ANG LALAKING DAPAT PATAY

“Hindi ka aalis nang mag isa.”

Hindi ko agad nasagot si Adrian.

Nakatayo lang kami sa gitna ng parking lot habang unti unting nawawala ang tunog ng sasakyang muntik nang bumangga sa amin.

Vroom… vroom…

Hanggang sa tuluyan na itong mawala.

Tahimik.

Tanging patak ng ulan ang maririnig.

Pat. Pat. Pat.

Napatingin ako sa kamay niya na mahigpit pa ring nakahawak sa kamay ko.

Parang may kung anong kumirot sa dibdib ko.

Ganito rin siya dati.

Kapag may nang aasar sakin.

Kapag natatakot ako.

Kapag nagagalit ako.

Lagi niyang hinahawakan ang kamay ko.

“Wag kang matakot. Nandito ako.”

Pero ngayon…

Hindi niya maalala kung bakit niya ginagawa.

“Adrian.”

“Hmm?”

“Bitawan mo na.”

Saglit siyang natigilan.

Agad niyang binitawan ang kamay ko.

“Sorry.”

“Okay lang.”

Tumingin siya sa paligid.

“Punta tayo sa kotse.”

Tumango ako.

---

Clack.

Isinara ko ang p***o ng sasakyan.

Pumasok siya sa driver's seat.

Click.

Isinara niya ang p***o.

Tahimik kaming dalawa.

Hindi niya agad pinaandar ang sasakyan.

Nakatingin lang siya sa harap.

“Jasmine.”

“Hmm?”

“Yung sinabi mo kanina…”

“Alin?”

“Na may kuya ako.”

Huminga siya ng malalim.

“Sigurado ka?”

“Oo.”

“Pero wala akong maalala.”

“Alam ko.”

“Paano mo nalaman na kuya ko siya?”

“Dahil sinabi niya sakin.”

Napatingin siya sakin.

“Sinabi niya?”

“Oo.”

“Kailan?”

“Noong gabing naaksidente ka.”

Tahimik.

“Anong sinabi niya?”

Napayuko ako.

“Na tumakbo ako.”

“Bakit?”

“Hindi ko alam.”

“May ginawa ba siya sayo?”

Umiling ako.

“Hindi.”

“May sinabi pa?”

“Oo.”

“Ano?”

Tumingin ako sa kanya.

“Sinabi niya na wag kitang hintayin.”

Nanigas siya.

“Bakit?”

“Hindi ko alam.”

“Jasmine.”

“Hindi ko talaga alam.”

Napapikit siya.

“Shit.”

Hinawakan niya ang noo niya.

“May kuya ako.”

“Oo.”

“Bakit hindi ko siya naaalala?”

“Baka dahil sa aksidente.”

“Hindi.”

Umiling siya.

“May iba pang dahilan.”

“Baka nga.”

“Hindi.”

Tumingin siya sakin.

“Alam kong may nagbago sa buhay ko bago pa yung aksidente.”

“Paano mo alam?”

“May mga bagay akong napapansin.”

“Ano?”

“May mga litrato na nawawala.”

Napatingin ako sa kanya.

“Mga pangalan na parang pamilyar pero hindi ko maalala.”

Huminga siya nang malalim.

“At may mga tao na kapag binabanggit ang pangalan nila…”

Tumigil siya.

“Parang may takot sakin.”

Hindi ako sumagot.

“Gaya ni Camille.”

Tumango ako.

“Oo.”

---

Vroom!

Pinaandar niya ang sasakyan.

Tahimik ang biyahe.

Pero hindi na ako komportable.

Patuloy na bumabalik sa isip ko ang mensahe.

Hindi ako patay, little brother.

Lucas.

Kuya ni Adrian.

Ang lalaking dapat patay na.

O iyon ang alam ko.

Naaalala ko ang gabing iyon.

Hindi lahat.

Pero sapat para matakot ako.

Malakas ang ulan.

Madilim ang kalsada.

At may isang lalaki na nakatayo sa harap ko.

Hindi ko nakita ang mukha niya.

Pero alam ko ang boses.

Siya.

Lucas.

“Jasmine.”

Napalingon ako.

“Hmm?”

“Nasaan yung bahay ni Lucas?”

“Hindi ko alam.”

“Sigurado?”

“Oo.”

“Baka may address ka.”

“Wala.”

“May contact?”

Umiling ako.

“Wala.”

“Then paano natin siya mahahanap?”

