ตอนที่3

“เขมชอบพี่ธารแล้วจริงๆ สินะ”

ชลธีนัยน์ตาสั่นไหวจ้องไปที่เขมมิกาด้วยความผิดหวัง ท่าทางอึกอักของหญิงสาวในตอนนี้ก็พอทำให้ชายหนุ่มเดาได้ไม่ยาก เพราะด้วยนิสัยของเธอถ้าไม่ชอบคงจะรีบปฏิเสธออกมาแล้ว

“เขมไม่รู้” หญิงสาวเอ่ยตอบด้วยความสับสน ตลอดหลายวันที่ผ่านมาธาราเองก็ไม่เคยบอกว่าชอบเธอเลยสักครั้ง เธอเองเลยไม่ค่อยมั่นใจในความรู้สึกของตัวเองที่มีให้ธาราเช่นกัน

“งั้นธีกลับก่อนดีกว่า วันนี้ธีไม่ไปส่งเขมนะ”

ชลธีเผยรอยยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินจากหญิงสาวไปด้วยใจที่เจ็บปวด เขมมิกาเองก็ได้แต่ยืนมองแผ่นหลังชายหนุ่มที่พึ่งเดินออกจากไปด้วยความรู้สึกผิดที่เธอไม่เคยรับรู้ความรู้สึกของชลธีที่มีให้เธอเลย

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

ณ บ้านธัญธร

รัชชญานั่งใช้ความคิดอยู่ที่ม้านั่งโยกที่สวนหลังบ้าน หญิงสาวกำลังคิดหาวิธีให้ตัวเองหลุดพ้นจากการถูกผู้เป็นพ่อจับแต่งงาน และหนทางเดียวที่เธอคิดออกคือต้องหนีออกจากบ้านหลังนี้ไป ใบหน้าที่ครุ่นคิดของรัชชญาก็ต้องเปลี่ยนเป็นไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นว่านลินีกำลังเดินตรงเข้ามาหา

“คิดเรื่องหนีงานแต่งอยู่เหรอ”

“ใช่ และก็กำลังคิดว่าทำยังไงถึงจะได้ไม่ต้องมาเห็นหน้าเธอด้วย ถามจริงเถอะนะ…ไม่เบื่อบ้างเหรอที่ต้องหาเรื่องมาแขวะฉันอยู่ตลอดแบบนี้ ต่างคนต่างอยู่ไม่ได้หรือไง”

“ทนไม่ได้ก็หนีไปจากบ้านหลังนี้สิ คนอย่างเธอไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็เอาตัวรอดได้อยู่แล้วนี่”

“อย่ากดดันฉันให้มากนะนลิน ฉันอาจจะทำอะไรได้มากกว่าที่เธอคิด”

“ก็จองหองแบบนี้ไงลุงภพถึงได้รักฉันมากกว่าเธอ แค่ฉันบอกว่าอยากได้อะไรพ่อเธอก็หาให้ทุกอย่าง ถึงขนาดยอมแม้กระทั่งจับเธอแต่งงานแทนฉัน มีพ่อที่ไหนเขาทำแบบนี้กันบ้าง ฉันว่า…”

“เพี้ยะ!”

ไม่ทันที่นลินีได้กล่าวจบก็ถูกรัชชญาใช้กำลังตบไปที่แก้มซ้ายของเธอในทันที สายตาของหญิงสาวจับจ้องไปที่นลินีด้วยความขุ่นเคือง ดูเหมือนว่าที่เธอพูดไปเมื่อสักครู่นั้นจะทำให้นลินีไม่เข้าใจเธอเลยสักนิด

นลินีเองก็รีบยกมือขึ้นมากุมแก้มซ้ายเอาไว้ด้วยความรู้สึกเจ็บและชา หญิงสาวนัยน์ตาสั่นเครือจ้องไปที่รัชชญาด้วยความไม่พอใจ

“กล้าดียังไงมาตบหน้าฉัน”

