ตอนที่5

“เอ้า…เบียร์ วันนี้อยู่ห้องด้วยเหรอ”

ธาราเอ่ยถามเพื่อนชายเมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องเจอชายหนุ่มนั่งอยู่ที่โซฟา เพราะปกติเวลาหัวค่ำแบบนี้จะเป็นช่วงเวลาที่เขาออกไปสังสรรค์กับอีกกลุ่มเพื่อนเป็นประจำ

“วันนี้ขี้เกียจน่ะ นายมาก็ดีแล้ว นายจำสาวสวยที่เคยช่วยนายไว้ได้มั้ย ฉันรู้แล้วนะว่าเธอเป็นใคร เมื่อตอนเช้าฉันไปทำธุระกับพ่อที่โรงแรมเที่ยวบินพาเลชมา และฉันก็เจอเธออยู่ที่นั่นกับพ่อของเธอด้วย”

“เหรอ เมื่อช่วงเย็นฉันก็พึ่งเจอเธอมา แล้วทำไมนายต้องตื่นเต้นขนาดนั้นด้วย”

“อ้าว นี่นายจำเธอได้แล้วเหรอ งั้นนายรู้มั้ยว่าเธอเป็นใคร”

“ไม่รู้ ไม่ได้อยากตามติดชีวิตเธอขนาดนั้น ตกลงนายไปรู้อะไรมากันแน่”

“เธอชื่อรัชชญา ธัญธร ลูกสาวคนเดียวของคุณสมภพผู้เป็นเจ้าของโรงแรมเวสพาเลชไง อึ้งมั้ยล่ะ ลูกสาวมหาเศรษฐีเลยนะเว้ย”

ธารานิ่งเงียบไปเมื่อรู้ตัวตนที่แท้จริงของรัชชญา ชายหนุ่มไม่ได้ตกใจเรื่องฐานะของหญิงสาว แต่ครุ่นคิดถึงใบหน้าเซื่องซึมของหญิงสาวที่เขาพึ่งเจอมามากกว่า เหตุใดเธอถึงได้ดูเศร้าขนาดนี้ทั้งที่ตัวเธอเองก็มีพร้อมทุกอย่าง เรื่องอะไรกันแน่ที่ทำให้เธอไม่มีความสุขและดูกดดันได้ถึงเพียงนี้

“เป็นอะไร นายเองก็ตกใจใช่มั้ยที่รู้ฐานะของเธอ” สหรัฐสะกิดถามเพื่อนชายที่เอาแต่นิ่งเงียบ

“เปล่า ดูจากการแต่งตัวหรือรถที่เธอขับก็น่าจะเดาได้ไม่ยาก”

“ลืมไปว่านายก็ลูกคนรวยเหมือนกัน ไม่น่าล่ะถึงดูไม่ตกใจสักนิดเลย แต่ได้ข่าวว่าเธอกำลังจะแต่งงาน อายุยังน้อยอยู่เลยไม่รู้จะรีบแต่งไปทำไม”

“แต่งงานเหรอ?”

เหมือนว่าธาราพอจะเข้าใจเรื่องราวของรัชชญามากขึ้นแล้ว บางทีเรื่องที่ทำให้เธอไม่มีความสุขอยู่ตอนนี้อาจจะเป็นเรื่องแต่งงานก็ได้ รัชชญาอาจจะไม่ได้เต็มใจที่จะแต่งงาน และนี่ก็คงเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอรู้สึกกดดันจนร้องไห้ออกมา

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

หลายวันผ่านไป

ธาราเดินทางมาหาผู้เป็นพ่อยังสถานที่ทำงานหลังจากทำกิจธุระของตัวเองเสร็จเรียบร้อย หลายวันที่ผ่านมาตัวชายหนุ่มเองก็ไม่ค่อยได้กลับบ้านเท่าไหร่ ส่วนมากจะอาศัยหลับนอนอยู่ที่คอนโดของสหรัฐเสียมากกว่า พอมีเวลาเลยอยากแวะมาหาผู้เป็นพ่อบ้าง