“Hindi natin kailangan.”

Napatingin siya sakin.

“Kailangan.”

“Adrian…”

“Kung buhay siya, kailangan kong malaman kung bakit niya sinubukang patayin ako.”

“Baka hindi siya yun.”

“Pero sinabi niyang kuya ko siya.”

“Paano kung nagsisinungaling siya?”

Tahimik siya.

“Hindi ko alam.”

---

Makalipas ang halos 30 minutes, huminto kami sa harap ng condo niya.

Screech.

Pinatay niya ang makina.

Click.

Tumingin siya sakin.

“Dito ka muna.”

“Ha?”

“Hindi ka uuwi mag isa.”

“Adrian, kaya ko.”

“Hindi.”

“Pero—”

“Jasmine.”

Napatingin ako sa kanya.

“Please.”

Tahimik ako.

“Hindi ako makikipagtalo sayo.”

“Hindi rin ako.”

“Good.”

Bumaba siya.

Clack.

Sinundan ko.

---

Pagpasok namin sa lobby

Ding!

Bumukas ang elevator.

May dalawang tao sa loob.

Pagpasok namin, tumayo ako sa gilid.

Click.

Nagsara ang p***o.

Tahimik.

Hanggang sa biglang nagsalita ang isang lalaki sa likod namin.

“Mr. Blackwood?”

Napalingon si Adrian.

Isang matandang lalaki ang nakatayo sa likod.

“Who are you?”

“Kaibigan ako ng pamilya mo.”

Napakunot ang noo ni Adrian.

“Hindi kita kilala.”

“Normal lang.”

“Bakit?”

“Dahil pinagawa nilang kalimutan mo ang lahat.”

Nanlamig ako.

Napatingin ako sa lalaki.

“Ano?”

Pero bago pa siya makapagsalita

Ding!

Bumukas ang elevator.

Mabilis siyang lumabas.

“Wait!”

Hinabol siya ni Adrian.

Pero paglabas namin

wala na siya.

“Shit!”

Tumingin siya sa kanan at kaliwa.

“Nasaan siya?”

“Baka may pinuntahan.”

“Hindi.”

Huminga siya ng malalim.

“May gusto siyang sabihin.”

---

Pagpasok namin sa condo, agad niyang isinara ang p***o.

Click.

Nag-lock siya.

Click.

Isa pa.

Click.

“Parang paranoid ka.”

“Maybe.”

Napangiti ako.

“Hindi bagay sayo.”

“Bakit?”

“Dati hindi ka takot sa kahit ano.”

“Dati?”

Napatingin ako sa kanya.

“Wala.”

“Jasmine.”

“Hmm?”

“Tell me about me.”

Napakunot ang noo ko.

“Ano?”

“Bago yung aksidente.”

“Bakit?”

“Gusto kong malaman.”

Umupo siya sa sofa.

Ako naman ay nanatiling nakatayo.

“Anong gusto mong malaman?”

“Lahat.”

“Mahaba.”

“May oras ako.”

Napangiti ako.

“Sigurado ka?”

“Oo.”

Umupo ako sa kabilang sofa.

“Okay.”

Huminga ako nang malalim.

“Bata pa lang tayo, magkasama na tayo.”

“Where?”

“Sa dating bahay ng pamilya mo.”

“Yung lumang bahay?”

“Oo.”

“Anong ginagawa natin?”

“Lagi tayong naglalaro.”

“Anong laro?”

“Taguan.”

Napangiti siya.

“Nanalo ka?”

“Lagi.”

“Sinungaling.”

“Hindi.”

“Sigurado?”

“Oo.”

“Bakit?”

“Dahil lagi kitang nahuhuli.”

Napatawa siya.

At nang marinig ko ang tawa niya

Parang bumalik ako sa nakaraan.

Ganun siya tumawa dati.

Hindi malakas.

Pero genuine.

“Then what happened?”

“Lumaki tayo.”

“Then?”

“Naging mag-best friend.”

“Then?”

“Then…”

Napatingin ako sa kanya.

“Nainlove tayo.”

Tahimik.

“Who fell first?”

“Hindi ko sasabihin.”

“Why?”

“Secret.”

“Jasmine.”

“Hindi.”

“Please.”

Napangiti ako.

“Kung gusto mong malaman, alalahanin mo.”

Umiling siya.

“Hindi ko kaya.”

“Then wait.”

“Ang hirap.”

“Alam ko.”

Tumahimik siya.