“แล้วเธอล่ะกล้าดียังไงมาพูดเรื่องของฉัน ตลอดที่ผ่านมาฉันพยายามทำตัวเป็นพี่สาวที่แสนดีมาตลอดเพราะไม่อยากมีปัญหา พอฉันไม่ตอบโต้ก็เหมือนเธอจะได้ใจ ฉันจะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว ฉันแค่เกิดก่อนเธอไม่กี่เดือนเองทำไมต้องมาทนแบกรับเรื่องทุกอย่างแทนเธอ ทำไมต้องมาทำหน้าที่เป็นพี่สาวกับคนนิสัยเสียแบบเธอด้วย”

“ฉันจะฟ้องลุงภพว่าเธอทำร้ายฉัน”

“ก็เอาสิ แต่ถ้าพ่อฉันถามหาหลักฐานที่ฉันทำร้ายเธอ เธอก็รีบบอกฉันนะ ฉันจะได้ไปตบเธอต่อหน้าพ่อเพื่อเป็นหลักฐานมัดตัวฉันได้ไง” รัชชญาแสยะยิ้มออกมาอย่างสะใจ ก่อนจะเดินเลี่ยงนลินีออกไป

นลินีเห็นสีหน้าและแววตาเย้ยหยันของรัชชญาก็ยิ่งทำให้เธอไม่พอใจเป็นอย่างมาก หญิงสาวกำมือแน่น น้ำตาแห่งความอัดอั้นและขุ่นเคืองก็ไหลออกมาไม่ขาดสาย

:::::::::::::::::::::::::::::::::::

ธารายืนรอเขมมิกาอยู่หน้าสวีทคาเฟ่เพื่อรอให้หญิงสาวเลิกงานจะได้อาสาไปส่งเธอกลับห้องเหมือนหลายวันที่ผ่านมา ชายหนุ่มเห็นว่าสีหน้าของเขมมิกาดูเซื่องซึมผิดสังเกตจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“มีอะไรหรือเปล่า วันนี้ลูกค้าเยอะเหรอถึงดูเหนื่อยๆ แบบนี้”

“รุ่นพี่ชอบฉันเหรอคะ”

คำถามของเขมมิกาทำให้ธาราตกใจอยู่พอสมควร ไหนจะสายตาที่กำลังมองมาที่เขาอย่างไม่ลดละอีก ชายหนุ่มเองก็ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นถึงทำให้เขมมิกาดูเปลี่ยนท่าทีไปแบบนี้ แต่เมื่อหญิงสาวถามอย่างตรงไปตรงมา เขาก็พร้อมจะให้คำตอบเธอเหมือนกัน

“ใช่ พี่ชอบเธอ พี่ก็นึกว่าเธอจะรู้แล้วซะอีก แล้วมีเรื่องอะไรเหรอถึงได้ถามพี่แบบนี้ หรือว่าเธอรำคาญที่พี่เข้ามาวุ่นวายกับเธอเกินไป”

“ฉันแค่ไม่รู้ต้องทำยังไง” เขมมิกายกมือทั้งสองข้างมาปิดหน้าเอาไว้ หญิงสาวรู้สึกสับสนเป็นอย่างมาก ท่าทางที่แสดงออกมายิ่งทำให้ธาราเป็นกังวลมากขึ้นกว่าเดิม

“เขม…เป็นอะไร” ชายหนุ่มคว้ามือทั้งสองข้างของหญิงสาวมากุมเอาไว้

“วันนี้ธีมาหาฉัน ธีบอกว่า…เขาก็ชอบฉันเหมือนกัน"

“อะไรนะ!”