“ขยันจังเลยนะครับคุณชัยยงค์” ธาราเอ่ยหยอกผู้เป็นพ่อที่กำลังนั่งจดจ่ออยู่กับเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน

“ก็ต้องขยันนะสิ พอดีลูกชายคนโตของฉันมันไม่รักดี ไม่เคยมาดูดำดูดีพ่อแม่มันเลย” ผู้เป็นพ่อหยอกกลับ

“พ่อพูดซะผมเป็นลูกอกตัญญูเลย”

“แล้วทำไมวันนี้ถึงมาหาพ่อได้ล่ะ”

“พอดีมีดูงานถ่ายโฆษณาแถวๆ นี้ครับเลยแวะมาหาพ่อ ดูพ่อจะงานยุ่งนะครับ”

“พอดีช่วงนี้วัสดุที่นำเข้ามามีปัญหานิดหน่อยแต่ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว อีกเดี๋ยวพ่อก็จะเลิกงานแล้วแกจะกลับบ้านกับพ่อเลยมั้ย แม่แกบ่นคิดถึงอยู่ ว่างๆ ก็กลับบ้านไปให้แม่แกเห็นหน้าหน่อยสิ”

“ได้ครับ เอ่อ…พ่อครับ ผมจำได้ว่าพ่อเคยเล่าให้ฟังว่ามีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่งชื่อสมภพ ใช่สมภพเดียวกันที่เป็นเจ้าของโรงแรมเวสพาเลชมั้ยครับ”

“ใช่ ทำไมเหรอ”

“ไม่มีอะไรครับผมแค่ถามดู พอดีเคยคุยกับลูกสาวของคุณอาอยู่”

“แกรู้จักหนูชญาด้วยเหรอ”

“ก็แค่เคยคุยกันครับไม่ได้สนิทอะไร โลกกลมจังเลยนะครับ ผมเองก็พึ่งรู้ว่าเธอเป็นลูกของคุณอาสมภพ”

“จริงๆ ตอนสมัยพ่อกับสมภพยังหนุ่มๆ แกก็พึ่งจะ2ขวบได้มั้ง ตอนนั้นนวลจันทร์ภรรยาของสมภพกำลังตั้งท้องอยู่ พ่อกับสมภพคุยกันไว้ว่าถ้านวลจันทร์คลอดลูกสาวออกมาก็จะให้หมั้นกับแกไว้ก่อน โตมาค่อยแต่งงานกัน”

“แล้วพ่อกับอาภพได้ทำแบบนั้นมั้ย” ธาราเริ่มแสดงสีหน้ากังวล

“ก็แค่พูดกันเล่นๆ ได้แต่คิดว่าเป็นแบบนั้นคงดีไม่น้อย ตอนนั้นพ่อเองก็พึ่งทำธุรกิจใหม่ๆ ด้วยได้สมภพนี่แหละช่วยเหลือทุกอย่าง จะพูดว่ามีทุกวันนี้ได้ส่วนหนึ่งก็มาจากสมภพก็ไม่เกินจริง พอหลังๆ มานี้ทั้งพ่อทั้งสมภพเองก็ต่างงานยุ่งเลยไม่ค่อยได้พบกันเท่าไหร่ นานๆ ถึงจะเจอกันที หนูชญาเองพอจบม.3ก็ย้ายไปเรียนต่อที่แคนาดาได้ข่าวว่าพึ่งกลับมาไทยได้ไม่กี่เดือนเอง เห็นว่าจะแต่งงานแล้วนี่”

“งั้นเรื่องที่ว่าเธอจะแต่งงานเป็นเรื่องจริงสินะ”

“ทำไม เสียดายน้องเขาแล้วเหรอ เพราะจริงๆ แล้วควรจะเป็นแกที่ต้องแต่งงานกับน้องเขาใช่มั้ยล่ะ”

“เปล่าสักหน่อย ผมดีใจต่างหากที่เจ้าบ่าวคนนั้นไม่ใช่ผม”