Then

“Did I kiss you?”

Napaubo ako.

“Ha?!”

Napangiti siya.

“Did I?”

“Adrian!”

“I'm just asking.”

“Oo.”

Nanlaki ang mata niya.

“Really?”

“Oo.”

“Where?”

“Hindi ko sasabihin.”

“Why?”

“Dahil nakakahiya.”

Napangiti siya.

“Bakit?”

“Dahil…”

Huminga ako ng malalim.

“First kiss ko yun.”

Tumahimik siya.

“Mine too?”

“Oo.”

Hindi na siya ngumiti.

Parang may kung anong naalala.

Hinawakan niya ang ulo niya.

“Adrian?”

“Wait.”

Napapikit siya.

“May naaalala ako.”

“Ano?”

“Sa ilalim ng puno.”

Napangiti ako.

“Oo.”

“Umuulan.”

“Oo.”

“May hawak kang payong.”

“Oo.”

“Then…”

Huminto siya.

“Hinawakan kita.”

Tumango ako.

“Then I kissed you.”

Tumulo ang luha ko.

“Oo.”

Napamulat siya.

“Jasmine…”

“O?”

“I'm sorry.”

“Bakit?”

“Dahil hindi ko maalala kung ano yung naramdaman ko.”

Napangiti ako nang mapait.

“Okay lang.”

“Hindi.”

“Adrian…”

“Hindi okay.”

Tumayo siya.

“Hindi ko dapat nakakalimutan yung buhay ko.”

Lumapit siya sa bintana.

“Lalo na ikaw.”

Hindi ako nagsalita.

---

Brrr… brrr…

Napatingin kami pareho sa phone niya.

Unknown number.

Tiningnan niya.

May mensahe.

“Kung gusto mong malaman kung sino ang nag-utos sa aksidente, pumunta ka sa lumang simbahan bukas ng 12 ng gabi. Mag isa.”

Nanlamig ako.

“Wag.”

Napatingin siya sakin.

“Bakit?”

“Delikado.”

“Alam ko.”

“Then wag kang pumunta.”

“Kailangan kong pumunta.”

“Hindi.”

“Jasmine.”

“Hindi ka pwedeng pumunta mag isa.”

“Sinabi niyang mag isa.”

“Then wag.”

Tinitigan niya ako.

“Sumama ka.”

“Pero sabi niya mag isa.”

“Wala akong pakialam.”

Napailing ako.

“Ang tigas ng ulo mo.”

“Alam ko.”

“Paano kung bitag?”

“Possible.”

“Paano kung patayin ka?”

“Then at least malalaman ko kung sino.”

“Adrian!”

Napataas ang boses ko.

“Hindi nakakatawa!”

Tahimik siya.

Nakita kong napatingin siya sakin.

“Sorry.”

Huminga ako nang malalim.

“Hindi ko kayang mawala ka ulit.”

Tahimik.

Parang may kung anong nagbago sa mukha niya.

“Again.”

Napakunot ang noo ko.

“Ano?”

“Sabihin mo ulit.”

“Ano?”

“Yung sinabi mo.”

“Wala.”

“Jasmine.”

Napayuko ako.

“Hindi ko kayang mawala ka ulit.”

Dahan-dahan siyang lumapit.

“Bakit?”

“Dahil…”

Huminga ako nang malalim.

“Dahil minsan ka nang nawala.”

Tumahimik siya.

At sa unang pagkakataon, hindi siya nagtanong.

Hindi siya nangulit.

Hinawakan niya lang ang kamay ko.

Mahigpit.

“Hindi na.”

Napatingin ako sa kanya.

“Hindi na ano?”

“Hindi na ko mawawala.”

---

Kinabukasan, buong araw akong balisa.

Hindi ako makapagtrabaho nang maayos.

Click. Click. Click.

Paulit-ulit kong tinitingnan ang orasan.

11:40 P.M.

Nasa condo pa rin kami.

Nakatayo si Adrian sa harap ng salamin habang inaayos ang jacket niya.

“Ready?”

“Oo.”

“May dala kang phone?”

“Oo.”

“Flashlight?”

“Oo.”

“Pepper spray?”

“Oo.”

Napatingin siya sakin.

“Bakit may pepper spray ka?”

“Para sayo.”

Napatawa siya.

“Para sakin?”

“Baka kailanganin mo.”

“Okay.”

Kinuha niya ang susi.

Clink.

“Let's go.”