คำตอบของเขมมิกาทำให้ธาราตกใจจนพูดไม่ออก ชายหนุ่มเองก็ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าผู้เป็นน้องชายจะชอบเขมมิกาเช่นกัน ธาราค่อยๆ คลายมือออกจากหญิงสาวพร้อมกับถอยหลังออกเล็กน้อย ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกผิดที่ชอบผู้หญิงคนเดียวกันกับน้องชายตัวเอง แถมตัวเขาเองยังเป็นคนที่มาทีหลังอีก

“งั้น…พี่คงชอบเธอไม่ได้แล้วล่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนจะเดินออกจากเขมมิกาไปโดยไม่หันกลับมามองหญิงสาวที่ยืนน้ำตาคลอเลยสักนิด

เขมมิกาเจ็บปวดใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อได้ยินคำพูดของธาราที่ลั่นออกมาเมื่อสักครู่ ทำได้แค่ยืนนิ่งมองธาราที่เดินจากไป แม้ว่าเธออยากจะรั้งชายหนุ่มเอาไว้มากแค่ไหนก็คงทำไม่ได้ ดูเหมือนว่าเธอเองก็จะชอบธาราเข้าให้แล้วจริงๆ

::::::::::::::::::::::::::::::::::

ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง

รัชชญาออกมาหามื้อค่ำทานนอกบ้านเพราะไม่อยากเผชิญหน้ากับผู้เป็นพ่อต้องให้ขุ่นข้องหมองใจ หญิงสาวรู้ดีว่านลินีคงเอาเรื่องที่เธอตบหน้าไปฟ้องผู้เป็นพ่อของเธอแล้วอย่างแน่นอน ขืนอยู่ที่บ้านคงได้ทำให้ผู้เป็นพ่อโกรธเคืองและต่อว่าเธอเป็นแน่ สู้หนีออกมาก่อนน่าจะดีกว่า บางทีเวลาผ่านไปทั้งพ่อและเธออาจจะต่างคนต่างใจเย็นลงบ้าง

รัชชญามาถึงร้านอาหารก็เห็นธารานั่งฟุบหน้าอยู่ที่โต๊ะ บนโต๊ะของชายหนุ่มเต็มไปด้วยขวดเบียร์จำนวนมาก ทันทีที่หญิงสาวเห็นธาราก็จำได้ว่าเขาคือชายหนุ่มที่เคยช่วยเธอไว้เมื่อหลายวันก่อนจึงอยากเดินเข้าไปทักทาย แต่ดูเหมือนว่าชายหนุ่มเองจะหลับไม่ได้สติเสียแล้ว

“คุณรู้จักเขามั้ยคะ” หญิงสาวเจ้าของร้านเดินมาถามรัชชญาเมื่อเห็นว่าเธอยืนอยู่ใกล้ชายหนุ่ม

“อ่อ…ก็คงเรียกว่ารู้จักได้มั้งคะ”

“งั้นรบกวนคุณพาเขาออกจากร้านหน่อยได้มั้ยคะ ร้านจะได้เคลียร์โต๊ะให้กับลูกค้าคนอื่น เขานั่งดื่มที่นี่มาหลายชั่วโมงแล้ว น่าจะเมาหลับไปฉันเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น”

“คือ…ก็ได้ค่ะ ว่าแต่เขาจ่ายเงินหรือยังคะ”

“ยังคะ แต่เรื่องนั้นไม่เป็นไร เขามาที่ร้านบ่อยไว้ฉันค่อยเก็บเงินกับเขาทีหลังแล้วกัน”

“งั้นเดี๋ยวฉันจ่ายแทนเขาก็ได้ค่ะ แต่บอกพนักงานของคุณช่วยพยุงเขาไปที่รถของฉันหน่อยได้มั้ยคะ”

“อ่อได้ค่ะ”

ไม่นานนักธาราก็ถูกหนุ่มพนักงานร้านอาหารสองคนพยุงมานั่งที่เบาะหลังรถของรัชชญา หญิงสาวมองชายหนุ่มอย่างว้าวุ่นใจก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอเองก็ไม่รู้ว่าต้องพาชายหนุ่มไปที่ไหนต่อ แต่ถึงอย่างนั้นก็น่าจะพอรู้อะไรบ้างจากกระเป๋าสตางค์ของชายหนุ่ม หญิงสาวไม่รีรอ รีบค้นดูกระเป๋าสตางค์ตามตัวชายหนุ่มในทันที