“แล้วเมื่อไร่จะพาแฟนแกมาแนะนำให้พ่อกับแม่รู้จักสักที”

“ผมกับเขมเราพึ่งตกลงคบกันเอง ผมไม่อยากกดดันเขมจนเกินไป เดี๋ยวพร้อมเมื่อไร่ผมจะพาเขมไปที่บ้านนะครับ”

“งั้นก็แล้วแต่แก อ้อ…รู้แล้วใช่มั้ยว่าเดือนหน้าน้องสาวแกจะกลับมาแล้ว”

“รู้แล้วครับ ธีบอกผมแล้ว แล้วพ่อจะให้วากลับมาอยู่ที่ไทยเลยหรือเปล่าครับ”

“อันนั้นก็แล้วแต่น้องแก ยัยวาบังคับได้ซะที่ไหน” ผู้เป็นพ่อส่ายหัวเล็กน้อยเมื่อนึกถึงวารี ลูกสาวจอมซนคนเล็กของบ้าน

:::::::::::::::::::::::::::::::::::

6 เดือนต่อมา ณ วรารักษ์โฮมสเตย์ จังหวัดเชียงใหม่

“พี่ธาร ตื่นหรือยังคะ”

เขมมิกาเคาะประตูเอ่ยถามชายหนุ่มที่อยู่ในบังกะโล วันนี้หญิงสาวตั้งใจเข้ามาทำความสะอาดห้องที่ชายหนุ่มได้เข้ามาพัก เป็นเวลาสามวันแล้วที่ธาราได้มาเยี่ยมเยียนบ้านเกิดของเขมมิกาก่อนที่เย็นนี้จะเดินทางกลับกรุงเทพ ชายหนุ่มเลยถือโอกาสนี้มาพักผ่อนไปในตัว และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่ธาราเข้ามาทำความรู้จักกับครอบครัวเขมมิกาในฐานะแฟนหนุ่มของเธอ

พ่อกับแม่ของเขมมิกาเอ็นดูธาราเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มเป็นคนไม่ถือตัว กินง่าย อยู่ง่าย และมีมิตรน้ำใจที่ดี จึงไม่แปลกใจที่มีแต่ผู้ใหญ่รักและเอ็นดู

เขมมิกาเคาะประตูห้องอยู่สักครู่ไม่มีเสียงตอบรับจากคนที่อยู่ในห้องจึงเปิดประตูเข้าไป หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นชายหนุ่ม พอจะเดินเข้าไปดูในห้องน้ำก็ถูกธารารวบตัวเธอเข้ามากอดเอาไว้จากด้านหลัง ที่แท้ทุกอย่างก็เป็นแผนการเจ้าเล่ห์ของธาราที่จะล่อเธอเข้าไปในห้องนั่นเอง

“หาพี่อยู่เหรอ”

“พี่ธารปล่อยเขมนะเดี๋ยวแม่ก็มาเห็นหรอก”

“ไม่เห็นหรอกน่าพี่เห็นพ่อกับแม่ออกไปตลาดตั้งแต่เช้าแล้ว อีกอย่างพี่จะกอดแฟนพี่ไม่เห็นเป็นไรเลย”

ธาราเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนก่อนจะจับไหล่หญิงสาวให้หันเข้ามาหาตัวเอง มือใหญ่ของเขาก็เลื่อนขึ้นมาปัดผมที่บดบังใบหน้าเธอ ชายหนุ่มจ้องไปที่แฟนสาวด้วยความเว้าวอน

“ถ้ามีเขมปลุกพี่ทุกเช้าแบบนี้ก็คงจะดี ในแต่ละวันของพี่คงมีความสุขมากแน่ๆ”

“ปากหวานก็แค่ตอนนี้แหละ เดี๋ยวนานๆ ไปพี่ก็จะเบื่อเขมคอยดูสิ”

“งั้นลองดูมั้ยล่ะ ว่าพี่จะเบื่อเขมหรือจะคลั่งรักเขมมากกว่าเดิม”

