Short
İkizimi Taçlandırdılar, Beni Kaybettiler

İkizimi Taçlandırdılar, Beni Kaybettiler

By:  TJCompleted
Language: Turkish
goodnovel4goodnovel
8Chapters
1views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

Bellini ailesinde her Principessa'ya doğduğunda kendisine özel bir değerli taş verilirdi. On sekizinci yaş gününde Don, bu taşı aileye kabul tacına yerleştirerek ona Bellini soyadının sağladığı gücü ve korumayı bahşederdi. İkiz kardeşim Bianca'yla on sekiz yaşımıza girmemize bir hafta kala erkek kardeşim taçlarımızı eve getirdi. Bianca'nın tacında iki pırlanta ışıldıyordu. "Benim pırlantam neden onda?" diye sordum. Marco omuz silkti. "Bianca tacının daha fazla parlamasını istedi." Ardından aile kasasından çıkardığı eski bir tacı bana uzattı. Taç kararmıştı ve üzerindeki taşların yarısı eksikti. Annem içini çekti. "Sonuçta bu da bir Bellini tacı, Elena. Bir mücevher yüzünden aileye kabul törenini mahvetme." Hayatım boyunca Bianca için bir şeylerden vazgeçmek zorunda kalmıştım. Aileye kabul töreninin sonunda benim de bu aileye ait olduğumu kanıtlayacağını düşünmüştüm. Ama onlar beni bir kez daha yok saymışlardı. Telefonum titredi. MIT'ye kabulümü kesinleştirmem için tanınan son tarihi hatırlatan bir bildirim gelmişti. Bu kez 'KABUL ET' düğmesine bastım. Bellini ailesinde bana yer yoksa, o ailenin bir parçası olarak kalabilmek için artık kendimi feda etmeyecektim.

View More

Chapter 1

Bölüm 1

Bianca, parmaklarını tacın pırlantalarla süslü çerçevesinde gezdirdi. "Anne, baksana. Yan tarafları bile en sevdiğim beyaz güller şeklinde tasarlanmış."

Annem gözleri parlayarak Bianca'nın elini tuttu.

"Benim biricik kızım, Bellini ailesinin bugüne kadar gördüğü en güzel aileye kabul tacını hak ediyor. Herkesin gözü üzerinde olacak. Kimseye dedikodu yapacak malzeme vermemeliyiz."

Demek annem her şeyin farkındaydı.

Aileye kabul tacındaki en ufak bir kusurun bile dedikodulara yol açacağını biliyordu.

Ama aynı törene benim kararmış, taşlarının yarısı eksik bir taçla katılmamı bekliyordu.

Bunun ne kadar aşağılayıcı olduğunu gayet iyi anlıyordu. Sadece aşağılanan kızı ben olduğumda umurunda olmuyordu.

Babam öne çıkıp Bianca'nın alnından öptü.

"Aileye kabul töreninden sonra Bellini ailesinin taç giymiş Principessa'sı olacaksın."

"Ve o tacı başına taktığın andan itibaren sana saygısızlık eden herkes karşısında beni bulacak."

Oysa daha bir hafta önce bana bambaşka şeyler söylemişti.

Bellini ailesinin kadınları şikâyet etmezdi. Sorunlarını sessizce halleder, aileyi asla utandırmazlardı.

Anlaşılan Bianca korunmayı isteyebilirdi. Bense kimsenin desteği olmadan ayakta kalmak zorundaydım.

Kemerli kapının altında durmuş, ikimizin de doğum taşlarıyla süslenmiş taca bakıyordum.

Altın çemberine bile Bianca'nın adının baş harfleri işlenmişti.

B.B.

Bir an için "Ben de senin kızın değil miyim?" diye sormak istedim.

Soru dilimin ucuna kadar gelmişti ama kendimi tuttum.

Ne anlamı vardı ki?

Çocukluğumdan beri aynı soruyu yüzlerce farklı şekilde sormuştum. Aldığım cevap hep aynıydı.

"Her konuda kardeşinle yarışmak zorunda mısın?"

Ya da daha kötüsü:

"Bianca her zaman hassas bir çocuktu."

"Büyük olan sensin, Elena. Ona göre davran."

Bianca'yla ikizdik. Ondan yalnızca yedi dakika önce doğmuş, yaklaşık yüz yetmiş gram daha ağır gelmiştim dünyaya.

