ANG GABING NAKALIMUTAN NIYA

“Pumunta ka sa lumang bahay sa Blackwood Road.”

Paulit-ulit na umikot sa isip ko ang sinabi ng unknown caller.

Tahimik ang buong office.

Si Adrian, hawak pa rin ang phone niya, ay nakatitig sa screen na parang umaasang tatawag ulit ang taong nasa kabilang linya.

Si Camille naman ay hindi gumagalaw.

Maputla ang mukha niya.

“Adrian…”

Walang sagot.

“Adrian, wag mong pansinin yun.”

Dahan dahan siyang tumingin sa kanya.

“Bakit?”

“Dahil baka scam lang.”

“Paano mo alam?”

Natigilan si Camille.

“Hindi ko alam.”

“Then bakit parang takot na takot ka?”

Napatingin siya sakin.

“Hindi ako natatakot.”

“Sure?”

Tumayo si Adrian.

“Jasmine, alam mo ba kung nasaan yung Blackwood Road?”

“Oo.”

“Malapit sa dating bahay ng pamilya namin.”

Tumango ako.

“Yun nga.”

Napakunot ang noo niya.

“Bakit alam mo?”

“Dahil…”

Huminto ako.

Hindi ko alam kung sasabihin ko ba.

“Dahil doon tayo madalas maglaro dati.”

Tahimik siya.

“Doon?”

“Oo.”

“Kasama ka?”

“Oo.”

Napatingin siya sa bintana.

Parang may pilit siyang inaalala.

“May malaking puno sa likod ng bahay.”

“Meron.”

“May swing.”

“Meron.”

“May maliit na pond.”

“Oo.”

Napahawak siya sa ulo niya.

“Shit…”

“Adrian?”

“May naaalala ako.”

Lumapit ako.

“Ano?”

Napapikit siya.

“Umuulan.”

Nanlamig ako.

“Then?”

“May hawak kang payong.”

Tumigil ang paghinga ko.

“Then?”

“Tumatawa ka.”

Napangiti ako kahit may luha sa mata ko.

“Oo.”

“May sinabi ka.”

“Ano?”

Napatingin siya sakin.

“Sinabi mong…”

Huminto siya.

“‘Habulin mo ko.’”

Napahawak ako sa dibdib ko.

“Oo.”

At sa unang pagkakataon, nakita kong may maliit na ngiti sa labi niya.

“Hinabol kita.”

“Naalala mo.”

“Kaunti lang.”

Napaluha ako.

“That's enough.”

Pero biglang nagsalita si Camille.

“Hindi mo kailangang pumunta doon.”

Napalingon kami sa kanya.

“Bakit?”

“Dahil matagal nang walang nakatira doon.”

“Then?”

“Delikado.”

“May security.”

“Adrian-”

“Pupunta ako.”

“Hindi.”

Mabilis siyang sumagot.

Napatingin si Adrian sa kanya.

“Hindi?”

“Hindi ka pwedeng pumunta doon.”

“Bakit?”

Hindi siya nakasagot.

“Camille.”

“Dahil…”

Huminga siya nang malalim.

“Dahil ayokong may mangyari sayo ulit.”

“Something happened there?”

Tahimik.

“Camille.”

“Wala.”

“Then bakit ayaw mong pumunta ako?”

“Dahil nag-aalala ako.”

Tinitigan siya ni Adrian.

“Hindi yan ang totoong dahilan.”

“Adrian…”

“May tinatago ka.”

Tumulo ang luha sa mata ni Camille.

“Hindi ko kayang sabihin.”

“Then I will find out myself.”

Tumalikod siya.

“Jasmine.”

Napatingin ako.

“Sumama ka sakin.”

Nanlaki ang mata ko.

“Ako?”

“Oo.”

“Bakit?”

“Dahil kasama ka sa nakaraan ko.”

Tahimik ako.

“Baka may maalala ako kapag kasama kita.”

Hindi ko alam kung bakit, pero tumango ako.

“Okay.”

---

Makalipas ang isang oras, nasa sasakyan na kami.

Click.

Isinara ko ang p***o.

Umupo si Adrian sa driver's seat.

Vroom!

Umandar ang kotse.

Tahimik kami.

Walang music.

Tanging tunog ng makina at ulan ang maririnig.

Tap. Tap. Tap.

Tumingin ako sa labas ng bintana.

Pareho pa rin ang daan.

Pero iba na ang pakiramdam.

Dati, masaya akong pumupunta sa lugar na iyon.

Ngayon, parang may kaba sa bawat segundo.