“พี่ธารหมายความว่าไงคะ” เขมมิกาจ้องไปที่ชายหนุ่มด้วยความสงสัย คำพูดของธาราทำให้หญิงอดที่จะคาดหวังไม่ได้

“ถ้าเขมเรียนจบแล้ว เราแต่งงานกันนะ”

“แต่นั่นมันอีกตั้งสามปีเลยนะคะ พี่ธารมั่นใจเหรอคะว่าจะไม่เปลี่ยนใจไปจากเขมก่อน ตอนนี้เราพึ่งคบกันได้ไม่ถึงปีเอง พี่ธารคิดว่ารู้จักเขมดีพอแล้วเหรอคะ”

“พี่มั่นใจในตัวเขม พี่ยอมรับว่าก่อนที่พี่จะเจอเขมพี่ก็เหมือนผู้ชายทั่วๆ ไป ที่มีผู้หญิงเข้ามาในชีวิตบ้าง แต่ความรู้สึกนั้นมันไม่เหมือนที่พี่มีให้เขม เขมเป็นคนแรกและคนเดียวที่พี่เป็นคนเข้าหา พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมพี่ถึงได้ชอบเขมตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อน”

“พี่ธารชอบเขมขนาดนั้นเลยเหรอคะ” หญิงสาวยิ้มหวาน ดูพอใจกับคำพูดของธาราเป็นอย่างมาก

“อืม เรื่องแต่งงานที่พี่พูดเมื่อกี๊พี่จริงจังนะ พี่มาเจอครอบครัวเขมแล้ว งั้นกลับกรุงเทพ เขมก็ไปเจอครอบครัวพี่บ้างนะ อีกอย่างเขมก็รู้จักธีอยู่แล้ว ส่วนวาเขมก็เจอมาแล้ว”

“จะดีเหรอคะ ครอบครัวพี่กับครอบครัวเขมต่างกันมากเลยนะ พ่อแม่พี่จะชอบเขมเหรอ”

“พ่อแม่พี่ไม่ใช่คนหัวโบราณขนาดนั้น ต่อให้เขมไม่มีเงินติดตัวสักบาทพวกท่านก็จะเอ็นดูเขมเพราะเขมเป็นผู้หญิงที่พี่รัก พี่รักใคร ครอบครัวพี่ก็จะรักคนนั้นด้วย เขมไม่ต้องคิดมากนะ”

“ค่ะ” เขมมิกายิ้มหวานพยักหน้ารับ

ธาราใช้มือลูบไปที่แก้มของหญิงสาวด้วยความเอ็นดู ก่อนจะค่อยๆ โน้มหน้าเข้าประทับรอยจูบไปที่ปากชมพูของเธออย่างพึงพอใจ

::::::::::::::::::::::::::::::

กรุงเทพมหานคร

รัชชญาที่กำลังเก็บของใช้ส่วนตัวใส่กระเป๋าพกต้องสะดุ้งตกใจเมื่อผู้เป็นแม่เปิดประตูห้องเข้ามา ท่าทีลนลานของเธอทำให้ผู้เป็นแม่เอ็นดูมากนัก

“กลัวขนาดนี้ทำไมไม่ล็อกห้องไว้ล่ะ”

“ก็หนูไม่คิดว่าจะมีใครเข้ามานี่คะ” หญิงสาวเดินจูงมือผู้เป็นแม่ให้เข้ามานั่งที่เตียงนอนของเธอ รัชชญากุมมือแม่ไว้ด้วยความอ่อนโยน

“ชญา ลูกคิดดีแล้วใช่มั้ย”

“ค่ะ แม่ไม่ไปกับชญาจริงๆ เหรอคะ แม่ไปเปิดร้านอาหารเล็กๆ อยู่ที่แคนาดาก็ได้”

“ถ้าแม่ไปแล้วใครจะดูแลพ่อล่ะ”

“ก็ให้หลานสาวของพ่อดูแลไปสิคะ พ่อรักหลานสาวของพ่อมากไม่ใช่เหรอ” หญิงสาวหน้างอ พอนึกถึงผู้เป็นพ่อที่เอ็นดูนลินีมากกว่าเธอก็อดที่จะน้อยเนื้อต่ำใจไม่ได้

