“...mahal pa rin kita ngayon?”
Hindi ako agad nakasagot.
Parang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid.
Wala akong naririnig kundi ang sarili kong paghinga.
At ang malakas na kabog ng puso ko.
Thump. Thump. Thump.
Nakatitig lang ako kay Adrian.
Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin.
Dahil ilang taon kong hinintay na marinig ulit mula sa kanya ang mga salitang iyon.
Pero hindi ganito.
Hindi habang hindi niya pa rin ako naaalala.
Hindi habang may ibang babaeng naghihintay sa kanya.
“Hindi mo alam kung ano yung sinasabi mo,” mahina kong sagot.
“Alam ko.”
“Hindi.”
“Jasmine—”
“Hindi mo ko mahal.”
Napakunot ang noo niya.
“Paano mo nasabi?”
“Dahil kung mahal mo ko, maalala mo sana ako.”
Tumahimik siya.
Nakita kong bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.
Masakit.
Pero hindi ako maaaring maawa.
Hindi ngayon.
Tumayo ako.
“Kailangan ko nang umuwi.”
“Sandali.”
Hinawakan niya ang braso ko.
Napatingin ako sa kamay niya.
Agad niya akong binitawan.
“Sorry.”
“Okay lang.”
“Pwede ba kitang ihatid?”
“Hindi.”
“Bakit?”
“Dahil hindi kailangan.”
“Gabi na.”
“Kaya ko.”
“Umuulan.”
“May payong ako.”
“Jasmine.”
“Adrian.”
Pareho kaming natahimik.
Nang marinig ko ang pangalan niya sa sarili kong bibig, parang bumalik lahat.
Dati, ganito lang kami.
Walang “Sir.”
Walang “Mr. Blackwood.”
Adrian lang.
Jasmine lang.
Kami lang.
Pero ngayon, ang layo na ng pagitan namin.
“Good night,” sabi ko.
Tumalikod ako.
“Jasmine.”
Huminto ako.
“Bukas…”
Hindi niya tinuloy.
“Bukas ano?”
“Pwede ba nating pag-usapan ulit 'to?”
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit?”
“Gusto kong malaman kung sino ako bago yung aksidente.”
Huminga ako nang malalim.
“Hindi mo kailangang malaman lahat.”
“Kailangan ko.”
“Bakit?”
“Dahil pakiramdam ko may malaking parte ng buhay ko na nawala.”
Hindi ako nakasagot.
“Good night, Adrian.”
Lumabas ako.
Click.
Isinara ko ang p***o.
At doon ko hinayaang bumagsak ang luha na kanina ko pa pinipigilan.
---
Pagdating ko sa elevator
Ding!
Bumukas ang p***o.
Pumasok ako.
Click.
Habang pababa, pinunasan ko ang pisngi ko.
“Bobo.”
Napatawa ako ng mahina sa sarili ko.
“Bakit ka umiiyak?”
Hindi ko naman alam kung dahil masaya ako.
O dahil natatakot ako.
Dahil sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, may parte sa kanya na gustong makilala ako.
Pero paano kung maalala niya ang lahat?
Paano kung maalala niyang ako ang dahilan ng aksidente?
Paano kung malaman niyang nong gabing iyon, may sinabi ako sa kanya na hindi ko na mababawi?
Ding!
Bumukas ang elevator.
Lumabas ako.
At doon ko nakita si Camille.
Nakatayo siya sa lobby.
Mag-isa.
Nang makita niya ako, agad siyang ngumiti.
“Jasmine, right?”
Napahinto ako.
“Opo.”
Lumapit siya.
“Pwede ba kitang makausap?”
“Sure.”
Naglakad kami papunta sa isang tahimik na bahagi ng lobby.
“Assistant ka ni Adrian?”
“Opo.”
“Since when?”
“Today lang.”
“Ah.”
Ngumiti siya.
Pero hindi ko alam kung bakit parang hindi totoong ngiti iyon.
“Okay ka ba sa trabaho?”
“Opo.”
“Good.”
Tahimik siya sandali.
“May itatanong sana ako.”
“Ano po?”
“May history ba kayo ni Adrian?”
Nanlamig ako.
“Wala.”
“Sigurado?”
“Opo.”
