ตอนที่4

“ธาร น้องชายนายมาหาน่ะ งั้นพวกนายก็คุยกันไปแล้วกันฉันจะลงไปข้างล่าง มีอะไรก็ค่อยๆ คุยกันนะ”

สหรัฐเอ่ยแจ้งต่อสองพี่น้อง เพราะดูจากสีหน้าที่ดุดันของชลธีนั้นไม่ค่อยไว้วางใจเท่าไหร่ ชายหนุ่มเองก็กลัวว่าจะเกิดศึกระหว่างสองพี่น้องขึ้น

“ทำไมพี่ต้องทำแบบนี้ด้วย” ชลธีเป็นฝ่ายเริ่มสนทนาก่อน ชายหนุ่มจ้องไปที่ผู้เป็นพี่ชายด้วยความไม่พอใจ

“นายพูดถึงเรื่องอะไร”

“พี่ก็รู้ว่าผมพูดถึงเรื่องอะไร ถ้าพี่ชอบเขม พี่ก็ไปขอเธอคบสิ ไม่ต้องมาทำตัวเป็นพี่ชายที่แสนดีเสียสละเรื่องแบบนี้หรอก สิ่งที่พี่ทำอยู่ตอนนี้มันทำให้เขมเสียใจมากรู้มั้ย พี่เข้าไปวุ่นวายชีวิตเธอ พอเธอชอบพี่ พี่ก็จะทิ้งเธอไปแบบนี้เหรอ”

“แต่นายก็ชอบเธอด้วยเหมือนกันนี่”

“ใช่ ผมชอบเขม แต่นั่นมันก็เป็นปัญหาของผมที่ผมต้องจัดการเองไม่ใช่ให้พี่มาจัดการ พี่ไม่ต้องห่วงความรู้สึกของผม พี่ควรห่วงคือความรู้สึกของเขมมากกว่า”

“พี่คบกับเขมได้จริงๆ เหรอ” ชายหนุ่มน้ำตาคลอ มองไปที่ชลธีด้วยความรู้สึกผิด

“คบได้สิ เขมเองก็ชอบพี่เหมือนกัน พี่ธาร…พี่ไม่ต้องเสียสละทุกอย่างให้ผมก็ได้ ทำตามใจตัวเองบ้างเถอะนะ ผมไม่เป็นไรจริงๆ เขมอยู่ที่คาเฟ่ พี่รีบไปหาเขมสิ”

“ขอบใจมากนะธี งั้นพี่ไปหาเขมเดี๋ยวนี้” ชายหนุ่มยิ้มรับเดินมาเตะไหล่ผู้เป็นน้องชาย ก่อนจะวิ่งออกจากห้องเพื่อไปหาเขมมิกาที่สวีทคาเฟ่ตามที่ตั้งใจไว้

ชลธียิ้มออกมาด้วยความยินดี ถึงครั้งนี้เขาจะเป็นผู้พ่ายแพ้แต่อย่างน้อยก็ยังมีความสุขที่ได้ทำให้อะไรเพื่อพี่ชายตัวเองบ้าง ชลธีไม่นึกเสียใจเลยถ้าธาราและเขมมิกาจะคบกันจริงๆ เพราะต่อให้ไม่มีธาราเขมมิกาก็คงไม่ชอบเขาอยู่ดี

ธารามาหาเขมมิกาที่สวีทคาเฟ่ก็ได้รู้จากปากธนนผู้เป็นเจ้าของร้านว่าเขมมิกาพึ่งเลิกงานออกไปก่อนที่เขาจะมาถึงไม่กี่นาที ชายหนุ่มไม่รีรอรีบวิ่งออกจากร้านเพื่อตามให้ทันหญิงสาว และก็ทำสำเร็จอย่างที่ตั้งใจ ธาราคว้าแขนของเขมมิกาเอาไว้ในทันทีที่ถึงตัว

“รุ่นพี่ มาได้ยังไงคะ”

“เธอจะคบกับพี่มั้ย” เสียงหอบกระหายของชายหนุ่มทำให้เขมมิกาฟังไม่ค่อยชัดเท่าไหร่นัก

“พี่ถามว่าเธอจะคบกับพี่มั้ย” ชายหนุ่มถามย้ำอีกครั้ง

“รุ่นพี่หายหน้าจากฉันไปตั้งหลายวันแต่กลับมาขอฉันคบอย่างนั้นเหรอคะ รุ่นพี่เห็นฉันเป็นอะไร”