“ชญา พ่อเขารักลูกมากนะ ลูกก็รู้ว่าพ่อต้องแบกรับอะไรไว้บ้าง อย่าโกรธอย่าเกลียดพ่อเลยนะ”

“ไม่พูดเรื่องพ่อแล้ว คืนนี้แม่นอนกับชญานะคะ หลังจากนี้ไม่รู้ว่าชญาจะได้นอนกอดแม่อีกเมื่อไหร่” หญิงสาวเอนตัวนอนหนุนตักผู้เป็นแม่ เธออยากเก็บความอบอุ่นของผู้เป็นแม่ไว้ให้ได้มากที่สุดก่อนที่เธอจะเดินทางไกล

“ได้สิ” ผู้เป็นแม่ยิ้มรับ ก่อนจะลูบผมผู้เป็นลูกสาวด้วยความอ่อนโยน

วันต่อมา

รัชชญานั่งอยู่ที่โซฟาเพื่อรอให้กวินทร์มารับ วันนี้ทั้งคู่มีนัดลองชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาวเพื่อเตรียมพร้อมกับงานแต่งที่จะจัดขึ้นในอีก1เดือนข้างหน้า

“อย่าทำให้พ่อผิดหวังนะชญา” สมภพเอ่ยต่อลูกสาวที่นั่งอยู่ที่โซฟา

“รับรองค่ะว่าพ่อต้องภูมิใจในตัวหนูแน่นอน” หญิงสาวยิ้มแฉ่งให้ผู้เป็นพ่อ ก่อนจะละสายตาออกเมื่อได้ยินเสียงรถของกวินทร์ที่ขับมาถึงพอดี

“พี่กวินทร์มาแล้ว งั้นหนูไปก่อนนะคะ ”

หญิงสาวแจ้งต่อผู้เป็นพ่อก่อนจะลุกจากโซฟา เดินยังไม่พ้นผ่านประตูก็หันหลังกลับมามองผู้เป็นพ่ออีกครั้ง สายตาและรอยยิ้มที่ผู้เป็นพ่อมอบให้เธอตอนนี้ดูอบอุ่นนัก วันนี้จะเป็นวันที่เธอต้องจากผู้เป็นพ่อไปด้วยไม่ได้กล่าวแม้แต่คำร่ำลา ซึ่งต่างจากผู้เป็นแม่ที่เธอได้มีเวลาบอกลาแล้วตั้งแต่เมื่อคืน

รัชชญาละสายตาจากผู้เป็นพ่อในทันทีเมื่อรู้ว่าตัวเองไม่สามารถกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ ในตอนนี้เธอทั้งเศร้าใจ เสียใจและรู้สึกผิดต่อผู้เป็นพ่อมากนัก ไว้มีโอกาสเธอจะกลับมากล่าวขอโทษต่อผู้เป็นพ่อด้วยตัวเอง

“หนูรักพ่อนะคะ พ่อดูแลตัวเองด้วยนะ” หญิงสาวร่ำลาผู้เป็นพ่อในใจ ก่อนจะเดินออกจากบ้านตรงไปหากวินทร์ที่กำลังเดินมาทางเธอพอดี

“ชญาเป็นอะไร ทำไมต้องร้องไห้ด้วย” ชายหนุ่มเอ่ยทักเมื่อเห็นหญิงสาวหลั่งน้ำตาไม่ขาดสาย

“ไม่มีอะไรค่ะ ไปเถอะค่ะพี่กวินทร์”

“รอแป๊บนะ พี่ขอเข้าไปทักคุณอาก่อนนะ”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ รีบไปเถอะเดี๋ยวไม่ทัน”

รัชชญาดึงแขนชายหนุ่มให้เดินไปยังรถที่จอดเอาไว้ กวินทร์เองก็สงสัยในท่าทีเร่งรีบของหญิงสาวเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้เอะใจอะไร ชายหนุ่มยอมทำตามที่หญิงสาวเอ่ยขอแต่โดยดี

