเอาไว้ ดูเหมือนผิดปกติจากทุกครั้งไปอยู่เล็กน้อย

“ยืนทำอะไรอยู่หน้าประตู”

“อ่อ ไม่ได้ทำอะไร ทำไมอากาศร้อนแบบนี้เธอว่ามั้ย” ปาลิตาใช้มือพัดไปมาใกล้ใบหน้าตัวเอง ทำไมเธอถึงได้รู้สึกร้อนรุ่มมากกว่าทุกๆ วันก็ไม่รู้

“ก็ไม่ร้อนนี่ เย็นดีออก แล้วพ่อหนุ่มหน้ามนคนนั้นกลับไปแล้วเหรอ เขาเป็นอะไรกับเธอ”

“หมายความว่าไง เขาจะเป็นอะไรกับฉันได้ยังไง”

“แล้วทำไมต้องเสียงสูงด้วย ฉันก็แค่แปลกใจที่เธอรู้จักกับเด็กม.ปลาย ฉันว่าตอนนี้เธอชักจะน่าสงสัยแล้วนะขิง หรือว่าเขาเป็นแฟนใหม่เธอ”

“แฟนบ้าแฟนบอนะสิ หมอเอิร์น…เขายังเป็นนักเรียนอยู่นะ เธอคิดว่าฉันจะชอบเด็กเหรอ”

“เขาไม่ใช่เด็กสักหน่อย ถ้านับอายุแล้วก็ห่างกันไม่เท่าไหร่เอง เธอ22 เขา19 ก็ได้อยู่นะ”

“นี่เธอรู้เรื่องเขาด้วยเหรอ”

“เขาเป็นคนไข้ของฉันนะ ฉันก็ต้องรู้สิ แล้วตกลงเธอกับเขาไปเจอกันได้ยังไง”

“ก็ ก็…บังเอิญเจอกันน่ะ ช่างเรื่องของฉันเถอะเอาเรื่องเธอดีกว่า บอกชอบหมอหมอกไปแล้วเขาว่ายังไงบ้าง”

“ฉันยังไม่ได้บอกเขาเลย”

“อะไรนะ! ฉันก็นึกว่าเธอบอกไปแล้วซะอีก ทำไมล่ะ”

“ง่ายๆ เลยฉันกลัวเขาปฏิเสธนะสิ กลัวว่าต่อไปจะไม่กล้ามองหน้าเขาน่ะ เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว อย่างน้อยฉันก็ยังสู้หน้าเขาได้”

“งั้นก็ตามใจ ฉันไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน” ปาลิตายิ้มรับ ก่อนจะเดินเข้าไปยังห้องนอนของตัวเอง

……………..

วันต่อมา ณ ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

ปาลิตากับจริญตาออกมาเที่ยวเล่นและช้อปปิ้งด้วยกัน วันนี้เป็นวันหยุดเพื่อนสาวของเธอก็เลยถือโอกาสนี้พาจริญตาออกมาเที่ยวเล่นผ่อนคลายจากที่ทำงานหนักมาหลายวัน ทั้งคู่เดินเลือกดูเสื้อผ้าด้วยความเพลิดเพลินโดยไม่รู้ว่ามีสายตาของหญิงสาวบางคนกำลังมองอยู่

“มองอะไรเหรอพิม เอ๊ะ…นั่นขิงนี่”

“ก้อย…เธอรู้จักผู้หญิงคนนั้นด้วยเหรอ” พิมผกาเอ่ยถามเพื่อนสาว

“อืม พอดีขิงจะเข้ามาเป็นพนักงานใหม่ที่บริษัทฉันน่ะ เริ่มงานอาทิตย์หน้านี้แล้ว”

“แบบนี้นี่เอง ก้อย…ที่ผ่านมาฉันดีกับเธอมากใช่มั้ย”

“ก็ใช่นะสิ ถามทำไม”

“งั้น…ถ้าฉันอยากให้เธอยกเลิกสัญญาการจ้างงานผู้หญิงคนนั้น เธอพอจะทำให้ฉันได้มั้ย ถ้าเธอช่วยฉันครั้งนี้เวลาบริษัทฉันมีงานอะไรฉันก็จะเรียกใช้บริษัทเธอก่อนอันดับแรก และจะสนับสนุนเธอทุกทางเท่าที่จะทำได้”