“Because he never looks at people the way he looks at you.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ano pong ibig mong sabihin?”
“Wala.”
Tumawa siya nang mahina.
“Maybe I'm just overthinking.”
“Siguro.”
“Pero alam mo…”
Lumapit siya nang kaunti.
“Fiance ko si Adrian.”
“Opo.”
“Magpapakasal kami.”
Napayuko ako.
“Congratulations.”
“Thank you.”
Ngumiti siya.
Pero may kakaiba sa mga mata niya.
“Gusto ko lang siguraduhin na walang magiging problema.”
Tumingin ako sa kanya.
“Wala.”
“Good.”
Tumalikod siya.
Pero bago siya tuluyang umalis—
“Jasmine?”
“Opo?”
“Don't get too close to him.”
Nanigas ako.
Hindi ako nakasagot.
Umalis siya.
Click. Click. Click.
Naiwan akong nakatayo.
Hindi ko alam kung galit ba ako.
O nasaktan.
Pero isang bagay ang sigurado.
Hindi lang ako ang nakakapansin na may nagbabago kay Adrian.
Pati siya.
---
Vroom!
Pag uwi ko, agad kong ipinarada ang kotse.
Screech.
Pinatay ko ang makina.
Tahimik akong nanatili sa loob.
Ayokong bumaba.
Ayokong pumasok.
Dahil alam kong pagkapasok ko sa bahay, babalik lahat ng iniisip ko.
At tama ako.
Pagbukas ko ng p***o
Click.
Tahimik.
Inilapag ko ang bag ko.
Thud.
Naupo ako sa sofa.
At doon ko nakita ang isang lumang kahon sa ilalim ng mesa.
Nanigas ako.
Hindi ko alam kung bakit ko iyon tinitigan.
Dahan-dahan kong hinila.
Scrape.
May alikabok.
Binuksan ko.
At naroon ang mga bagay na matagal ko nang hindi tinitingnan.
Mga lumang litrato.
Mga sulat.
Mga maliit na regalo.
At isang pulang ribbon.
Napangiti ako nang mapait.
“Meron pa pala nito.”
Kinuha ko ang ribbon.
Naalala ko kung paano niya ito ibinigay sakin.
14 years old kami noon.
“Para saan 'to?”
“Birthday mo.”
“Ribbon lang?”
“Gusto mo ba ng diamond?”
Napatawa ako.
“Wala kang pera.”
“Balang araw, bibigyan kita ng kahit anong gusto mo.”
“Talaga?”
“Promise.”
Napapikit ako.
“Tumigil ka na sa promise.”
Ibinaba ko ang ribbon.
Pero may nakita akong isang lumang papel sa ilalim nito.
Binuksan ko.
Jasmine,
Kung sakaling makalimutan kita, sana maalala mo para sa ating dalawa.
Nanlaki ang mata ko.
Hindi ko maalala ang sulat na iyon.
Hindi ko alam kung kailan niya ito isinulat.
May isa pang linya.
At kung sakaling mawala ako, hanapin mo ko.
Napahawak ako sa bibig ko.
“Adrian…”
---
Brrr… brrr…
Napatalon ako.
Phone ko.
Mia.
“Hello?”
“Girl!”
“Ano?”
“Bakit hindi ka nagreply?”
“Sorry.”
“May nangyari ba?”
“Wala.”
“Hindi ka marunong magsinungaling.”
Napabuntong hininga ako.
“May nakausap ako.”
“Sino?”
“Si Camille.”
Tahimik siya.
“Anong sabi?”
“Alam niyang may something.”
“Something?”
“Na parang may history kami ni Adrian.”
“Fuck.”
“Exactly.”
“Anong gagawin mo?”
“Hindi ko alam.”
“Jasmine.”
“Hmm?”
“May sasabihin ako.”
“Ano?”
“May nakita ako online.”
“About what?”
“About sa aksidente ni Adrian.”
Nanlamig ako.
“Anong nakita mo?”
“Hindi lang siya ang kasama sa sasakyan noon.”
Napatayo ako.
“Ano?”
“May isa pang tao.”
“Who?”
“Hindi nakalagay ang pangalan.”
“Bakit?”
“Hindi ko alam.”
“Send mo sakin.”
“Okay.”
Click.
Makalipas ang ilang segundo—
Brrr.