Görünüşe göre bu kadarı, bütün fedakârlıkların sorumluluğunu benim omuzlarıma yüklemeleri için yeterliydi.

Dokuz yaşımızdayken büyükbabam bana bir midilli hediye etmişti. Bianca da onu isteyince annem paylaşmamı söylemişti. Bir ay sonra kendi atıma binebilmek için Bianca'dan izin almak zorunda kalmıştım.

Okul birincisi olduğumda, ailem akşam yemeğinde başarımı kutladığı için Bianca ağlamıştı. Ertesi sabah annem, onun da "kendine özel bir şeyi olsun" diye babamı Bianca'yı yaz tatili için Paris'e göndermeye ikna etmişti.

Her seferinde geri çekilmiştim.

Aileye kabul törenimiz duyurulduğunda, bu kez benden vazgeçmemi isteyebilecekleri hiçbir şey kalmadığını düşünmüştüm.

Sonra Bianca, tacında tek bir pırlantanın yeterli olmadığına karar vermişti.

Onlar da benim pırlantamı almışlardı.

Odanın diğer ucunda Bianca, annemin koluna girdi.

"Elbisem neden hâlâ gelmedi? Bu akşamki yemekte kusursuz görünmem gerekiyor."

Aileye kabul törenine bütün capolar davet edilmişti. Bazıları bir hafta önceden yurt dışından gelmişti. Bu yüzden ailemiz o akşam resmî bir karşılama yemeği düzenliyordu.

Bianca'nın elbisesi öğleden sonra Milano'dan gelmişti ve tasarımcının Manhattan'daki showroom'unda bekliyordu.

Annem bana döndü. "Elena, git de elbiseyi al."

Saate baktım. "Ama şimdi gidersem hazırlanacak vaktim kalmaz."

"Senin hazırlanman zaten uzun sürmüyor," dedi annem. "Hep sade şeyler giyiyorsun. Bianca'nın elbisesi çok daha zahmetli."

Sanki sade giyinmek kendi tercihimmiş gibi. Oysa yıllardır Bianca'nın her zaman daha fazlasına ihtiyacı olduğu söylenerek büyütülmüştüm. Ben de elimdekilerle yetinmeyi öğrenmiştim.

Babama baktım ama araya girmeye hiç niyeti yoktu.

"Peki," dedim sessizce. "Gidip alırım."

Döndüğümde siyah SUV'lar çoktan evin giriş yoluna dizilmişti. Bianca'nın elbisesini üst kata kendim taşıdım.

Elbiseyi odasına bıraktıktan sonra aceleyle kendi odama gittim. Duş almış, saçlarımı kurutmaya daha yeni başlamıştım ki Bianca seslendi.

"Elena! Fermuarımı çekmeme yardım et!"

Odasına girdiğimde annem ve iki hizmetli çoktan etrafında toplanmıştı. Bianca, fildişi rengi ipek katmanlarından oluşan elbisesiyle aynanın önünde duruyordu. Bellini pırlantaları boynunda parlıyordu.

"Fermuar sıkıştı," dedi. "Yukarı çek."

Kumaşın iki tarafını birleştirip fermuarı yukarı doğru çektim.

Bianca birden nefesini içine çekti. "Çok sıkı."

Hemen durdum ama o elini göğsüne bastırdı.

Annem kolundan tuttu. "Bianca!"

"Nefes alamıyorum," diye fısıldadı güçlükle.

"Sadece bir saniye sürdü," dedim. "Fermuarı neredeyse hiç çekmedim."

Annem öfkeyle bana döndü. "Kardeşinin ne kadar hassas olduğunu biliyorsun. Biraz daha dikkatli olsan ölür müydün?"

"Ona yardım etmeye çalışıyordum."

"Ama nedense her seferinde işleri daha da kötüleştirmeyi başarıyorsun."

Bianca gözlerini kapattı. Annem bir yandan onu serinletmeye çalışırken bir yandan da su getirilmesini istedi. Herkes Bianca'nın etrafına toplandı.

Odama döndüğüm sırada yemek zili çaldı.

Saçlarım hâlâ nemliydi. Makyajımı yapmamıştım bile. Elbisem de kılıfının içinde duruyordu. Artık onu giyecek vaktim kalmamıştı. Ben de sade, siyah bir elbise giyip aceleyle aşağı indim.

