LOGINBellini ailesinde her Principessa'ya doğduğunda kendisine özel bir değerli taş verilirdi. On sekizinci yaş gününde Don, bu taşı aileye kabul tacına yerleştirerek ona Bellini soyadının sağladığı gücü ve korumayı bahşederdi. İkiz kardeşim Bianca'yla on sekiz yaşımıza girmemize bir hafta kala erkek kardeşim taçlarımızı eve getirdi. Bianca'nın tacında iki pırlanta ışıldıyordu. "Benim pırlantam neden onda?" diye sordum. Marco omuz silkti. "Bianca tacının daha fazla parlamasını istedi." Ardından aile kasasından çıkardığı eski bir tacı bana uzattı. Taç kararmıştı ve üzerindeki taşların yarısı eksikti. Annem içini çekti. "Sonuçta bu da bir Bellini tacı, Elena. Bir mücevher yüzünden aileye kabul törenini mahvetme." Hayatım boyunca Bianca için bir şeylerden vazgeçmek zorunda kalmıştım. Aileye kabul töreninin sonunda benim de bu aileye ait olduğumu kanıtlayacağını düşünmüştüm. Ama onlar beni bir kez daha yok saymışlardı. Telefonum titredi. MIT'ye kabulümü kesinleştirmem için tanınan son tarihi hatırlatan bir bildirim gelmişti. Bu kez 'KABUL ET' düğmesine bastım. Bellini ailesinde bana yer yoksa, o ailenin bir parçası olarak kalabilmek için artık kendimi feda etmeyecektim.
View MoreDört yaz sonra MIT'den mezun oldum.Marco o dört yıl boyunca bana mesaj göndermeye devam etmişti. Önceden sormadan hiç aramamış, New York'a dönmem için beni bir daha ikna etmeye çalışmamıştı.Mesajları genellikle kısaydı.'Annem bazen odanda oturuyor.''Babam Calabrese ailesinin rıhtımlarının kontrolünü ele geçirdi. Bir gün onların senin olacağını söylüyor.''Bianca malikâneden taşındı.'Arada bir de şöyle soruyordu:'Eve dönecek misin, Elena?'Her mesajı okuyordum ama nadiren cevap veriyordum.Bunun sebebi hâlâ onlardan nefret etmem değildi.Nefret etmek bile artık hissetmediğim türden bir bağlılık gerektiriyordu.MIT benim dünyam olmuştu.Günlerimi laboratuvarda, araştırma makaleleri ve karar modelleri arasında kaybolarak geçiriyordum.Profesör Warren sonunda ilk mülakatımda önerdiğim çalışmanın bir bölümünü yönetmeme izin vermişti.Üçüncü sınıftayken yayımlanan ilk makalemde adım yer aldı.Makalenin yayımlandığını doğrulayan e-postayı aldığımda neredeyse bir dakika boyunca ekrana ba
Babam yalnızca bir mesaj göndermişti.'Tacını yeniden yaptırdım. Eve gel ve al.'Babam hiçbir zaman çok konuşan biri olmamıştı. Ne zaman bir tartışma çıksa sesini nadiren yükseltir, kendini açıklama gereği duymazdı. Tıpkı bir davayı karara bağlayan hâkim gibi son sözü söylerdi.Ve nedense suçlu bulunan hep ben olurdum.Babam için bu mesaj zaten bir özür anlamına geliyordu.Bunun farkındaydım.Ama artık o özrü istemiyordum.Mesajları okumayı bıraktım ama hiçbirini engellemedim.Belki de onlarla nasıl yüzleşmek istediğime henüz karar vermemiştim.Ya da belki içimde bir yanım o kapıyı sonsuza dek kapatmaya hazır değildi.İki gün sonra laboratuvara kabul edildiğimi doğrulayan e-posta geldi.İlk laboratuvar toplantım ertesi pazartesi günüydü.Gittiğimde neredeyse herkes konferans masasının etrafındaki yerini almıştı.Nereye oturmam gerektiğinden emin olamayarak kapının yanında duraksadım.Profesör Warren notlarından başını kaldırdı."Elena. İşte geldin."Yanındaki boş sandalyeyi gösterdi."
Sonraki birkaç gün boyunca Marco her sabah erkenden malikâneden çıkıyor, hava karardıktan çok sonra dönüyordu.Havaalanlarını araştırmış, şehirde Bellini ailesine ait bütün otelleri aramış, adını benden duyduğunu hatırladığı herkesle iletişime geçmişti.Sonunda liseme gitti.Okulun idari bürosunda kendisini ağabeyim olarak tanıttı ve nereye gittiğimi bilen biri olup olmadığını sordu.Resepsiyon görevlisi ona tuhaf tuhaf baktı."Siz Elena Bellini'nin ağabeyi misiniz?""Evet. Onu bulmam gerekiyor.""Neden buraya geldiniz ki? O MIT'ye gitti."Marco olduğu yerde donakaldı.Tam o sırada rehber öğretmenim oradan geçiyordu. Adımı duyunca durdu."Affedersiniz," dedi, Marco'yu dikkatle süzerek. "Elena'nın ağabeyi olduğunuzu mu söylediniz?""Evet.""O hâlde MIT'ye gideceğini nasıl bilmezsiniz?"Bu soru Marco'nun boğazına düğümlendi. Verecek cevap bulamadı.Rehber öğretmen ona baktı. "Elena, kabul mektubunun bir kopyasının evine gönderilmesini okuldan istemişti. Size ulaşmadı mı?"Marco, Bianca'n
Bellini malikânesinde herkes gün doğmadan ayaklanmıştı.Ancak törene gitmek üzere oldukları sırada Bianca telaşla merdivenlerden indi."Anne, Elena'nın odası boş. Dün gece eve gelmemiş."Annem duyduklarına inanamadı. "Oda boş derken ne demek istiyorsun?""Valizi yok."Marco saate baktı. "Herhâlde doğrudan tören yerine gitmiştir.""Kimseye haber vermeden mi?" diye sordu Bianca."Gelir o," dedi Marco, hiç endişelenmiyormuş gibi. "Her zaman gelir."Annem bu sözlere tutundu.Kızgın olabileceğimi düşünüyordu. Ama daha önce aileye hiçbir zaman gerçekten karşı gelmemiştim.Törene kırk dakika kala annem sonunda bana mesaj gönderdi.'Neredesin? Biz tören yerindeyiz.'Cevap gelmedi.Balo salonunda Bellini ailesinin en güçlü üyeleri, aile armasının altında toplanmaya başlamıştı bile.İlk dikkatlerini çeken şey, tören masasının ortasında sergilenen taçlar oldu.Kıdemli capolardan biri Bianca'nın tacını daha yakından incelemek için yaklaştı."Çok güzel işçilik," dedi.Sonra bakışları yanındaki taca