---

Vroom!

Tahimik ang daan.

Halos walang tao.

Malamig ang gabi.

Tap. Tap. Tap.

May kaunting ulan.

Pagdating namin sa lumang simbahan—

Screech.

Huminto ang sasakyan.

“12 na.”

Tumingin ako sa orasan.

12:01 A.M.

“Walang tao.”

“Hintayin natin.”

Bumaba kami.

Clack.

Isinara niya ang p***o.

Lumapit kami sa simbahan.

Creak.

Bumukas ang lumang gate dahil sa hangin.

“Adrian…”

“I'm here.”

Pumasok kami.

Madilim.

Tahimik.

May ilang kandila sa loob.

At sa harap ng altar

may isang tao.

Nakatayo.

Naka-itim.

Nakatagilid ang mukha.

“Lucas?”

Hindi sumagot.

Lumapit si Adrian.

“Who are you?”

Mabagal na lumingon ang lalaki.

Nanigas ako.

Hindi ko pa rin makita ng maayos ang mukha niya dahil sa dilim.

Pero narinig ko ang boses.

Parehong-pareho.

“Hello, little brother.”

Napaatras si Adrian.

“Lucas.”

Tumawa ang lalaki.

“Akala ko hindi mo na ko makikilala.”

“Patay ka.”

“Hindi.”

Lumapit siya sa liwanag.

At doon ko nakita ang mukha niya.

Siya nga.

Si Lucas.

Mas matanda.

Mas payat.

Pero siya.

Nanginginig ang kamay ko.

“Hindi…”

Tumingin siya sakin.

At ngumiti.

“Hello, Jasmine.”

Nanlamig ako.

“Paano mo alam pangalan ko?”

“Paano?”

Tumawa siya.

“Dahil kilala kita.”

Lumapit si Adrian.

“Anong gusto mo?”

“Ang totoo.”

“Anong totoo?”

“Lahat.”

Tumingin siya sakin.

“Pero bago ko sabihin…”

Kinuha niya ang isang maliit na envelope.

Thud.

Inihagis niya sa sahig.

“Basahin mo yan.”

Pinulot ni Adrian.

Binuksan.

Riiip.

May lumang litrato.

At isang dokumento.

Binasa niya.

Unti-unting nagbago ang mukha niya.

“Ano 'to?”

“Birth certificate.”

Napatingin ako.

“Birth certificate?”

Tumango si Lucas.

“Basahin mo ang pangalan ng nanay mo.”

Napatingin si Adrian sa papel.

Nanlaki ang mata niya.

“Hindi…”

“Basahin mo.”

“Hindi pwede.”

“Basahin mo.”

Dahan-dahang binasa ni Adrian ang pangalan.

At sa sandaling iyon, parang bumagsak ang mundo niya.

“Siya…”

Napatingin siya sakin.

“Nanay mo?”

Tumango si Lucas.

“Oo.”

“Pero patay na ang nanay ko.”

“Hindi.”

Umiling si Lucas.

“Buhay siya.”

Tahimik.

“Nasaan siya?”

Tumingin si Lucas sa akin.

“At siya ang may alam kung bakit kailangang mawala sa alaala mo si Jasmine.”

Nanigas ako.

“Ako?”

Tumango siya.

“Dahil kung naalala mo siya…”

Huminto siya.

“Malalaman mo kung sino talaga ang pumatay sa pamilya natin.”

At bago pa kami makapagsalita

BANG!

Isang malakas na putok ang umalingawngaw sa loob ng simbahan.

Napasinghap ako.

“Adrian!”

Hinila niya ako pababa.

CRASH!

Nabasag ang isang salamin sa likod namin.

“Lucas!”

Pero wala na siya.

Nakatakbo na siya sa likod ng simbahan.

“Adrian, wag!”

Tumayo siya.

“Stay here!”

“Hindi!”

Hinabol niya si Lucas.

Tap. Tap. Tap.

At ako naman, naiwan sa gitna ng simbahan habang nanginginig.

Pero bago ako tuluyang makagalaw

may isang kamay na biglang humawak sa bibig ko mula sa likod.

“Shhh…”

Nanlaki ang mata ko.

At isang boses ang bumulong sa tenga ko.

“Kung gusto mong mabuhay si Adrian…”

Humigpit ang kamay sa bibig ko.

“…sumama ka sakin.”

Napatigil ang mundo ko.

Dahil kilala ko ang boses na iyon.

Si Camille.