Binuksan ko ang ipinadala niya.
Isang lumang article.
CEO HEIR SURVIVES CAR ACCIDENT
Binasa ko ang unang bahagi.
The accident occurred late at night after a phone call reportedly prompted the young heir to leave the family residence…
Huminto ako.
Phone call.
Ako ang tumawag sa kanya.
I continued reading.
Authorities confirmed that another passenger was present in the vehicle.
Napahawak ako sa dibdib ko.
“Hindi…”
Ilang segundo pa.
Then
The identity of the passenger remains undisclosed.
Napakunot ang noo ko.
Hindi ako ang passenger.
Nasa ibang kotse ako.
Pero may kasama siya.
Sino?
---
Kinabukasan, maaga akong pumasok.
Ding!
Bumukas ang elevator.
Paglabas ko, halos wala pang tao.
Inilapag ko ang bag ko sa desk.
Thud.
Binuksan ko ang computer.
Click.
May email mula kay Adrian.
Come to my office. Now.
Napabuntong-hininga ako.
“Ang aga-aga.”
Tumayo ako.
Knock. Knock.
“Come in.”
Binuksan ko ang p***o.
Click.
Nandoon siya.
Nakatayo sa tabi ng bintana.
“Sir?”
“Close the door.”
Isinara ko.
Click.
“May ipapakita ako sayo.”
Lumapit siya sa mesa.
May hawak siyang lumang photograph.
Pareho ng nakita ko kagabi.
Pero may kakaiba.
May nakasulat sa likod.
J + A + L
Tatlong letra.
Napatingin ako sa kanya.
“Ano yung L?”
Hindi ako agad nakasagot.
“I don't know.”
“Hindi mo alam?”
“Hindi.”
“Pero sabi mo kasama kita noon.”
“Oo.”
“Then who is L?”
Umiling ako.
“Hindi ko alam.”
“Jasmine.”
“Hindi ko talaga alam.”
Ibinaba niya ang larawan.
“May isa pang bagay.”
Kinuha niya ang isang lumang cellphone.
“Natagpuan 'to sa mga gamit ko.”
Napakunot ang noo ko.
“Hindi ko alam kung gumagana pa.”
Pinindot niya ang power button.
Beep.
Bumukas ang screen.
May isang lumang video.
Nakita ko ang thumbnail.
Isang batang Adrian.
At ako.
Nanlaki ang mata ko.
“Paano…”
Pinindot niya.
Click.
Umalingawngaw ang boses namin sa office.
“Adrian, bilisan mo!”
“Wait lang!”
“Ang bagal mo!”
“Sandali nga!”
Tumawa ang batang Adrian.
Then narinig ko ang sarili kong boses.
“Promise mo sakin?”
“Anong promise?”
“Na kahit lumaki tayo, hindi mo ko iiwan.”
Tahimik sandali.
Then
“Promise.”
Napahawak ako sa bibig ko.
Pinatay ni Adrian ang video.
Tahimik.
“That's you.”
Hindi ako nakasagot.
“That's us.”
Tumango ako.
“Yeah.”
“Bakit hindi mo sinabi agad?”
“Dahil natatakot ako.”
“Sa ano?”
“Na maalala mo lahat.”
“Bakit?”
Dahan-dahan akong tumingin sa kanya.
“Dahil baka masaktan ka.”
Napakunot ang noo niya.
“Jasmine, mas masakit yung wala akong maalala.”
Tahimik ako.
Lumapit siya.
“Tell me everything.”
“Hindi pwede.”
“Bakit?”
“Hindi pa.”
“Bakit hindi pa?”
“Dahil may mga bagay na hindi mo kayang marinig ngayon.”
“Hayaan mong ako ang magdesisyon.”
“Adrian—”
“Please.”
Napatingin ako sa kanya.
Hindi CEO ang nakita ko.
Hindi malamig na lalaki.
Kundi yung batang nasa video.
Yung batang nangako.
“Okay.”
Napabuntong-hininga ako.
“Pero isa-isa lang.”
Tumango siya.
“Simulan natin sa pinakauna.”
“Okay.”
“Bata pa lang tayo, magkasama na tayo.”
“Best friends?”
“More than that.”
Napatingin siya sakin.
“Magkasintahan?”
