บทที่ 4

            วันนี้จะเป็นวันที่ทอฝันจะต้องเดินทางไปเรียนต่อที่ประเทศญี่ปุ่น พ่อกับแม่และเรียวสึเกะต่างก็พร้อมใจกันเดินทางมาส่งเธอที่สนามบิน แม่กอดทอฝันไม่ยอมปล่อยและรู้สึกใจหายที่ลูกจะต้องย้ายไปอยู่ที่อื่นเป็นเวลานานๆ เช่นนี้ ถึงแม้ว่าการเดินทางไปในครั้งนี้จะเป็นการไปเรียนต่อเพื่ออนาคตของลูก แต่เธอก็ยังอดใจหายไม่ได้อยู่ดี

            ทอฝันเข้าไปกราบที่ไหล่ของท่านทั้งสองเป็นการบอกลา ก่อนที่จะเดินไปไหว้ลาลุงเรียวสึเกะ

            “หนูแอลไม่ต้องเป็นห่วงนะเมื่อหนูไปถึงที่โน่นจะมีคนของลุงขับรถมารับหนูที่สนามบิน”

            “ค่ะขอบคุณมากนะคะที่คุณลุงจัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้แอล”

            “ลุงยินดี”

            เรียวสึเกะพูดพร้อมกับยื่นกระเป๋าขนาดกระทัดรัดใบหนึ่งให้ทอฝัน และบอกว่านี่คือสิ่งที่เธอจำเป็นต้องใช้เมื่อไปอยู่ที่โน่น

            “อย่าเพิ่งเปิดดูจนกว่าจะขึ้นเครื่อง”

            ทอฝันรับไว้และกล่าวขอบคุณอีกครั้ง ก่อนจะเดินเข้าไปขึ้นเครื่องบินโดยสาร เพื่อเดินทางไปสนามบินนาริตะ

            เมื่อหญิงสาวนั่งอยู่บนเครื่องบินชั้นเฟิร์สคลาส เธอก็เปิดกระเป๋าที่คุณที่ลุงเรียวสึเกะให้ และก็พบว่าในกระเป๋าใบนั้นจะมีบัตรเครดิตจำนวนสี่ใบ ที่มีโน้ตเขียนติดมาด้วยว่าไม่จำกัดวงเงินรวมไปถึงโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดอีกสองเครื่อง

            เครื่องหนึ่งนั้นไว้ใช้เมื่อต้องการที่จะโทรติดต่อกับเขาโดยตรง ส่วนอีกเครื่องก็ไว้ใช้ในชีวิตประจำวัน หญิงสาวเก็บทุกอย่างไว้ในกระเป๋าตามเดิม ก่อนที่จะรัดเข็มขัดตามที่กัปตันประกาศเพราะได้เวลาเครื่องจะออก

            เรียวสึเกะขับรถไปส่งพ่อกับแม่ทอฝันที่บ้านพัก ในขณะที่นั่งอยู่ในรถนั้นเขากล่าวขอบคุณบุคคลทั้งสองที่ยอมให้ทอฝันไปอยู่ที่บ้านพักของเขาที่โตเกียว ซึ่งทั้งคู่ต่างก็บอกว่าไม่ต้องเกรงใจพวกเขาต่างหากที่ควรจะเป็นฝ่ายขอบคุณที่ส่งลูกสาวไปพักอยู่ที่โน่นด้วย

            “พวกคุณสองคนโชคดีที่มีลูกสาวอย่างหนูแอล เธอเป็นเด็กน่ารักและนิสัยดี ตัวผมเองมีแต่ลูกชาย เราสองคนก็ไม่ได้สนิทกันมากนัก ผมรู้สึกหลงรักหนูแอลตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบ และอยากที่จะได้หนูแอลมาเป็นลูกสะใภ้ของผม”

            “ลูกสะใภ้เหรอคะ!? แอลยังเด็กอยู่เลยค่ะ และเธอก็เพิ่งจะเข้าเรียนต่อในมหาวิทยาลัย คุณเรียวสึเกะมาพูดเรื่องนี้ตอนนี้ฉันว่ามันเร็วไปนะคะ”

            “ผมทราบครับ...ผมเพียงแต่บอกพวกคุณไว้ว่าผมพึงพอใจลูกสาวของคุณ และอยากที่จะให้เราสองตระกูลเกี่ยวดองกันโดยให้ลูกของเราแต่งงานกัน”

            “ผมกับภรรยาไม่เคยบังคับจิตใจลูกโดยเฉพาะเรื่องนี้ ก็คงจะต้องให้ลูกเป็นคนเลือก เพราะเขาจะต้องอยู่กับผู้ชายคนนั้นไปตลอดชีวิต”