“Jasmine.”

“Hmm?”

“Bakit tayo nag away nong gabing iyon?”

Nanigas ako.

Hindi ko agad siya tiningnan.

“Hindi ko na maalala lahat.”

“Pero sabi mo galit ka sakin.”

“Oo.”

“Bakit?”

“Dahil…”

Napabuntong-hininga ako.

“May nakita ako.”

“Ano?”

“May nakita akong babae na kasama mo.”

Napatingin siya sakin sandali.

“Camille?”

Umiling ako.

“Hindi.”

“Then who?”

“Hindi ko alam.”

“Bakit ka nagalit?”

“Akala ko may ibang gusto ka.”

Napatawa siya nang mahina.

“Jealous ka?”

“Very.”

“Bakit hindi mo ko tinanong?”

“Tinawagan kita.”

“At?”

“Hindi mo sinagot.”

Napakunot ang noo niya.

“Hindi ko sinagot?”

“Oo.”

“Then bakit pumunta ako?”

“Dahil nag-message ka.”

“Ano sinabi ko?”

“‘Wait for me.’”

Napatingin siya sakin.

“That's it?”

“Oo.”

“Then I came.”

“Pero…”

Huminto ako.

“Hindi ikaw ang dumating.”

Tumahimik siya.

“Who came?”

“Hindi ko alam.”

“Jasmine.”

“Adrian, hindi ko talaga alam.”

“May mukha ka bang nakita?”

Umiling ako.

“Madilim.”

“Then paano mo nalaman na hindi ako?”

“Dahil iba ang boses.”

Napatingin siya sa kalsada.

“Anong sinabi niya?”

“Sinabi niya…”

Napapikit ako.

Bumalik sa isip ko ang gabing iyon.

Malakas na ulan.

Basang kalsada.

Mga ilaw ng sasakyan.

At isang taong nakatayo sa harap ko.

“Tumakbo ka.”

“Bakit?”

“Paparating na si Adrian.”

“Nasaan siya?”

“Sa sasakyan.”

“Hindi ikaw si Adrian.”

Tahimik ang lalaki.

“Who are you?”

Hindi siya sumagot.

“Nasaan si Adrian?”

At bago pa siya makapagsalita

SKRRRRT!

Isang malakas na tunog ng preno.

BANG!

Napapikit ako.

“Jasmine?”

Napadilat ako.

Nasa loob pa rin ako ng sasakyan.

“Okay ka lang?”

“Oo.”

“Namumutla ka.”

“Naalala ko.”

“Anong naalala mo?”

“May lalaki.”

“Who?”

“Hindi ko alam.”

“Anong itsura?”

“Hindi ko nakita.”

“Boses?”

Napatingin ako sa kanya.

“Parang…”

Huminto ako.

“Parang kilala ko.”

---

Makalipas ang ilang minuto, narating namin ang Blackwood Road.

Vroom…

Mabagal na umandar ang sasakyan.

Sa dulo ng daan, lumitaw ang lumang bahay.

Malaki.

Tahimik.

Halos walang ilaw.

Napahigpit ang hawak ko sa seatbelt.

“Dito pa rin.”

“Naalala mo?”

“Oo.”

Huminto ang sasakyan.

Screech.

Pinatay niya ang makina.

Click.

Tahimik.

Tumingin siya sakin.

“Ready?”

“Hindi.”

Napangiti siya ng kaunti.

“Same.”

Lumabas kami.

Clack.

Malamig ang hangin.

Malakas ang ulan.

Binuksan ko ang payong.

“Halika.”

Lumapit siya.

Magkatabi kaming naglakad papunta sa bahay.

Tap. Tap. Tap.

Pagdating sa p***o

Knock. Knock.

Walang sagot.

Kumatok ulit siya.

Knock. Knock. Knock.

“Hello?”

Walang sumagot.

Hinawakan niya ang doorknob.

Click.

Bukas.

Napatingin kami sa isa't isa.

“May tao dito.”

“Paano mo alam?”

“Hindi dapat bukas 'to.”

Pumasok kami.

Creak.

Umalingawngaw ang tunog ng lumang sahig.

Madilim.

Malamig.

Amoy alikabok.

“Dito tayo dati?”

“Oo.”

“Saang parte?”

“Sa likod.”

Naglakad kami.

Tap. Tap.

May lumang sala.

May mga gamit na natatakpan ng puting tela.

May lumang piano.

At sa dingding

mga litrato.

Lumapit ako.

“Adrian…”

“Hmm?”

“Look.”

