ANG BABAENG PINAGKATIWALAAN NIYA

“Camille…”

Halos pabulong na lumabas sa bibig ni Adrian ang pangalan niya.

Nakatitig pa rin siya sa litrato.

Si Camille.

Kasama ang isang lalaki na hindi namin kilala.

At ang date?

Isang araw bago ang aksidente.

Hindi ako nagsalita.

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin.

Sa unang pagkakataon, nakita kong parang hindi alam ni Adrian kung sino ang dapat niyang paniwalaan.

“Jasmine.”

“Hmm?”

“May idea ka ba kung sino yung lalaki?”

Umiling ako.

“Wala.”

“Sigurado ka?”

“Oo.”

Tinitigan niya ulit ang litrato.

“Bakit kasama niya si Camille?”

“Baka kaibigan.”

“Hindi.”

Napatingin ako sa kanya.

“Paano mo nasabi?”

“Kilalang kilala ko si Camille.”

Napangiti ako ng mapait.

“Sigurado ka bang kilala mo siya?”

Tahimik siya.

Alam kong tumama sa kanya yung sinabi ko.

Pero hindi ko naman sinadya.

O baka…

Medyo sinadya ko.

“Sorry.”

“Hindi.”

Umiling siya.

“May point ka.”

Ibinaba niya ang phone.

“Babalik tayo sa office.”

“Bakit?”

“Kailangan kong kausapin si Camille.”

“Ngayon?”

“Oo.”

“Adrian, baka-”

“Jasmine.”

Tumingin siya sakin.

“May tinatago siya.”

Huminga ako nang malalim.

“Okay.”

---

Vroom!

Tahimik ang buong biyahe.

Nasa tabi lang ako niya.

Walang nagsasalita.

Tanging tunog ng ulan at makina ang maririnig.

Tap. Tap. Tap.

Maya-maya, tumunog ang phone niya.

Brrr… brrr…

Tiningnan niya.

Si Camille.

Hindi niya sinagot.

Tumigil.

Ilang segundo lang

Brrr… brrr…

Tumawag ulit.

Pinatay niya ang tawag.

“Hindi mo sasagutin?”

“No.”

“Baka may sasabihin siya.”

“Exactly.”

Napatingin ako sa kanya.

“Anong ibig mong sabihin?”

“Kung wala siyang tinatago, hindi siya matatakot.”

“Pero baka nag-aalala lang siya.”

“Jasmine.”

“Hmm?”

“Kung ikaw ang nasa posisyon niya…”

Huminto siya.

“Kung ikaw ang may nakitang ganitong litrato, hindi ka rin ba magtatanong?”

“Of course.”

“Then you understand.”

Tumango ako.

“Oo.”

Muli kaming natahimik.

Pero sa loob-loob ko, may tanong akong ayaw kong sabihin.

Kung malaman niyang nagsisinungaling si Camille, babalik ba siya sakin?

Napailing ako.

“Hindi.”

Napatingin siya.

“May sinabi ka?”

“Wala.”

“May sinabi ka.”

“Wala nga.”

“Okay.”

Napangiti ako nang kaunti.

Pero agad ding nawala nang makita ko ang malaking gusali ng Blackwood Corporation.

---

Pagpasok namin sa basement parking, agad niyang ipinarada ang sasakyan.

Screech.

Pinatay niya ang makina.

Click.

Tahimik.

Hindi pa kami bumababa.

“Jasmine.”

“Hmm?”

“May sasabihin ako.”

“Ano?”

“Kung may mangyari…”

“Anong ibig mong sabihin?”

“Gusto kong umalis ka agad.”

Napakunot ang noo ko.

“Bakit?”

“Hindi ko alam kung sino ang nagpadala ng litrato.”

“Hindi naman ibig sabihin na may masamang mangyayari.”

“Hindi natin alam.”

“Adrian…”

Tumingin siya sakin.

“Promise me.”

Napangiti ako nang mapait.

“Wag.”