“ขอเหตุผลหน่อยได้มั้ย ทำไมถึงไม่อยากให้ขิงทำงานกับฉัน”

“ก็แค่ไม่ชอบ การไม่ชอบใครสักคนทำไมต้องมีเหตุผลด้วย แต่ถ้าเธอไม่เห็นด้วยฉันก็จะ…”

“โอเค ฉันจะทำตามที่เธอบอกทุกอย่าง คุณเพื่อนอุตส่าห์ขอมาทั้งทีทำไมฉันจะทำให้ไม่ได้ล่ะ”

พิมผกาแสยะยิ้มออกมาอย่างชอบใจเพราะความสุขของเธอคือการได้เหยียบย่ำปาลิตา ครั้งที่แล้วเธอเองก็ได้แย่งศิวัฒน์มาจากหญิงสาว พอครั้งนี้ก็ทำให้หญิงสาวตกงานอีก เธอรู้สึกพอใจกับการกระทำของตัวเองเป็นอย่างมาก

ณ ร้านเสื้อผ้าในห้างสรรพสินค้า

“ขิงฉันว่าชุดนี้เหมาะกับเธอมาก ฉันซื้อให้นะ”

“ไม่เป็นไรหรอกหมอเอิร์น ฉันเกรงใจน่ะ”

“ฉันกับเธอเป็นเพื่อนกันมาตั้งนานยังจะมาเกรงใจอะไร ฉันอยากให้เป็นของขวัญที่เธอได้งาน รับไปเถอะน่า ถ้าไม่เอาชุดนี้ฉันจะซื้อของที่แพงกว่านี้ให้เธอแล้วนะ”

“ก็ได้ๆ งั้นฉันจะใส่ชุดที่เธอซื้อให้ไปทำงานวันแรกเลยดีมั้ย”

“ดีมาก”

หลังจากที่เดินเลือกซื้อเสื้อผ้ากันเรียบร้อย สองสาวเพื่อนซี้ก็พากันไปทานข้าวและดูหนังต่อ กว่าจะได้กลับบ้านอีกทีก็คงอีกหลายชั่วโมง วันนี้ถือว่าเป็นวันที่ผ่อนคลายสำหรับสองสาวมากจริงๆ

……………..

ช่วงเย็นของวัน

ไอยลดาให้คนขับรถขับมาส่งที่บ้านของศรากรเพื่อนำสูทที่ชายหนุ่มต้องใส่ออกงานกับผู้เป็นพ่อมาให้ พอมาถึงเด็กสาวก็เดินขึ้นไปยังชั้นสองซึ่งเป็นห้องนอนส่วนตัวของชายหนุ่ม แต่ก็ไม่เห็นผู้เป็นเจ้าของอยู่ในห้อง

ไอยลดาเดินไปที่หัวเตียงเห็นกล่องเครื่องประดับวางอยู่จึงรีบหยิบขึ้นมาเปิดดู ข้างในเป็นกิ๊บติดผมที่ฝังมุกเอาไว้ เด็กสาวยิ้มกว้างออกมาทันทีคิดว่าของขวัญชิ้นนี้ศรากรเตรียมไว้ให้เธออย่างแน่นอน เพราะอีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดของเธอแล้ว เด็กสาวชื่นชมจนพอใจก็เก็บกล่องเครื่องประดับไว้ตามเดิม

ไอยลดาหันกลับมาอีกทีก็เห็นศรากรยืนอยู่ ท่อนบนของชายหนุ่มเปลือยเปล่า ส่วนท่อนล่างก็นุ่งผ้าขนหนูเอาไว้ พอเห็นแบบนั้นเด็กสาวก็รีบหันหลังกลับในทันที ศรากรเองหลังออกมาจากห้องน้ำก็แปลกใจเหมือนกันที่เห็นไอยลดาอยู่ในห้องนอนของตัวเอง

“เธอขึ้นมาที่นี่ทำไม” ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์

“พอดีฉันเอาสูทที่พี่จะใส่ไปงานมะรืนนี้มาให้พี่ค่ะ” เด็กสาวตอบกลับขณะที่เธอยังคงหันหลังให้ชายหนุ่มอยู่

