2. Bölüm

CELESTE

Dominic beni saat beşte aldı.

Arabada pek konuşmadık. Ne söylenebilirdi ki? Ya onun yanıldığını kanıtlayacaktık ya da bütün hayatlarımız altüst olacaktı.

Şirince Tatil Köyü şehrin kenarındaydı, camları, sıcak ışıkları ve kendini ilan etmeye ihtiyaç duymayan o sessiz zenginliğiyle göz kamaştırıyordu.

Dominic'in dediğine göre Julian bütün Doğu Kanadı'nı kiralamıştı, bu yüzden başkalarına kapalıydı.

Ama Dominic her şeyi çoktan ayarlamıştı. Arka kapıda iki çalışan bizi karşıladı ve katlanmış bir banknot destesi karşılığında bizi bir servis koridorundan geçirip Doğu Kanadı'nın özel bahçesine çıkardılar.

Gökyüzü bir saattir gürlüyordu. Karanlık bulutlar hızla üst üste yığılıyordu. Yağmurun kokusunu alabiliyordum.

"Hızlı olmalıyız," dedi Dominic sessizce.

Ağaç sırasının yanından ilerledik. İçimden yüzüncü kez "Hiçbir şey bulmayacağız. Boş bir bahçe. Bir yanlış anlaşılma. Eve götürüp 'bak, aptal değilmişim' diyebileceğim bir şey," diye geçirdim.

Sonra onu gördüm.

Julian.

Kocam, tatil köyünün bahçesinde iki palmiye ağacının arasında duruyordu. İş seyahati için hiç giymediği türden bir rahatlıkla giyinmişti. Keten gömlek, kollar sıvalı, elinde bir içki.

Sera, sanki oraya aitmiş gibi diğer kolunun altına sokulmuştu.

Gülüyorlardı.

Sanki dünya, sadece ikisinin anladığı güzel, özel bir şakaymış gibi gülüyorlardı.

Yürümeyi kestim. Bacaklarımı hissedemiyordum.

"Hayır," diye haykırıyordu zihnim. "Hayır, hayır, hayır."

Dominic yanımda durdu. Ama bir kez, hızla bana baktığını hissettim, insanların, göremeyeceğini sandıkları birine baktığı gibi. Sanki hâlâ ayakta mıyım diye kontrol ediyordu.

Ayaktaydım. Zar zor.

Telefonumu çıkarıp Julian'ın numarasını tuşlarken ellerim titriyordu.

Bahçenin karşısında Julian ekranına baktı. Sera'ya bir şey söyledi. Gözlerini devirdiğini gördüm. Sonra açtı.

"Bebeğim." Sesi sıcaktı. Mutluydu. Tamamen normaldi. "Tam da seni düşünüyordum. Şimdiden çok özledim seni."

Boğazım kapanmıştı ama kelimeleri zorla çıkardım. "Şu an neredesin?"

"Masamda." O kadar kolay ve zahmetsiz yalan söylüyordu ki. "İşe gömülmüş durumdayım ama seni düşünmeden duramıyorum. İyi uyudun mu? Ben çıkarken çok derin uyuyordun, çok güzel görünüyordun. Beni özledin mi?"

"Evet," dedim.

"Ben daha çok özledim." Hafifçe güldü. "Yatmadan önce seni ararım, tamam mı? Fazla geç saatlere kadar oturma."

Sonra telefonu kapattı.

Bahçenin karşısında Julian telefonunu cebine koydu ve Sera'ya döndü. Sera uzandı, yüzünü kendine doğru çekti ve onu öptü.

Onu, bir zamanlar beni öptüğü gibi öptü.

Gökyüzü yarıldı. Yağmur sert ve hızlı indi, saniyeler içinde kıyafetlerimi sırılsıklam etti. Ben yağmurun altında öylece durdum.

Yağmurda durdum ve onları birbirlerinin kollarında izledim, gözyaşlarım yüzümden akıp yağmur suyuna karışırken artık hangisi olduğunu bile ayırt edemiyordum.

Sonra Sera, Julian'ın söylediği bir şeye güldü ve dönüp bir ağaca yaslandı. Ve Julian tereddüt etmedi.

Elleri, sanki tam nereye gideceklerini biliyormuş gibi Sera'yı buldu. Sanki bunu yüzlerce kez yapmışlar gibi.

Çünkü yapmışlardı.

Nefesim kesildi.

Sera'nın kalçasını, hiç ağırlığı yokmuş gibi kaldırdı. Sanki ben hiç var olmamışım gibi.

Sonra olanlar, içimde hiç iyileşmeyeceğini bildiğim bir şeyi kırdı.

Kocamın en iyi arkadaşımı yağmurda aldığını izledim ve gözlerimi kaçıramadım.

Hareket edemiyordum. Nefes alamıyordum. Tamamen boşalmış bir halde orada durmaktan ve bütün dünyamın etrafımda yanıp kül olmasını hissetmekten başka hiçbir şey yapamıyordum.

Aniden Dominic'in eli kolumu kavradı.

"Hadi," dedi sessizce. "Yeterince gördün."

Beni yağmurdan, Julian'la Sera'dan ve benim sandığım her şeyin enkazından uzaklaştırmasına izin verdim.

Haklıydı. Yeterince görmüştüm.

Bana gönderdiği her çiçeğin hiçbir anlamı olmadığını bilecek kadar. Her telefon araması, her fısıldanan "seni seviyorum", her sabah öpücüğü ve her sonsuzluk vaadi hiçbir şey ifade etmiyordu.

Hayatımın iki yılı.

Gitmişti.

Filmlerdeki gibi çığlık atmadım ya da dizlerimin üzerine çökmedim. Sadece, zar zor tanıdığım bir adamın yanında yağmurun içinden yürüdüm， sırılsıklam, tamamen boşalmış bir halde, zihnimde kırık bir plak gibi dönüp duran tek bir soruyla:

"Bende ne yanlış vardı?"

"Neyi yanlış yaptım?"