รัชชญาและกวินทร์ใช้เวลาอยู่สักพักกว่าจะถึงร้านเวดดิ้ง เดิมทีหญิงสาวจะหนีจากกวินทร์หลังจากที่ลองชุดแต่งงานกันเรียบร้อยแล้ว แต่ด้วยเนื่องจากใช้เวลาในการเดินทางในสภาพจราจรที่แออัดมากจนเกินไปเลยทำให้แผนที่วางเอาไว้คลาดเคลื่อนไปมาก และตอนนี้เธอก็ยังอยู่ในชุดเจ้าสาวอยู่เลย ถ้ามัวแต่รอให้ลองชุดเสร็จก่อนคงไม่ทันเที่ยวบินที่จองไว้

รัชชญาค่อยๆ เดินออกมาจากห้องลองชุดด้วยท่าทีระมัดระวัง ตอนนี้กวินทร์ยังนั่งรอเธออยู่ที่โซฟา ขืนเธอออกไปตอนนี้ชายหนุ่มต้องเห็นเธออย่างแน่นอน หญิงสาวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเกิดอุบายบางอย่างขึ้นมา

รัชชญาตัดสินใจเดินมาหากวินทร์ที่นั่งรออยู่ พอชายหนุ่มเห็นหญิงสาวในชุดแต่งงานก็ดูจะพอใจเป็นอย่างมาก รัชชญาที่ยืนอยู่ต่อหน้าเขาตอนนี้สวยงามมากจริงๆ

“สวยจังเลย” ชายหนุ่มยังคงตกตะลึงในความงามของหญิงสาวอยู่

“ขอบคุณค่ะ เอ่อ…พี่กวินทร์ ฉันรู้สึกปวดหัวยังไงไม่รู้ ฝั่งตรงข้ามมีร้านยาอยู่ พี่ช่วยไปซื้อยาแก้ปวดให้ฉันหน่อยได้มั้ยคะ”

“ปวดมากมั้ย ได้ๆ เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้ งั้นชญานั่งรอพี่ก่อนนะ” ชายหนุ่มรีบตอบรับหญิงสาวด้วยความร้อนใจ แค่ได้ยินว่าหญิงสาวรู้สึกไม่สบายก็เป็นกังวลแล้ว

“ขอโทษนะคะพี่กวินทร์ ฉันแต่งงานกับพี่ไม่ได้จริงๆ”

รัชชญามองตามหลังชายหนุ่มที่เดินออกจากร้านไปด้วยความรู้สึกผิด ตอนนี้ได้เวลาที่เธอจะต้องไปสนามบินแล้ว ถ้าเข้าไปเปลี่ยนชุดก็เกรงว่ากวินทร์จะกลับมาก่อนและคงไปไม่ทันเที่ยวบินแน่

รัชชญาลุกจากโซฟาเมื่อเห็นพนักงานสาวมองมาที่เธอก็เผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย พอจังหวะพนักงานสาวในร้านเผลอ เธอก็รีบคว้ากระเป๋าพกส่วนตัวแล้ววิ่งออกจากร้านเวดดิ้งไปในทันที

ธาราที่กำลังเดินอยู่แถวนั้นพอดีก็ต้องตกใจเมื่อเห็นรัชชญาที่อยู่ในชุดเจ้าสาวกำลังวิ่งมาทางที่เขาเดินอยู่ ชายหนุ่มหยุดอยู่กับที่ยืนนิ่งมองหญิงสาวที่กำลังวิ่งมาด้วยความตื่นตระหนก

รัชชญาเองทันทีที่เห็นธาราก็ตกใจเป็นอย่างมาก หญิงสาวหยุดนิ่งอยู่กับที่เมื่อเห็นสายตาของธารากำลังจ้องมาที่เธออย่างไม่ลดละ ทั้งสองยืนนิ่ง ต่างสบตากันและกันอย่างไม่มีใครยอมละสายตา