“เป็นคนที่พี่ชอบไง พี่ขอโทษที่หลายวันมานี้ทำให้เธอรู้สึกแย่ พี่เองก็ยอมรับว่าไม่รู้ต้องทำยังไง พี่ได้แต่รู้สึกผิดต่อธีที่ชอบเธอ แต่ตอนนี้พี่เข้าใจทุกอย่างแล้ว ธีเองก็เข้าใจทุกอย่างแล้วเหมือนกัน พี่แค่อยากรู้ว่าเธอชอบพี่หรือเปล่า ถ้าเธอชอบพี่เหมือนที่พี่ชอบเธอ พี่ก็จะไม่สนใจอะไรอีกแล้ว” ธาราจ้องไปที่เขมมิกาด้วยความสั่นไหว ชายหนุ่มคาดหวังกับคำตอบของหญิงสาวเป็นอย่างมาก

“เราคบกันได้จริงๆ เหรอคะ” หญิงสาวน้ำเสียงสั่นเครือ

“ได้สิ ถ้าเธอชอบพี่นะ” ธารากุมมือเขมมิกาเอาไว้แน่น

“งั้น…ฉันคบกับรุ่นพี่ก็ได้ค่ะ”

หญิงสาวยิ้มรับทั้งน้ำตาด้วยความดีใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเกิดความรู้สึกลึกซึ้งกับใครบางคน ความรู้สึกที่โหยหาธารามาตลอด ความรู้สึกที่อยากมีชายหนุ่มอยู่ข้างกาย หญิงสาวเองก็ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ถ้านี่เรียกว่าความรักเธอก็จะยอมตกหลุมรักธารา ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเธอด้วยความยินยอม

:::::::::::::::::::::::::::::::::

หลายวันผ่านไป ณ ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

รัชชญาออกมาเที่ยวเล่นกับกวินทร์ตามที่ผู้เป็นพ่อร้องขอเอาไว้ ระหว่างนี้เธอเองก็ควรจะทำตัวให้ดีหน่อย ผู้เป็นพ่อของเธอจะได้ไว้วางใจไม่จับผิดเธออยู่ตลอดเวลา และเธอเองก็จะได้ไม่ต้องมาทนฟังพ่อของเธอบ่นให้ทุกวันอีกด้วย

“ชญาอยากไปไหนอีกมั้ยเดี๋ยวพี่พาไป”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ เดินเล่นอยู่ที่นี่สักพักค่ำๆ คุณค่อยไปส่งฉันที่บ้านก็ได้”

“เราก็ถือว่ารู้จักกันมาสักพักแล้วนะ ทำไมเธอไม่เรียกพี่ว่าพี่สักที เรียกคุณแบบนี้มันรู้สึกห่างเหินยังไงไม่รู้”

“ก็ได้ค่ะพี่กวินทร์ พอใจหรือยังคะ”

“พอใจมากเลยล่ะ ว่าแต่คิดเรื่องอะไรอยู่เหรอ พี่เห็นเธอใจลอยเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่”

“ฉันกำลังคิดหาวิธีล้มเลิกงานแต่งค่ะ”

“เธอนี่พูดตรงจังเลย ไม่คิดจะรักษาน้ำใจพี่บ้างหรือไง”

“ตรงๆ แบบนี้แหละค่ะดีแล้ว พี่ลองคิดดูสิ ฉันพึ่งจะอายุแค่นี้เองแทนที่จะได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยแต่ต้องมาแต่งงานเพื่อตอบแทนบุญคุณวงศ์ตระกูลงั้นเหรอคะ ไม่คิดบ้างเหรอว่าฉันก็อยากมีชีวิตเป็นของตัวเองเหมือนกัน”

“แต่เราก็ไม่ได้จะแต่งกันเร็วๆ นี้สักหน่อย ก็คบกันไปก่อนอีก2ปีค่อยแต่งก็ได้ ยังไงพี่ก็รอเธอได้อยู่แล้ว”

“แต่นั่นฉันก็พึ่งอายุ21เองนะคะ ฉันยังใช้ชีวิตไม่คุ้มเลย”

“ทำไม การแต่งงานกับพี่มันดูปิดกั้นชีวิตเธอขนาดนั้นเลยเหรอ หลังเราแต่งงานกันถ้าเธออยากเรียนต่อพี่ก็จะให้เธอเรียน”

“แต่ประเด็นหลักฉันไม่ได้รักพี่นี่สิ ฉันบอกพี่ตามตรงก็ได้ จริงๆ ฉันมีคนที่ฉันรักอยู่แล้ว และฉันจะไม่แต่งงานกับคนที่ฉันไม่ได้รักเด็ดขาด แบบนี้พี่เข้าใจใช่มั้ย”

“เธอมีคนรักอยู่แล้วเหรอ แต่พ่อของเธอบอกว่าเธอยังไม่มีแฟนนี่”

“พ่อฉันจะไปรู้อะไรคะ วันๆ ทำแต่งานฉันออกไปเจอใครบ้างพ่อยังไม่รู้เลย”

