เข้าสู่ระบบDört yaz sonra MIT'den mezun oldum.Marco o dört yıl boyunca bana mesaj göndermeye devam etmişti. Önceden sormadan hiç aramamış, New York'a dönmem için beni bir daha ikna etmeye çalışmamıştı.Mesajları genellikle kısaydı.'Annem bazen odanda oturuyor.''Babam Calabrese ailesinin rıhtımlarının kontrolünü ele geçirdi. Bir gün onların senin olacağını söylüyor.''Bianca malikâneden taşındı.'Arada bir de şöyle soruyordu:'Eve dönecek misin, Elena?'Her mesajı okuyordum ama nadiren cevap veriyordum.Bunun sebebi hâlâ onlardan nefret etmem değildi.Nefret etmek bile artık hissetmediğim türden bir bağlılık gerektiriyordu.MIT benim dünyam olmuştu.Günlerimi laboratuvarda, araştırma makaleleri ve karar modelleri arasında kaybolarak geçiriyordum.Profesör Warren sonunda ilk mülakatımda önerdiğim çalışmanın bir bölümünü yönetmeme izin vermişti.Üçüncü sınıftayken yayımlanan ilk makalemde adım yer aldı.Makalenin yayımlandığını doğrulayan e-postayı aldığımda neredeyse bir dakika boyunca ekrana ba
Babam yalnızca bir mesaj göndermişti.'Tacını yeniden yaptırdım. Eve gel ve al.'Babam hiçbir zaman çok konuşan biri olmamıştı. Ne zaman bir tartışma çıksa sesini nadiren yükseltir, kendini açıklama gereği duymazdı. Tıpkı bir davayı karara bağlayan hâkim gibi son sözü söylerdi.Ve nedense suçlu bulunan hep ben olurdum.Babam için bu mesaj zaten bir özür anlamına geliyordu.Bunun farkındaydım.Ama artık o özrü istemiyordum.Mesajları okumayı bıraktım ama hiçbirini engellemedim.Belki de onlarla nasıl yüzleşmek istediğime henüz karar vermemiştim.Ya da belki içimde bir yanım o kapıyı sonsuza dek kapatmaya hazır değildi.İki gün sonra laboratuvara kabul edildiğimi doğrulayan e-posta geldi.İlk laboratuvar toplantım ertesi pazartesi günüydü.Gittiğimde neredeyse herkes konferans masasının etrafındaki yerini almıştı.Nereye oturmam gerektiğinden emin olamayarak kapının yanında duraksadım.Profesör Warren notlarından başını kaldırdı."Elena. İşte geldin."Yanındaki boş sandalyeyi gösterdi."
Sonraki birkaç gün boyunca Marco her sabah erkenden malikâneden çıkıyor, hava karardıktan çok sonra dönüyordu.Havaalanlarını araştırmış, şehirde Bellini ailesine ait bütün otelleri aramış, adını benden duyduğunu hatırladığı herkesle iletişime geçmişti.Sonunda liseme gitti.Okulun idari bürosunda kendisini ağabeyim olarak tanıttı ve nereye gittiğimi bilen biri olup olmadığını sordu.Resepsiyon görevlisi ona tuhaf tuhaf baktı."Siz Elena Bellini'nin ağabeyi misiniz?""Evet. Onu bulmam gerekiyor.""Neden buraya geldiniz ki? O MIT'ye gitti."Marco olduğu yerde donakaldı.Tam o sırada rehber öğretmenim oradan geçiyordu. Adımı duyunca durdu."Affedersiniz," dedi, Marco'yu dikkatle süzerek. "Elena'nın ağabeyi olduğunuzu mu söylediniz?""Evet.""O hâlde MIT'ye gideceğini nasıl bilmezsiniz?"Bu soru Marco'nun boğazına düğümlendi. Verecek cevap bulamadı.Rehber öğretmen ona baktı. "Elena, kabul mektubunun bir kopyasının evine gönderilmesini okuldan istemişti. Size ulaşmadı mı?"Marco, Bianca'n