“ใครน่ะ! เขม…นั่นเขมใช่มั้ย”

ธาราที่ได้สติคืนมาพอดีก็รีบรวบมือทั้งสองข้างของหญิงสาวเข้ามากุมเอาไว้ พร้อมกับดึงตัวเธอให้เข้ามาแนบชิดอ้อมอกจนใบหน้าทั้งสองแนบชิดกัน สายตาที่พร่ามัวของชายหนุ่มพยายามมองใบหน้าหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าให้ชัดเจน

“คุณ…คุณตื่นแล้วเหรอ” รัชชญาเริ่มหน้าแดงเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของธารา ถ้าใกล้กว่านี้ปากของเธอและเขาคงได้สัมผัสกันไปแล้ว

“ไม่ใช่นี่” ธารารีบคลายมือรัชชญาออกเมื่อรู้ว่าไม่ใช่เขมมิกาอย่างที่เข้าใจ ถึงชายหนุ่มจะมองเห็นใบหน้าของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าได้ไม่ชัดเจนแต่ก็พอแยกเสียงออกได้ เสียงที่เขาได้ยินเมื่อสักครู่ต่างจากเสียงเขมมิกาที่เขาคุ้นเคยนัก

“คุณตื่นก็ดีแล้ว บ้านคุณอยู่ไหนล่ะฉันจะได้ไปส่ง”

“ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวผมโทรให้เพื่อนมารับ”

ธาราล้วงมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงด้วยความทุลักทุเล ชายหนุ่มโทรหาสหรัฐเพื่อนชายคนสนิทให้มารับ ก่อนที่จะหลับไปอีกครั้ง

“อ้าว…หลับไปอีกละ ท่าทางอย่างกับคนอกหักเลย เมื่อกี๊เหมือนเขาพูดชื่อใครหรือเปล่า งั้นฉันจะรอจนกว่าเพื่อนคุณจะมา ถือว่าตอบแทนที่คุณช่วยฉันครั้งก่อนก็แล้วกัน” รัชชญาจ้องไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของธาราอีกครั้งก่อนจะยิ้มออกมาอย่าพอใจ

เช้าวันต่อมา

ธาราค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาในห้องที่เขาเองก็คุ้นเคยเป็นอย่างดี ชายหนุ่มยังคงรู้สึกมึนหัวอยู่เล็กน้อยจากที่ดื่มหนักไปเมื่อคืนที่ผ่านมา

“ตื่นแล้วเหรอ นายนี่นะทำฉันขายหน้าต่อสาวสวยแบบนั้นได้ยังไง” ชายหนุ่มเจ้าของห้องยืนพิงประตูเอ่ยถามธาราที่อยู่ในท่าทีงัวเงีย

“นายพูดเรื่องอะไร”

“ไม่ต้องมาเฉไฉเลย บอกมาเดี๋ยวนี้นะว่าสาวสวยคนเมื่อคืนที่อยู่กับนายเป็นใคร ฉันก็นึกว่านายคบอยู่กับเขมซะอีก”

“สาวที่ไหน ก็นายเป็นคนไปรับฉันที่ร้านอาหารไม่ใช่เหรอ”

“อย่าบอกนะว่านายจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้ ก่อนที่นายจะโทรหาฉันจำไม่ได้เลยเหรอว่านายอยู่กับใคร”

“ก็เจ้าของร้านอาหารไม่ใช่เหรอ แล้วนายไม่ได้ไปรับฉันที่ร้านอาหารหรือไง”

“ก็ใช่นะสิ พอไปถึงก็เห็นนายนอนอยู่ที่รถของสาวสวยคนนั้นแล้ว นายคงไม่ได้เมาจนไปทำอะไรรุ่มร่ามกับสาวคนนั้นไว้ใช่มั้ย”