“นั่นสินะ” ชายหนุ่มแสดงสีหน้าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด เขาเองก็คาดหวังมาตลอดว่าจะได้ลงเอยกับรัชชญาอย่างแน่นอน พอได้ยินแบบนี้ก็เลยรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมาก

ระหว่างที่ทั้งคู่สนทนาอยู่นั้น รัชชญาก็เหลือบไปเห็นธารากำลังเดินเข้าร้านเครื่องประดับพอดี หญิงสาวเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมามองกวินทร์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธออีกครั้ง

“พอดีฉันมีนัดกับเพื่อนต่อ งั้นพี่กลับไปก่อนได้เลย ไว้ค่อยเจอกันนะคะ” หญิงสาวเอ่ยแจ้งต่อชายหนุ่มก่อนเดินไปยังร้านเครื่องประดับที่ธาราเดินเข้าไปก่อนหน้านี้

รัชชญามาถึงร้านเครื่องประดับก็เห็นธารากำลังเลือกดูสร้อยคออยู่ หญิงสาวยืนมองอยู่สักครู่ก่อนจะเดินเข้าไปทักทายชายหนุ่มด้วยสีหน้าร่าเริง

“ให้ฉันช่วยเลือกมั้ย ว่าแต่คุณซื้อให้ใครล่ะ ดูจากที่คุณเลือกก็คงเป็นผู้หญิง ซื้อให้แฟนเหรอ”

“คุณ…”

“อย่าบอกนะว่าคุณจำฉันไม่ได้”

“อ่อ ผมจำได้แล้ว คุณคือคนที่กำลังจะถูกล้วงกระเป๋าใช่มั้ย”

“อะไรนะ นี่คุณจำเรื่องคืนนั้นของเราไม่ได้เหรอ”

คำพูดกำกวมของรัชชญาทำให้พนักงานสาวที่อยู่ในร้านมองมาที่เธอและธาราในทันที จนชายหนุ่มต้องรีบคว้าแขนของหญิงสาวเดินออกมานอกร้านเพราะกลัวว่าจะทำให้พนักงานสาวในร้านเข้าใจผิดไป

“พูดอะไรของคุณ ผมไม่เคยมีค่ำคืนอะไรกับคุณทั้งนั้น”

“คุณจำไม่ได้จริงๆ ด้วย คืนนั้นเราสองคนเกือบจะ….” รัชชญาชี้ไปที่ปากของตัวเอง การกระทำของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มเข้าใจเจตนาของเธอในทันที

“หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ อย่าพูดอะไรที่มันไม่ใช่เรื่องจริง วันนั้นผมก็แค่โบกแท็กซี่ให้คุณแค่นั้น ไม่มีอะไรนอกเหนือจากนี้”

“แต่คุณเป็นคนดึงฉันเข้าไปซบอกคุณเองนะ จนเราสองคนเกือบจะจูบกัน แถมคุณยังใช้รถของฉันเป็นที่หลับนอนด้วย”

คำพูดของรัชชญาทำให้ธาราเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง ที่แท้วันที่เขาเมาหนักวันนั้นก็เป็นหญิงสาวนี่เองที่ช่วยเขาเอาไว้ เธอคงจะเป็นสาวสวยที่สหรัฐเพื่อนชายของเขาพูดถึง

“ที่แท้วันนั้นก็เป็นคุณนี่เองที่ช่วยผม”

“จำได้แล้วสินะ ฉันน่ะทั้งจ่ายค่าเบียร์ให้คุณ ทั้งให้ที่หลับนอนคุณ แต่คุณกลับจำอะไรไม่ได้เลย”

“งั้นเดี๋ยวผมคืนเงินที่คุณจ่ายให้ผมก็แล้วกัน”

“ไม่ต้องหรอก ถือว่าฉันตอบแทนที่คุณช่วยฉันจากโจรวันนั้นก็แล้วกัน ว่าแต่…คุณจะซื้อสร้อยไปให้ใครเหรอ”

“ให้แฟนน่ะ”

“คุณมีแฟนแล้วเหรอ?” รัชชญาหน้าเจื่อนลงทันที หญิงสาวเองก็ไม่เข้าใจทำไมต้องรู้สึกใจหายเมื่อรู้ว่าชายหนุ่มมีแฟนแล้ว

“เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมอยู่ดีๆ ถึงเงียบไปล่ะ”

“ไม่มีอะไรหรอก งั้น…ให้ฉันช่วยเลือกมั้ย ผู้หญิงย่อมรู้ใจผู้หญิงด้วยกันอยู่แล้ว มาเถอะน่า รับรองแฟนของคุณต้องถูกใจอย่างแน่นอน”

รัชชญาจูงแขนธาราเข้าไปยังร้านเครื่องประดับอีกครั้ง หญิงสาวเลือกดูสร้อยด้วยความตั้งใจ เธอเลือกสร้อยที่มีจี้มุกขาวขนาดเล็กให้ และดูเหมือนว่าธาราเองก็จะถูกใจมากอยู่เหมือนกัน