“ลงไปรอข้างล่างเดี๋ยวฉันตามไป ครั้งหน้าอย่าขึ้นมาที่ห้องฉันอีก”

“ค่ะ” เด็กสาวรีบพยักหน้าตอบ ก่อนจะจ้ำอ้าวเดินออกจากห้องนอนของชายหนุ่มไปอย่างไม่รีรอ

ศรากรเมื่อแต่งตัวเรียบร้อยก็ลงมาหาไอยลดาที่นั่งรออยู่ชั้นล่าง เด็กสาวเองพอเห็นหน้าศรากรก็รู้สึกเขินขึ้นมา สถานการณ์ที่ห้องนอนของชายหนุ่มเมื่อสักครู่ทำให้เธอสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นเรือนร่างของชายหนุ่ม และนั่นก็ทำให้เด็กสาวมองผู้เป็นพี่ชายเปลี่ยนไปจากเดิม

“พี่ดีมจะให้ที่บ้านมารับกี่โมงคะ”

“ไม่ต้อง เดี๋ยวเจอกันที่งานเลย”

“อย่าบอกนะคะว่าพี่ดีมจะขับมอเตอร์ไซค์ไปเอง ครั้งก่อนพี่ก็มอเตอร์ไซค์ล้มไม่ใช่เหรอ ถ้า…”

“ฉันไม่เป็นไร เธอแค่เอาสูทมาให้ฉันใช่มั้ย ถ้าเสร็จแล้วก็กลับไปสิ” ศรากรสวนกลับโดยที่เด็กสาวไม่ทันได้พูดจบ ชายหนุ่มเดินขึ้นไปยังชั้นสองของตัวบ้าน เขาไม่ได้ให้ความสนใจไอยดาเลยสักนิดว่าจะรู้สึกอย่างไร

……………….

ช่วงค่ำของวัน

ปาลิตากลับมาถึงบ้านก็เห็นศรากรยืนพิงรั้วมองมาที่เธอและกำลังยิ้มให้กับเธออยู่ หญิงสาวรู้ดีว่าชายหนุ่มตั้งใจที่จะมาหาเธออย่างแน่นอน

“จะมาทำไมไม่โทรบอกก่อนล่ะ นายเองก็มีเบอร์ฉันแล้วนี่”

“ผมไม่อยากโทร เดี๋ยวโทรหาพี่ก็บอกไม่ให้ผมมานะสิ แล้ววันนี้พี่อยู่บ้านคนเดียวเหรอ”

“อืม หมอเอิร์นมีงานด่วนเข้ามาเลยต้องแวะไปที่โรงพยาบาลก่อน”

“งั้นให้ผมอยู่เป็นเพื่อนพี่นะ เดี๋ยวพี่หมอเอิร์นกลับมาผมค่อยกลับ”

“ก็ได้อยู่นะ ฉันเองก็เหงาๆ อยู่เหมือนกัน”

“นั่นแน่…ใจอ่อนให้ผมแล้วใช่มั้ย”

“ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันว่าไม่ต้องให้นายอยู่ด้วยแล้วดีกว่า”

“ผมแค่หยอกเล่นเอง พี่อย่าพึ่งเปลี่ยนใจสิ” ศรากรรีบเข้าไปคว้ามือของหญิงสาวมากุมเอาไว้ ชายหนุ่มกะพริบตาปริบๆ ออดอ้อนไปยังหญิงสาวเพื่อขอความเห็นใจ

“นายนี่เผลอไม่ได้เลยนะ” หญิงสาวรีบคลายมือออก แค่ชายหนุ่มอยู่ใกล้ก็ทำให้เธอเริ่มสั่นไหวแล้ว

ปาลิตาชวนศรากรเข้ามานั่งเล่นในบ้าน และนี่เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มได้เข้ามาที่บ้านของเธอ ศรากรเองก็พอใจเป็นอย่างมากเพราะรู้สึกว่าปาลิตาเองก็ไม่ได้ปิดกั้นเขาเหมือนกับเมื่อก่อนแล้ว

“เดี๋ยวฉันเอาน้ำมาให้นะ นายนั่งรออยู่นี่ก่อนแล้วกัน”