“ไม่หรอกมั้ง ถ้าตามที่นายพูดฉันคงไม่มีแรงไปทำอะไรเธอได้หรอก ฉันคงจะดื่มหนักไปจริงๆ”

“ขอให้เป็นอย่างที่นายพูดก็แล้วกัน ว่าแต่ทำไมต้องดื่มให้มันเมาจนขาดสติขนาดนั้นด้วย อกหักเหรอ”

“คงงั้นแหละมั้ง ไม่ทันได้เริ่มก็อกหักแล้ว”

“เขมปฏิเสธนายเหรอ เห็นเขมกับนายไปไหนมาไหนด้วยกันฉันก็คิดว่าเขมจะชอบนายซะอีก”

“ชอบไม่ชอบตอนนี้มันไม่ใช่ปัญหาแล้วล่ะ เพราะยังไงฉันก็สานสัมพันธ์กับเขมต่อไม่ได้อยู่ดี ฉันเองก็พึ่งรู้ว่าธีก็ชอบเขมเหมือนกัน และธีเองก็คงจะชอบเขมมานานแล้วด้วย”

เพื่อนชายมองธาราด้วยความเห็นใจ เขาเองก็รู้จักกับธารามานาน รู้ว่าชายหนุ่มรักน้องชายมากแค่ไหน ไม่ว่าเรื่องอะไรก็จะยอมให้ผู้เป็นน้องชายตลอด ยิ่งมาชอบผู้หญิงคนเดียวกันด้วย ยังไงธาราก็ต้องหลีกทางให้ชลธีอย่างแน่นอน

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

หลายวันผ่านไป

ชลธีสังเกตเห็นว่าหลายวันที่ผ่านมานี้เขมมิกาดูไม่ค่อยสดใสเท่าไหร่ และเธอกับธาราก็ดูห่างเหินกันไปไม่เหมือนครั้งที่ผ่านมา ชายหนุ่มเริ่มเข้าใจที่ผู้เป็นพี่ชายทำตัวห่างเหินจากเขมมิกาคงเป็นเพราะตัวเขา ธาราคงรู้แล้วว่าเขาก็ชอบเขมมิกาเช่นกันถึงยอมถอยออกไปเช่นนี้

ชลธีไม่อยากเป็นตัวทำลายความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง ชายหนุ่มต้องทำอะไรบางอย่าง พอคิดได้แบบนั้นก็ตรงไปหาเขมมิกาที่สวีทคาเฟ่ในทันที พอมาถึงก็คว้ามือของหญิงสาวเดินไปคุยกันอยู่ที่สวนหลังคาเฟ่ โดยมีสายตาของธนนผู้เป็นเจ้าของคาเฟ่จับจ้องอยู่

“ธีจะทำอะไรน่ะ ปล่อยนะเขมจะไปทำงาน”

“ช่างงานเถอะ เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง ดูสภาพตัวเองตอนนี้สิพร้อมจะทำงานหรือเปล่า เขมบอกธีมานะว่าพี่ธารรู้เรื่องที่ธีชอบเขมแล้วใช่มั้ย”

“เขมไม่อยากคุยเรื่องนี้”

“แต่เขมต้องคุย ธีจะถามเขมอีกครั้ง เขมชอบพี่ธารใช่มั้ย”

“ใช่…เขมชอบเขา แล้วยังไงล่ะ ก็พี่ชายของธีเขาไม่ได้ชอบเขมแล้วนี่”

“ธีอยากรู้แค่นี้แหละ เดี๋ยวธีจะจัดการทุกอย่างเอง” ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มออกมาก่อนจะเดินจากหญิงสาวไป

ชลธีตั้งใจไปหาธาราที่คอนโดของสหรัฐผู้เป็นเพื่อนสนิทของผู้เป็นพี่ชาย เขารู้ดีว่าชายหนุ่มต้องอยู่ที่นั่นอย่างแน่นอน เรื่องทั้งหมดที่กำลังสับสนอยู่ตอนนี้เขาจะเป็นคนจบมันเอง