“Bakit?”

“Alam mong ayoko ng promise.”

“Bakit?”

“Dahil…”

Huminto ako.

“May mga pangakong hindi natutupad.”

Tahimik siya.

Parang may kung anong pumasok sa isip niya.

“Did I break one?”

Napatingin ako sa kanya.

“Oo.”

“Anong promise?”

Hindi ako sumagot.

“Jasmine.”

“Hindi ngayon.”

Bumaba ako ng sasakyan.

Clack.

Sinundan niya ako.

---

Pagdating namin sa office, wala si Camille.

Tinanong ni Adrian ang receptionist.

“Nasaan si Camille?”

“Sir, umalis po siya kanina.”

“Anong oras?”

“Mga 10 minutes ago.”

“May sinabi ba?”

Umiling ang receptionist.

“Wala po.”

Napatingin siya sakin.

“She's avoiding me.”

“Baka may emergency.”

“Maybe.”

Pumasok siya sa office.

Click.

Sumunod ako.

Binuksan niya ang laptop.

Click. Click.

“Anong ginagawa mo?”

“Hinahanap ko ang records.”

“Records ng ano?”

“Camille.”

“Paano?”

“May access ako sa mga company files.”

Napatingin ako sa screen.

“Hindi ba illegal yan?”

“Company records.”

“Pero personal?”

“May connection siya sa company.”

“Still…”

“Jasmine.”

“Ano?”

“Gusto mong malaman ang totoo, diba?”

“Oo.”

“Then help me.”

Umupo ako sa tabi niya.

“Okay.”

---

Makalipas ang halos 30 minutes, wala kaming makita.

“Wala.”

“Impossible.”

“May binura.”

“Paano mo alam?”

“Tingnan mo.”

Itinuro niya ang screen.

“May files dito from 5 years ago.”

“Okay.”

“Pero may isang buong folder na missing.”

“Anong folder?”

“Employee records.”

“Camille?”

“Oo.”

Napakunot ang noo ko.

“Bakit?”

“Hindi ko alam.”

Biglang

Knock. Knock.

Napalingon kami.

“Sir?”

Boses ng assistant niya.

“Come in.”

Bumukas ang p***o.

Click.

Isang lalaki ang pumasok.

“Sir, may bisita po.”

“Sino?”

“Attorney Reyes.”

Napatingin ako kay Adrian.

“Papa ni Camille.”

Tumango siya.

“Send him in.”

Lumabas ang assistant.

Ilang segundo lang

Knock.

Bumukas ang p***o.

Isang lalaking nasa 50s ang pumasok.

Nakaayos ang suit.

Kalma ang mukha.

Pero nang makita niya ako, nagbago ang expression niya.

Saglit lang.

Pero napansin ko.

“Adrian.”

“Mr. Reyes.”

Nagkamayan sila.

“May gusto sana akong pag-usapan.”

“About Camille?”

Tahimik siya.

“Oo.”

Napatingin siya sakin.

“Private.”

Adrian looked at me.

“Stay.”

Napatingin sakin ang lalaki.

“Adrian…”

“She stays.”

Napabuntong-hininga siya.

“Fine.”

Umupo siya.

“May problema.”

“Anong problema?”

“May tumatawag kay Camille.”

“Who?”

“Hindi namin alam.”

“Threat?”

Tumango siya.

“May mga larawan siyang natatanggap.”

Napatingin ako kay Adrian.

“Anong klaseng larawan?”

“Mga litrato mula sa nakaraan.”

Nanlamig ako.

“Mga litrato mo?”

Napatingin sakin si Mr. Reyes.

“Kasama ka rin.”

Tahimik.

“Me?”

“Oo.”

“Bakit?”

Hindi siya sumagot.

“Mr. Reyes.”

“Hindi ko alam.”

“Hindi mo alam?”

“Adrian, matagal na kong gustong sabihin sayo.”

Humigpit ang hawak niya sa folder.

“Pero ayokong masira ang buhay mo.”