Bellini malikânesinde herkes gün doğmadan ayaklanmıştı.Ancak törene gitmek üzere oldukları sırada Bianca telaşla merdivenlerden indi."Anne, Elena'nın odası boş. Dün gece eve gelmemiş."Annem duyduklarına inanamadı. "Oda boş derken ne demek istiyorsun?""Valizi yok."Marco saate baktı. "Herhâlde doğrudan tören yerine gitmiştir.""Kimseye haber vermeden mi?" diye sordu Bianca."Gelir o," dedi Marco, hiç endişelenmiyormuş gibi. "Her zaman gelir."Annem bu sözlere tutundu.Kızgın olabileceğimi düşünüyordu. Ama daha önce aileye hiçbir zaman gerçekten karşı gelmemiştim.Törene kırk dakika kala annem sonunda bana mesaj gönderdi.'Neredesin? Biz tören yerindeyiz.'Cevap gelmedi.Balo salonunda Bellini ailesinin en güçlü üyeleri, aile armasının altında toplanmaya başlamıştı bile.İlk dikkatlerini çeken şey, tören masasının ortasında sergilenen taçlar oldu.Kıdemli capolardan biri Bianca'nın tacını daha yakından incelemek için yaklaştı."Çok güzel işçilik," dedi.Sonra bakışları yanındaki taca
Aileye kabul töreninden bir gün önce Bellini malikânesinde herkesin koşturmaktan ayaklarına kara sular inmişti.Babam sabahını davetli listesini kesinleştirmekle geçirdi. Annem ise en ufak bir aksaklığın kıymetli kızının büyük gününü mahvetmesinden korktuğu için Bianca'nın elbiselerini, mücevherlerini ve tören hediyelerini tekrar tekrar gözden geçiriyordu.Marco, Bianca'nın her isteğini yerine getirmek için seferber olmuştu. Arkadaşlarını havaalanından alıyor, güvenlik görevlileriyle görüşüyor, balo salonunu bizzat denetliyordu.Kimse benim hazır olup olmadığımı sormadı.Giriş kapısının yanındaki dresuarın üzerinde MIT'den gelen kabul paketim duruyordu. Özellikle herkesin görebileceği bir yere bırakmıştım.Kimse paketi açmamıştı. Neden orada durduğunu soran bile olmamıştı.Bianca'nın geleceğini hazırlamakla öylesine meşguldüler ki benim kendi geleceğimi çoktan seçtiğimi fark etmemişlerdi.Ayakkabılarımı değiştirip nereye gittiğimi kimseye söylemeden evden çıktım.New York'tan ayrılmada
Aileye kabul törenine üç gün kala annem beni öğle yemeğine davet ederek şaşırttı."Sadece ikimiz," dedi. "Bundan sonra ne yapacağını konuşabiliriz."Bu davete fazla anlam yüklememem gerektiğini biliyordum. Yine de içimde küçük bir umut yeşerdi.Belki de ilk kez benim ne istediğimi dinlemek istiyordu.Ertesi gün öğlen için annemin en sevdiği İtalyan restoranında yer ayırttım. Saat on bir buçukta çoktan oradaydım.Sevdiği ıstakoz çorbasını ve Manhattan'daki başka hiçbir restoranın hakkını vererek yapamadığını söylediği trüflü risottoyu sipariş ettim.Sonra beklemeye başladım.On iki buçukta ona mesaj attım.Saat birde aradım.İkide garson, annemin hiç dokunmadığı bardağındaki buzları sessizce yeniledi.Saat üç olduğunda öğle yemeği kalabalığı dağılmıştı. Annem hâlâ gelmemişti.Saat tam 15.47'de telefonumun ekranı nihayet aydınlandı.Annemden mesaj gelmişti: 'Acil bir iş çıktı. Öğle yemeğini başka zaman yeriz.'Daha cevap veremeden Bellini ailesinin grup sohbetine bir fotoğraf düştü.Bian