ปาลิตาบอกชายหนุ่มให้นั่งรออยู่ที่โซฟาส่วนเธอนั้นจะเดินไปหยิบน้ำมาให้ ระหว่างที่หยิบแก้วน้ำที่อยู่ตรงบาร์ครัวอยู่นั้น หญิงสาวก็รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดต้นคอของเธอ และก็รู้ได้ในทันทีว่าเจ้าของลมหายใจนั้นคือศรากร

“นี่นาย…”

“พี่อย่าพึ่งขยับสิ”

ศรากรกดไหล่หญิงสาวเบาๆ ไม่ให้ขยับหนีไปไหน ก่อนจะหยิบกิ๊บฝังมุกออกมาจากกระเป๋าเสื้อตัวนอกแล้วติดไปที่ผมของปาลิตาอีกที

“อะไรเหรอ”

“ของขวัญน่ะสำหรับการเริ่มต้นทำงานของพี่ สวยมากดูเหมาะกับพี่มากด้วย”

“จริงหรือเปล่าก็ไม่รู้ ฉันไม่ได้เห็นสักหน่อย”

“อืม.. งั้นห้องพี่อยู่ไหน”

“ห้องนั้น ว่าแต่ถามทำไม”

หลังจากได้คำตอบแล้ว ศรากรก็เดินจูงมือปาลิตาเข้าไปยังห้องนอนของหญิงสาวในทันที ชายหนุ่มพาหญิงสาวมาที่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้งเพื่อให้เห็นของขวัญที่เขามอบให้เธอด้วยตัวเอง

“เป็นไง สวยใช่มั้ยล่ะ”

“ถ้านายอยากให้ฉันส่องกระจกไปที่ห้องน้ำก็ได้ ไม่จำเป็นต้องมาที่ห้องฉันเลย”

“ก็ที่นี่เหมาะกว่าเยอะนี่”

“เหมาะอะไร” ปาลิตาหันกลับมาสบตาชายหนุ่มที่ยืนแนบชิด รอยยิ้มของศรากรช่างเจ้าเล่ห์นัก

“เปล่า ไม่มีอะไร แล้วพี่ชอบของที่ผมให้มั้ย”

“อืม ก็สวยดี ขอบใจนะ”

“แล้วคนให้ล่ะ พี่เริ่มชอบบ้างหรือยัง” ศรากรจ้องไปที่หญิงสาวอย่างคาดหวัง ท่าทีของเธอในตอนนี้ดูโอนอ่อนกับเขามากกว่าเมื่อก่อนนัก บางทีก็อยากที่จะเข้าข้างตัวเองว่าหญิงสาวก็มีใจให้เขาบ้างแล้วเหมือนกัน

ปาลิตาสบตาศรากรอย่างไม่ลดละ หญิงสาวตัวแข็งทื่อไม่แม้แต่จะขยับหนีด้วยซ้ำ สายตาที่เว้าวอนของศรากรทำให้เธอหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูกและก็ทวีคูณมากขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ชายหนุ่มเองก็ค่อยๆ โน้มหน้าเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นกว่าเดิม ทันใดนั้นปากอุ่นๆ ของชายหนุ่มก็บรรจงจูบไปที่ปากชมพูของเธอ โดยที่เธอเองก็ไม่ได้ขัดขืนเลยสักนิด

ศรากรเมื่อเห็นว่าปาลิตาไม่ได้ปฏิเสธก็รีบอุ้มหญิงสาวพาไปที่เตียงนอนอย่างไม่รีรอ ในขณะที่ปากของเขาก็ยังจูบหญิงสาวด้วยความเร่าร้อน ยังไม่ทันได้รุกล้ำในสิ่งที่ต้องการก็ถูกมือบางของปาลิตาผละเขาให้ออกห่าง ทุกอย่างที่ดำเนินอยู่ก็ชะงักลงทันที

“แบบนี้ใช่มั้ยนายถึงพาฉันมาที่ห้อง”

“แต่พี่ก็ไม่ได้ปฏิเสธผมนี่”

“ร้ายนักนะ”