“Anong ibig mong sabihin?”

“Yung aksidente…”

Huminto siya.

“Hindi aksidente.”

Nanigas ako.

Napatingin si Adrian sa kanya.

“What?”

“May gustong pumatay sayo.”

Tahimik ang office.

Parang biglang bumigat ang hangin.

“Who?”

“Hindi namin alam.”

“Then why didn't you tell me?”

“Dahil may mga taong malapit sayo.”

“Who?”

Hindi siya sumagot.

“Who?”

Mas malakas na ang boses ni Adrian.

“Camille?”

Napayuko ang lalaki.

“Hindi.”

“Then who?”

“Hindi ko kayang sabihin.”

“Damn it!”

BANG!

Hinampas ni Adrian ang mesa.

Napaatras ako.

“Lahat kayo may tinatago sakin!”

“Adrian-”

“Una, yong aksidente.”

Tumingin siya sakin.

“Then Jasmine.”

Napatingin ako sa kanya.

“Then Camille.”

Huminga siya nang malalim.

“Who else?”

Walang sumagot.

Tumayo si Mr. Reyes.

“Hindi mo pa dapat malaman.”

“Bakit?”

“Dahil baka ilagay mo sa panganib si Jasmine.”

Nanigas ako.

“Ako?”

Tumingin siya sakin.

“Hindi mo alam kung gaano kalaki ang koneksyon mo sa nangyari.”

---

Pagkaalis ni Mr. Reyes, hindi ako makagalaw.

Nakatayo lang ako sa tabi ng mesa.

“Adrian…”

Hindi siya sumagot.

“Anong ibig niyang sabihin?”

Tahimik.

“Adrian.”

“Hindi ko alam.”

“Bakit niya sinabi na may koneksyon ako?”

“Hindi ko alam.”

“Pero sinabi niyang may gustong pumatay sayo.”

“Alam ko.”

“Baka kailangan mong tumawag sa police.”

“Ginagawa ko na.”

Kinuha niya ang phone.

Brrr…

Tumawag siya.

“Hello? I need someone to investigate an old case.”

Habang nagsasalita siya, napatingin ako sa bintana.

At doon ko nakita

Isang lalaki sa kabilang building.

Nakatayo.

Nakatingin sa office namin.

Nanlamig ako.

“Adrian.”

Tumingin siya sakin.

“Hmm?”

“Itali mo muna yung tawag.”

Napansin niyang namumutla ako.

“Ano?”

Itinuro ko ang bintana.

May lalaki roon.

Nakatayo sa likod ng glass.

Black jacket.

Nakatitig sakin.

“May tao.”

Lumapit si Adrian sa bintana.

Pero nang tingnan niya—

wala na.

“Wala.”

“Meron kanina.”

“Sigurado ka?”

“Oo.”

“Maybe reflection.”

“Hindi.”

Lumapit siya sakin.

“Jasmine.”

“Hmm?”

“May naaalala ka ba?”

“Wala.”

“Sure?”

“Oo.”

Tumingin siya sa mga mata ko.

“Baka may sumusunod sayo.”

Napahigpit ako sa bag ko.

“Bakit sakin?”

“Hindi ko alam.”

---

Bandang 6 na ng gabi nang makaalis kami sa office.

Ding!

Bumukas ang elevator.

Pumasok kami.

Walang ibang tao.

Click.

Nagsara ang p***o.

Tahimik.

Habang pababa, biglang nagsalita si Adrian.

“Jasmine.”

“Hmm?”

“May gusto akong itanong.”

“Ano?”

“Kung maalala ko lahat…”

Huminto siya.

“Would you still stay?”

Napatingin ako sa kanya.

“Hindi ko alam.”

“Why?”

“Dahil baka magbago ka.”

“Paano?”

“Baka maalala mong ayaw mo sakin.”

“Hindi.”

“Paano mo alam?”

“Dahil kapag kasama kita…”

Huminga siya nang malalim.