            “ผมเข้าใจครับและผมมั่นใจว่าริวจะต้องชอบลูกสาวของคุณ เพราะใครก็ตามที่มีโอกาสได้อยู่ใกล้ชิดกับหนูแอลก็จะอดที่จะหลงรักเธอไม่ได้ ถ้าถึงตอนนั้นผมหวังว่าคุณสองคนคงจะไม่รังเกียจลูกชายของผม”

            “ไม่รังเกียจหรอกครับถ้าเด็กสองคนเขารักกันจริงๆ พวกเราก็ไม่ขัดข้อง และยินดีที่จะทำทุกอย่างให้มันถูกต้อง” รถมาจอดส่งพ่อกับแม่ของทอฝันที่หน้าประตูบ้าน จากนั้นก็เลี้ยวรถออกไปอย่างรวดเร็ว

            เช้าวันต่อมา...ที่บ้านพักของพวกหนุ่มหล่อทั้งสี่คน

            เมื่อสมาชิกทุกคนลงมารวมตัวพร้อมกันที่โต๊ะอาหาร ลุคซึ่งทำหน้าที่พ่อบ้านกลายๆ ก็แจ้งข่าวให้พวกเขาทั้งสี่คนรู้ว่า วันนี้จะมีสมาชิกใหม่มาเพิ่มอีกหนึ่งคนและพวกเขาควรจะอยู่เพื่อที่จะทำความรู้จักกันเอาไว้    

            “สมาชิกใหม่! พ่อของฉันเขายังไม่หยุดที่จะหาสมาชิกเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้อีกเหรอ อยู่กันแค่สี่คนนี่ก็น่าจะเพียงพอแล้ว”

            “คุณแอลน่าจะเป็นคนสุดท้ายแล้วล่ะครับคุณริว”

            “สมาชิกใหม่ของเราชื่อแอลเหรอครับ”

            “ใช่ครับคุณคิระ”

            “หล่อสู้พวกเราได้ไหมครับ” รันซึ่งนั่งเงียบอยู่นานก็ถามเพื่อให้ลุคไขข้อข้องใจให้เขา

            “เดี๋ยวเย็นนี้พวกคุณก็จะได้รับคำตอบเองล่ะครับ”

            ริวยักไหล่พร้อมกับทำสีหน้าเบื่อหน่าย

            “เรื่องที่จะบอกมีแค่นี้ใช่ไหม”

            “ใช่ครับ พวกคุณทั้งสี่คนอย่าลืมกลับมาให้ทันอาหารเย็นด้วยนะครับ จะได้ทำความรู้จักกับคุณแอล เพราะจะต้องอยู่ร่วมกันอีกนาน” จุนหนุ่มหล่อที่ดูจะนิสัยดีที่สุดถามขึ้นมาบ้าง

            “แอลจะพักอยู่โซนเดียวกับพวกเราด้วยหรือเปล่าครับ”

            เนื่องจากคฤหาสน์หลังนี้ใหญ่มากจึงต้องแบ่งเป็นโซนๆ เพื่อง่ายแก่การจดจำ โซนทางปีกซ้ายจะเป็นที่อยู่ของพวกเขา ซึ่งก็จะมีตัวเขา รัน และคิระ ส่วนริวนั้นจะแยกไปอยู่โดดเดี่ยวต่างหากทางด้านปีกขวา ลุคตอบด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

            “คุณแอลจะถูกจัดให้อยู่ทางปีกขวาครับ” ริวหันมามองลุคด้วยความไม่พอใจ

            “ทำไมจะต้องจัดให้มาอยู่ปีกขวาด้วยล่ะ คุณก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าผมไม่ชอบให้ใครมายุ่มย่ามน่ารำคาญ อีกอย่างห้องทางปีกซ้ายก็เหลืออีกตั้งหลายห้อง จัดให้ไอ้บ้านั่นสักห้องจะเป็นอะไรไป”

            “นี่เป็นคำสั่งของคุณท่านครับคุณริว ผมเป็นแค่ลูกจ้างมีหน้าที่ปฏิบัติตามคำสั่งเท่านั้น”

            “จุ้นจ้านไม่เลิกสินะ” เขาพูดอย่างโมโหพ่อของตัวเองและเดินออกไปจากห้องนั้นด้วยความไม่พอใจ ปล่อยให้อีกสามคนที่เหลืออยู่ได้แต่มองหน้ากันไปมา พวกเขาเคยชินกับอารมณ์ของริวเพราะอยู่ร่วมกันมานาน ทำให้รู้ว่าริวเป็นคนขี้หงุดหงิดและฉุนเฉียวง่าย เมื่อใดก็ตามที่เขาอารมณ์เสียก็ควรที่จะอยู่ให้ห่าง อย่าไปยุ่งได้จะดีที่สุด