May isang malaking larawan.

Bata pa kami.

Magkatabi.

Nakangiti.

At sa likod namin, naroon ang isang lalaki.

Malabo ang mukha.

Napakunot ang noo ni Adrian.

“Sino yan?”

“Hindi ko alam.”

“Pero bakit parang…”

Hinawakan niya ang ulo niya.

“Parang kilala ko.”

Biglang—

BANG!

Napatalon ako.

May p***o sa itaas na biglang nagsara.

“May tao.”

“Adrian…”

“Stay behind me.”

Umakyat siya sa hagdan.

Tok. Tok. Tok.

Sinundan ko siya.

“Dahan-dahan.”

Pagdating sa taas

Creak.

May bukas na p***o.

Pumasok kami.

Walang tao.

Pero may isang lumang kahon sa sahig.

Binuksan ni Adrian.

Click.

Mga dokumento.

Mga lumang papel.

At isang maliit na cassette tape.

“May cassette player ba dito?”

“Tingin natin.”

Naghanap kami.

Sa isang cabinet, may lumang player.

Click.

Ipinasok niya ang tape.

Krrr…

Umikot ang tape.

May static.

Then—

isang boses.

“Adrian…”

Nanigas ako.

Boses ko.

Bata pa.

“Kung naririnig mo 'to, ibig sabihin nakalimutan mo na naman.”

Napatingin ako kay Adrian.

Hindi siya gumagalaw.

“Pero sinabi mong hindi mo ko makakalimutan.”

May mahina akong tawa sa recording.

“Ang daya mo.”

Tumigil sandali ang tape.

Then

“Pero okay lang.”

Napaluha ako.

“Kung makalimutan mo man ako, hahanapin kita.”

Humigpit ang hawak ni Adrian sa gilid ng mesa.

“Jasmine…”

“Shh.”

Pinakinggan namin.

“Pero may isang bagay akong gustong malaman mo.”

Biglang nag-iba ang boses ko.

Mas seryoso.

“Kung may mangyari sakin…”

Huminga ang batang Jasmine.

“Wag mong pagkatiwalaan si—”

KRRRRR!

Naputol ang recording.

Nanlaki ang mata ko.

“Si sino?”

Tinapik ni Adrian ang player.

Click. Click.

Wala na.

“Shit.”

Hinawakan niya ang cassette.

“Bakit pinutol?”

“Hindi ko alam.”

“May ibang tape?”

Nagsimula kaming maghanap.

At doon ko nakita ang isang maliit na papel sa ilalim ng cabinet.

Pinulot ko.

May pangalan.

Camille Reyes.

Nanlamig ako.

“Adrian.”

“Ano?”

Iniabot ko ang papel.

Binasa niya.

Nagbago ang mukha niya.

“Bakit may pangalan niya dito?”

Hindi ako nakasagot.

Biglang may narinig kami.

Footsteps.

Tap.

Tap.

Tap.

Pareho kaming napalingon.

May tao sa hallway.

“Hello?”

Walang sagot.

Lumabas si Adrian.

“Who's there?”

Tahimik.

Then

BANG!

Biglang nagsara ang pintuan sa likod namin.

“Jasmine!”

Napaatras ako.

Click!

Sinubukan niyang buksan.

Locked.

“Shit!”

“Adrian!”

“Stay calm.”

“Hindi ako kinakabahan!”

“Your hands are shaking.”

“Hindi ko kasalanan!”

Huminga siya nang malalim.

“May ibang labasan.”

Naghanap kami.

Thud.

Clack.

Bang!

Walang bumukas.

Then

may narinig akong boses.

Mahina.

Galing sa kabilang side ng p***o.

“Jasmine…”

Nanigas ako.

Kilala ko ang boses.

“Adrian…”

“Ako 'to.”

Napatingin ako sa kanya.

“Hindi.”

“Anong hindi?”

“Boses mo.”

“Jasmine, ako 'to.”

Umiling ako.

“Hindi ikaw.”

Natahimik siya.

“Bakit?”

“Dahil…”

Lumapit ako sa p***o.

“Ganyan yung boses na narinig ko noong gabing naaksidente ka.”

Napatingin si Adrian sakin.

“Then who is it?”

Hindi ko alam.

Biglang nagsalita ulit ang boses.

“Buksan mo.”

Humigpit ang hawak ko sa braso ni Adrian.

“Wag.”

“Jasmine.”

“Wag mong buksan.”

“Bakit?”

“Hindi ko alam.”

Then—

BANG!

Isang malakas na hampas sa p***o.