“Parang may parte sakin na kumakalma.”

Natahimik ako.

“Hindi ko alam kung bakit.”

Napangiti ako.

“Siguro dahil dati pa tayo magkakilala.”

“Maybe.”

Ding!

Bumukas ang elevator.

Lumabas kami.

Pagdating sa parking, binuksan niya ang kotse.

Clack.

Pero bago kami makasakay

Brrr…

Tumunog ang phone niya.

Unknown number.

Tiningnan niya.

May bagong mensahe.

“Maling tao ang pinagkakatiwalaan mo.”

Kasunod nito ang isang litrato.

Nanlaki ang mata ko.

Si Camille.

At ang lalaking kasama niya sa litrato kahapon.

Pero ngayon, mas malinaw.

Nakilala ko ang lalaki.

Napahawak ako sa bibig ko.

“Adrian…”

“Ano?”

“Siya.”

“Sino?”

“Yung lalaki.”

Tinitigan niya ang litrato.

“Kilála mo?”

Tumango ako.

“Oo.”

“Who?”

Nanginginig ang boses ko.

“Si Lucas.”

“Lucas?”

“Oo.”

“Who is Lucas?”

Napatingin ako sa kanya.

“Yung kuya mo.”

Nanigas siya.

“Ako lang ang anak ng mga Blackwood.”

“Hindi.”

Umiling ako.

“May kuya ka.”

Napatingin siya sakin na parang nabaliw ako.

“Jasmine, wala akong kuya.”

“Meron.”

“Hindi.”

“Adrian…”

Humigpit ang hawak ko sa phone.

“Siya yung lalaking nakita ko noong gabing naaksidente ka.”

Tahimik.

“Siya yung nagsabi sakin na tumakbo ako.”

Napabuntong-hininga ako.

“Akala ko patay na siya.”

Biglang nag-vibrate ulit ang phone.

Brrr…

May bagong mensahe.

“Hindi ako patay, little brother.”

Napatingin si Adrian sa screen.

At sa unang pagkakataon…

nakita kong tunay siyang natakot.

“Hindi maaari…”

“Adrian?”

Dahan-dahan niyang ibinaba ang phone.

“Kung buhay siya…”

Napatingin siya sakin.

“Then he knows everything.”

At bago pa kami makagalaw

BANG!

Isang malakas na tunog ang umalingawngaw sa parking lot.

Napalingon kami.

Isang sasakyan ang mabilis na paparating.

“Jasmine, RUN!”

VROOM!

Mabilis na lumapit ang sasakyan.

Hinila ako ni Adrian.

THUD!

Pareho kaming natumba sa gilid.

SCREEECH!

Dumaan ang sasakyan sa harap namin at mabilis na tumakas.

Tahimik.

Tanging tunog ng makina ang papalayo.

Vroom… vroom…

Nakahawak pa rin si Adrian sa braso ko.

“Okay ka?”

“Oo.”

“Sigurado?”

“Oo.”

Tumingin siya sa direksyon ng sasakyan.

Then back at me.

“Hindi na tayo safe.”

“Adrian…”

“From now on…”

Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko.

“Hindi ka aalis nang mag isa.”

Napatingin ako sa kamay niya.

Pareho pa rin.

Tulad noong bata pa kami.

Mainit.

Pamilyar.

At sa sandaling iyon, may isang alaala ang biglang sumagi sa isip ko.

Isang batang Adrian.

Hawak ang kamay ko.

Tumatawa.

“Wag kang matakot.”

“Bakit?”

“Dahil nandito ako.”

Napapikit ako.

At narinig ko ang sarili kong boses mula sa nakaraan.

“Promise?”

“Promise.”

Pagmulat ko, nakatingin sakin si Adrian.

At kahit hindi niya pa rin maalala ang lahat…

mahigpit pa rin ang hawak niya sa kamay ko.

Parang may bahagi sa kanya na alam pa rin

na minsan, ako ang taong ipinangako niyang poprotektahan.