Tumango ako.
“Oo.”
Tahimik.
“First love?”
“Oo.”
Huminga siya nang malalim.
“Then why did we separate?”
“Hindi tayo naghiwalay.”
“Kaya bakit wala ka sa buhay ko?”
“Dahil sa aksidente.”
“Hindi.”
Umiling siya.
“May mali.”
“Ano?”
“Kung ikaw ang mahal ko…”
Tumingin siya sa litrato.
“Bakit walang kahit isang picture mo sa bahay namin?”
Nanigas ako.
“Ano?”
“Hinahanap ko kahapon.”
Tumingin siya sakin.
“Wala.”
“Impossible.”
“May dahilan.”
“Ano?”
Hindi ako nakasagot.
“Jasmine.”
“Adrian…”
“Bakit parang may sinubukan silang itago sakin?”
Tahimik ako.
At doon ko naalala ang isang bagay.
Isang alaala na matagal ko nang pinilit ibaon.
Ang gabi ng aksidente.
Ang huling tawag namin.
Ang sigaw.
Ang tunog ng preno.
At isang boses na hindi kanya.
“Jasmine, tumakbo ka!”
Napapikit ako.
“Shit…”
“Ano?”
“May naalala ako.”
Lumapit siya.
“Ano?”
“Hindi tayo dalawa lang noong gabing iyon.”
Nanigas ang mukha niya.
“Who else was there?”
Napatingin ako sa kanya.
At bago ko pa masabi ang pangalan
BANG!
Biglang bumukas ang p***o.
Pareho kaming napalingon.
Nakatayo si Camille.
Maputla ang mukha.
At sa kamay niya ay isang lumang litrato.
“Enough.”
Napatingin siya kay Adrian.
“Hindi mo kailangang alalahanin ang nakaraan.”
“Camille…”
Lumapit siya.
“Dahil may dahilan kung bakit kailangan mong makalimot.”
Nanigas ako.
“Anong ibig mong sabihin?”
Tumingin siya sakin.
At sa unang pagkakataon, nawala ang ngiti niya.
“Hindi mo ba sinabi sa kanya, Jasmine?”
“Ano?”
“Na ikaw ang huling taong nakausap niya bago siya maaksidente?”
Tumahimik ang buong kwarto.
Napatingin si Adrian sakin.
“Jasmine…”
Hindi ako makasagot.
“Is that true?”
Nanginginig ang kamay ko.
“Oo.”
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Dahil-”
“Bakit?”
Tumulo ang luha ko.
“Dahil hindi ko kayang sabihin sayo.”
“Sabihin mo.”
“Adrian…”
“Sabihin mo!”
Napaatras ako.
At sa wakas, lumabas ang sikreto na ilang taon kong tinatago.
“Tinawagan kita nong gabing iyon.”
Tahimik.
“Galit ako sayo.”
Napatitig siya sakin.
“Sinabi kong ayoko ng makita ka.”
Humigpit ang panga niya.
“Then?”
“Sinabi mong pupuntahan mo ko.”
“Then?”
“Pero…”
Nanginginig ang boses ko.
“Hindi ikaw ang unang dumating.”
“Who did?”
Napatingin ako kay Camille.
At doon ko nakita ang takot sa mga mata niya.
Hindi galit.
Hindi selos.
Takot.
Napabuntong hininga ako.
“Hindi ko alam kung sino.”
Biglang namutla si Camille.
At bago pa siya makapagsalita—
Brrr… brrr…
Tumunog ang phone ni Adrian.
Napatingin siya sa screen.
Unknown number.
Sinagot niya.
“Hello?”
Tahimik sa kabilang linya.
Then
Isang boses.
Malalim.
Malamig.
“Kung gusto mong malaman kung sino talaga ang kasama mo noong gabing naaksidente ka…”
Tumigil si Adrian.
“Pumunta ka sa lumang bahay sa Blackwood Road.”
Click.
Naputol ang tawag.
Tumingin siya sakin.
At sa mga mata niya, nakita ko ang parehong tanong na matagal ko ring gustong sagutin.
Sino ang kasama niya noong gabing iyon?
At bakit parang…
takot na takot si Camille na maalala niya ang lahat?
LOGIN
publish date:
2026-08-05 20:54:21