ปาลิตาดีดตัวลุกออกจากเตียงเดินไปยังประตูห้องนอน หญิงสาวมองศรากรอย่างไม่ลดละ เธอเองก็ยอมรับว่าเมื่อสักครู่ได้เผลอไผลไปตามอารมณ์จริงๆ ครั้งต่อไปคงต้องเว้นระยะห่างจากเขาให้มากกว่านี้แล้ว

“ใครว่าฉันไม่ปฏิเสธ ถ้าฉันยอมนายฉันจะมายืนอยู่ตรงนี้เหรอ คนเราเจอสายตาหวานๆ คำพูดหวานๆ ก็อาจจะเคลิ้มได้ทั้งนั้น ฉันยอมรับว่าเมื่อสักครู่อาจจะเคลิ้มไปจริงๆ แต่ต่อไปจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีกแน่นอน”

“พี่น่ะไม่รู้ตัวสินะว่าชอบผมเข้าให้แล้ว ถ้าไม่ชอบไม่รักจะให้ผมกอด ผมจูบได้ขนาดนี้เหรอ”

“นี่ก็มืดมากแล้วฉันว่านายกลับบ้านไปดีกว่า” ปาลิตาไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ หญิงสาวบ่ายเบี่ยงเปลี่ยนเรื่องก่อนจะเดินออกจากห้องนอนไป

ศรากรเมื่อตามปาลิตาออกมานอกห้องนอนก็ต้องเปลี่ยนสีหน้าอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นศิวัฒน์ยืนอยู่ ศิวัฒน์เองเมื่อเห็นศรากรเดินออกมาจากห้องนอนของปาลิตาก็เกิดความขุ่นเคือง สายตาของชายหนุ่มมองไปที่ปาลิตาด้วยความเหยียดหยาม

“อย่ามามองฉันแบบนี้นะ” ปาลิตาตวาดไปที่ศิวัฒน์อย่างไม่พอใจ สายตาที่ชายหนุ่มมองเธอราวกับว่าเธอได้ทำเรื่องผิดต่อเขายังไงอย่างงั้น

“นี่ถึงขนาดเอาเขามานอนที่ห้องเลยเหรอ เพื่อนเธอรู้มั้ยว่าเธอพาผู้ชายมานอนที่ห้องแบบนี้ ทีกับพี่เธอทำเป็นเล่นตัว อ๋อ…เดี๋ยวนี้เปลี่ยนรสนิยมไปชอบเด็กนักเรียนแล้วสินะ”

ศรากรที่ยืนฟังอยู่หมดความอดทนลง ชายหนุ่มปรี่เข้าไปชกหน้าศิวัฒน์ในทันที มืออีกข้างก็คว้าคอเสื้อศิวัฒน์ไว้ ไม่ทันได้ซ้ำรอยก็ถูกปาลิตาเข้ามาห้ามเอาไว้ได้ก่อน

“ทำไม แกจะฆ่าฉันเหมือนวันนั้นใช่มั้ย เอาเลยสิ...ขิงจะได้รู้ว่าแกเป็นคนน่ากลัวขนาดไหน” ศิวัฒน์พยายามยั่วยุ และก็เหมือนจะทำสำเร็จ แต่ถ้าไม่มีเสียงตะโกนของจริญตา ชายหนุ่มก็คงจะใช้กำลังทำร้ายศิวัฒน์จนเจ็บสาหัสไปแล้ว

ระหว่างที่กำลังชุลมุนอยู่นั้นจริญตาที่กลับมาถึงบ้านก็เห็นเหตุการณ์เข้าพอดี หญิงสาวตะโกนออกไปอย่างสุดเสียงเพื่อห้ามศึกที่กำลังวุ่นวายอย่างไม่พอใจ จนชายหนุ่มทั้งสองต้องยอมหยุดก่อความวุ่นวายด้วยความจำยอม

ศรากรกำมือแน่นสั่นไปหมดทั้งตัว ชายหนุ่มรีบเดินออกจากบ้านไปในทันที เขาไม่อยากให้ปาลิตาต้องเห็นเขาที่อยู่ในสภาพที่ควบคุมตัวเองไม่ได้แบบนี้ ปาลิตาเองเห็นท่าทีของศรากรแปลกไปก็อดกังวลไม่ได้เช่นกัน