“ถ้าแฟนคุณถามว่าใครเลือกให้ก็บอกว่าเป็นพนักงานที่ร้านเลือกให้นะ ถ้าเธอรู้ว่าผู้หญิงคนอื่นเป็นคนเลือกให้ เธออาจไม่พอใจคุณก็ได้”

“อืม ยังไงก็ขอบใจมากนะที่คุณช่วยเลือกสร้อยให้ผมน่ะ ถ้าคุณมีอะไรให้ผมช่วยบอกได้เลยนะ”

“งั้น…ช่วยเลี้ยงข้าวฉันสักมื้อได้มั้ย ถือว่าเป็นการเลี้ยงส่งฉันก็แล้วกัน เพราะหลังจากนี้ฉันกับคุณคงไม่ได้เจอกันอีก หรือคุณต้องรีบไปหาแฟน”

“อืม…ขอโทษนะ พอดีผมมีนัดแล้ว ไว้โอกาสหน้าแล้วกันนะ”

“แย่จัง คิดว่าจะได้อยู่กับคุณต่ออีกสักหน่อย ฉันเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเวลาอยู่กับคุณถึงได้ผ่อนคลายมากอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน อิจฉาคุณจัง อยากรักใครก็รักได้ อยากทำอะไรก็ทำโดยไม่ต้องถูกใครกดดัน งั้นคุณไปเถอะ เดี๋ยวแฟนคุณจะรอนาน” หญิงสาวเผยรอยยิ้มออกมา เธอเองก็หลั่งน้ำตาโดยที่ไม่รู้ตัว

“คุณไม่เป็นไรจริงๆ ใช่มั้ย”

“ฉันไม่เป็นไร งั้นฉันไปก่อนนะ”

รัชชญายิ้มกว้างออกมาอีกครั้งก่อนจะหันหลังเดินออกจากธาราไป หญิงสาวพรั่งพรูน้ำตาออกมาไม่ขาดสาย รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอย่างไม่ทราบสาเหตุ

ธาราวิ่งตามรัชชญาไปและคว้าแขนของหญิงสาวเอาไว้ ชายหนุ่มไม่อาจปล่อยให้เธอเดินจากไปทั้งน้ำตาแบบนี้ ถึงจะไม่รู้ว่ารัชชญาต้องเจอเรื่องกดดันอะไรอยู่ตอนนี้ แต่เขาก็ยินดีถ้าคำพูดของเขาจะทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายได้บ้าง

“เดี๋ยวสิ ผมไม่รู้หรอกนะว่าตอนนี้คุณกำลังเจอเรื่องลำบากใจอะไรอยู่ ผมแค่อยากให้คุณเชื่อมั่นในตัวเอง ลองเห็นแก่ตัวทำอะไรเพื่อตัวเองบ้าง ชีวิตเป็นของคุณ ไม่มีใครบงการคุณได้หรอกนะ”

คำพูดของธาราทำให้รัชชญาฮึกเหิมเป็นอย่างมาก หญิงสาวควรจะทำตามใจตัวเองอย่างที่ชายหนุ่มพูดเอาไว้ เธอเองก็มีแค่ชีวิตเดียวทำไมต้องเอาชีวิตของเธอไปแขวนอยู่กับคนอื่นด้วย ตอนนี้หญิงสาวเริ่มเข้าใจทุกอย่างแล้ว

“ขอบคุณนะ คุณพูดถูก ชีวิตฉันเป็นของฉัน ใครหน้าไหนก็บงการชีวิตฉันไม่ได้ ทำไมฉันไม่รู้จักคุณให้เร็วกว่านี้นะ”

“ขอให้คุณโชคดีกับสิ่งที่เลือกแล้วกัน หวังว่าเราคงได้มีโอกาสเจอกันอีกนะ” ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อยมองหญิงสาวที่พยักหน้าตอบรับ ก่อนที่เธอจะเดินจากเขาไป

รัชชญาตั้งใจเอาไว้ว่าถ้าวันหนึ่งเธอถูกผู้เป็นพ่อบีบบังคับเรื่องแต่งงานจนทนไม่ไหวเธอก็จะหนีไปให้ไกลที่สุด แต่วันนี้หญิงสาวรู้แล้วว่าไม่จำเป็นต้องอดทนรอให้วันนั้นมาถึงอีกต่อไป ยิ่งเธอหนีไปให้เร็วเท่าไหร่ เธอก็จะได้ใช้ชีวิตตามที่ต้องการเร็วขึ้นมากเท่านั้น ชีวิตเป็นของเธอ งั้นเธอก็จะเลือกเส้นทางของเธอเอง