Resmî yemek salonu çoktan dolmuştu.

Bianca, benim gidip aldığım fildişi rengi elbisesiyle avizelerin altında ışıl ışıl parlayarak babamın sağında oturuyordu.

Benim isim kartım babamın sol tarafındaydı. Yerime oturmak üzereydim ki babam başını kaldırdı.

Bakışları nemli saçlarımda ve sade elbisemde gezindi. "Bu hâlinle oraya oturamazsın."

Olduğum yerde durdum. "Üstümü değiştirmeye vaktim kalmadı."

Babam, sanki bu da benim başka bir beceriksizliğimmiş gibi kaşlarını çattı.

"Morettiler burada. Don Bellini'nin kızı, babasının yanında yarım yamalak hazırlanmış hâlde oturamaz."

Hizmetlilerden birine işaret etti. "Elena'nın yerini masanın sonuna taşı."

Hizmetli isim kartımı aldı. Babamdan uzaklaşıp capoların ve eşlerinin yanından geçerek masanın en ucundaki iki uzak kuzenimizin yanına götürdü.

Kimse itiraz etmedi.

Ben yeni yerime otururken babam kadehini Bianca'ya doğru kaldırdı. "Bellini ailesinin geleceğine!"

Salon alkışlarla doldu. Bianca avizelerin altında gülümsüyordu.

Gözlerimi masanın köşesine kadar benimle birlikte taşınan isim kartıma diktim. Sanki adım bile ancak boş yer kaldığında bir yere ait olabiliyordu.

Yemekten sonra annemle babamın ertesi gün hakkında konuştuklarını duydum.

"Aile fotoğrafı öğlen çekilecek," dedi babam. "Konsey salonunu kullanacağız. Bianca aileye kabul töreni elbisesini giysin."

Masanın yanında durdum. "Ama öğlen üniversite mülakatım var. Dün söylemiştim."

Üniversiteye kabul edilmiş olmama rağmen bu mülakat, birinci sınıf öğrencileri arasından çok az kişinin seçildiği özel bir program içindi.

Babam başını bile kaldırmadı. "O zaman mülakatına gir."

"Ama fotoğrafta bütün ailenin olması gerekmiyor mu?" dedim.

Marco sabırsız bir bakış attı. "Don Bellini'nin programını bir üniversite görüşmesine göre değiştiremeyiz."

"Yani bensiz aile fotoğrafı çektireceksiniz."

Annem içini çekti. "Elena, lütfen yine tartışma çıkarma. Bu fotoğraf aileye kabul töreninin duyurusu için çekilecek. Zaten sen böyle sosyal etkinliklerden hoşlanmıyorsun."

En sevdikleri yalan buydu. Beni dışlıyor, sonra da yokluğumu kendi tercihimmiş gibi gösteriyorlardı.

Bianca koluma dokundu. "Sonra seninle bir fotoğraf daha çektiririz."

İkimiz de bunun asla olmayacağını biliyorduk.

Sonunda babam gözlerini kaldırdı. "Fotoğraf çekimini ertelemeyeceğiz. Kararını kendin ver, Elena."

Sanki fotoğrafta olmamak onların değil, benim kararımmış gibi konuşuyordu.

Yatak odama döndüğümde kapıyı kilitleyip dizüstü bilgisayarımı açtım.

MIT'nin kabul portalı hâlâ ekrandaydı. Yeşil onay bildiriminin altında, yeni öğrencilerin tamamlaması gereken işlemlerin listesi vardı.

Babam New York'ta kalmam gerektiğinde ısrar ettiği için aylardır hiçbirini doldurmamıştım. Ailenin her şeyden önce geldiğini söylemişti.

Anlaşılan bu kural da yalnızca fedakârlık yapması beklenen kişi ben olduğumda geçerliydi.

Yurda en erken yerleşebileceğim tarihi seçtim ve katıldığım yarışmalardan kazandığım parayla yurt depozitosunu ödedim.

Ardından Boston'a tek yön uçak bileti aldım.

Kalkış: Sabah 09.10, aileye kabul töreninin yapılacağı gün.

Belliniler benim törene hiç gelmediğimi fark ettiklerinde ben çoktan gitmiş olacaktım.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
8 Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status