Napasinghap ako.

BANG!

“Open the door!”

Mas malakas.

Napaatras kami.

“Adrian!”

“Okay.”

Hinila niya ako palayo.

BANG!

Biglang bumukas ang p***o.

CRASH!

Pero walang tao.

Tahimik ang hallway.

“Walang tao.”

Lumabas kami.

Tap. Tap.

At doon namin nakita ang isang lalaki sa dulo ng hallway.

Naka-itim.

Nakatayo.

Nakatalikod.

“Hey!”

Tumakbo si Adrian papunta sa kanya.

“Wait!”

Hinabol ko siya.

Tap. Tap. Tap.

Pero pagdating namin sa dulo

wala na siya.

Bukas ang isang bintana.

Whoosh!

Malakas ang hangin.

At sa sahig, may isang bagay.

Isang lumang litrato.

Pinulot ni Adrian.

Nakita ko.

Tatlong tao.

Ako.

Si Adrian.

At si Camille.

Pero bata pa kami.

Nakatayo si Camille sa likod namin.

Nanlaki ang mata ko.

“Camille…”

Tinitigan ni Adrian ang larawan.

“Hindi pwede.”

“Bakit?”

“Hindi ko siya nakilala noong bata kami.”

“Sigurado ka?”

“Oo.”

“Pero nandito siya.”

Huminga siya nang malalim.

“Then someone lied to me.”

---

Pagbalik namin sa sasakyan, tahimik kaming dalawa.

Clack.

Isinara niya ang p***o.

Vroom!

Umandar ang kotse.

Walang nagsasalita.

Hanggang sa

“Jasmine.”

“Hmm?”

“May naalala ako.”

Napatingin ako sa kanya.

“Ano?”

“Yung gabing naaksidente ako.”

Nanlamig ako.

“Ano?”

“May kasama ako.”

“Sino?”

Napapikit siya.

“Hindi ko nakita.”

“Then paano mo alam?”

“May narinig ako.”

“Ano?”

Tumingin siya sakin.

“Isang babae.”

“Anong sinabi?”

“Sinabi niya…”

Huminto siya.

“‘Hindi niya dapat malaman.’”

Nanlaki ang mata ko.

“Kanino mo narinig?”

“Hindi ko alam.”

“Adrian…”

“Pero may isa pa.”

“Ano?”

“Yung babae…”

Huminga siya ng malalim.

“Parang boses ni Camille.”

Nanigas ako.

Hindi ako nakapagsalita.

At sa unang pagkakataon, hindi lang ako ang may duda.

Si Adrian mismo ay nagsisimula nang magtanong.

Sino ang nagsinungaling sa kanya?

Sino ang kasama niya noong gabing iyon?

At bakit may larawan ni Camille sa nakaraan namin?

---

Pagdating namin sa Blackwood Corporation, agad akong bumaba.

Clack.

Pero bago pa ko makalakad, hinawakan niya ang braso ko.

“Jasmine.”

Napatingin ako.

“Salamat.”

“Para saan?”

“Sa pagsama sakin.”

Ngumiti ako.

“Walang anuman.”

Binitawan niya ang braso ko.

Pero bago ako tuluyang umalis

“Jasmine.”

“Opo?”

“Bukas…”

“Hmm?”

“Wag kang lalayo sakin.”

Napakunot ang noo ko.

“Bakit?”

Tinitigan niya ako.

“Hindi ko alam kung sino ang kalaban.”

Huminga siya ng malalim.

“Pero pakiramdam ko…”

Huminto siya.

“Kasama ka sa panganib.”

Napatingin ako sa kanya.

At bago pa ko makapagsalita

Brrr… brrr…

Tumunog ang phone niya.

Tiningnan niya ang screen.

Unknown number.

Sinagot niya.

“Hello?”

Walang sumagot.

Then isang text ang pumasok.

Brrr.

Binuksan niya.

Nakita ko ang pagbabago sa mukha niya.

“Ano?”

Iniabot niya sakin ang phone.

Isang litrato.

Si Camille.

Kasama ang isang lalaki.

At ang date sa larawan

isang araw bago ang aksidente.

Sa ibaba ng litrato, may isang mensahe.

“Kung gusto mong malaman kung sino talaga ang nagtulak sa kanya sa aksidente, tanungin mo ang babaeng pinakasalan mo.”

Napatingin ako kay Adrian.

At sa unang pagkakataon…

nakita ko ang galit sa mga mata niya.

“Camille…”

mahina niyang sabi.

“Anong ginawa mo?”