แชร์

Bölüm 2

ผู้เขียน: TJ
Ertesi gün öğleden sonra MIT mülakatımı bitirip aşağı indim.

Aile fotoğrafı çoktan çekilmişti.

Babamın çalışma odasının açık kapısından, çekilen fotoğrafın masasının üzerinde sergilendiğini gördüm. Bianca, aileye kabul töreni elbisesiyle fotoğrafın ortasında duruyordu. Bellini tacı başında ışıl ışıl parlıyordu.

Kimse benim fotoğrafta olmayışımdan söz etmedi.

Ailenin avukatı şöminenin yanında oturuyordu. Sehpanın üzerine birkaç dosya dizilmişti. Beni ilk Bianca fark etti.

"Elena, sonunda işin bitti. Seni bekliyorduk."

Belgelere baktım. "Ne için?"

Babam karşısındaki boş sandalyeyi işaret etti. "Otur. Aileye kabul töreninde senin ve Bianca'nın neler alacağını kararlaştırmanın zamanı geldi."

Oturdum. Avukat dosyayı açıp babama doğru uzattı.

Babam bir elini belgenin üzerine koydu.

"Bianca'nın emanet fonuna otuz milyon dolar yatırıyorum," dedi. "Ayrıca Hudson'daki malikâneyi ve Bellini Şirketler Grubu'nun yüzde yirmi hissesini de alacak."

Devam etmesini bekledim. Ama etmedi.

Bianca iki eliyle ağzını kapattı.

Annem gülümsedi. "Canım kızım, geleceğin her zaman güvence altında olacak."

Marco, Bianca'nın önüne küçük, kadife bir kutu koydu. İçinde özel olarak üretilmiş, inci beyazı bir Ferrari'nin anahtarı vardı.

"Şoförle gezmekten sıkıldığında kullanırsın," dedi.

Bianca kollarını Marco'nun boynuna doladı. "Sen dünyanın en iyi abisisin."

Ardından annem bana döndü.

"Elena, Bianca'nın ablası olarak aileye kabul töreninde ona ne hediye etmeyi düşünüyorsun?"

Elim istemsizce kasıldı.

"Bianca'ya ne vereceğimi konuşmadan önce benim ne alacağımı öğrenmek istiyorum."

Avukat babama baktı.

Babam hiç tereddüt etmeden konuştu.

"Sen her zaman kendi yolunu çizebilen biri oldun. Artık kendi ayaklarının üzerinde durmayı öğrenmenin zamanı geldiğini düşünüyoruz."

"Yani bana hiçbir şey vermeyecek misiniz?"

Annemin yüzündeki gülümseme silindi.

"Hayatın boyunca bütün ihtiyaçlarını karşıladık, Elena. Hiçbir şey vermediğimizi söyleyemezsin."

"Bianca'ya otuz milyon dolar, bir malikâne ve şirket hisseleri veriyorsunuz." Bunu onlara hatırlatmak istiyordum.

"Bianca'nın geleceğinin güvence altında olması gerekiyor," dedi babam. "Sen zaten hep New York'ta kalıp aileye hizmet edeceksin. Malikâneye ya da yönetim kurulunda bir koltuğa ne ihtiyacın var?"

"Bu haksızlık. Beni aile mirasından mahrum bırakıyorsunuz."

Babamın yüzü sertleşti.

"Bu bir miras değil. Bunlar aileye kabul töreni hediyeleri ve kime ne vereceğime ben karar veririm."

Annem elimi tutmak için uzandı ama elimi çektim.

"Elena, sağlığın yerinde. Yarışmalardan kazandığın ödüllerin var. Bir de herkesin öve öve bitiremediği o parlak zekân. Zaten pek çok şeye sahipsin."

Bakışlarını Bianca'ya çevirdi.

"Kardeşin senin kadar şanslı olmadı."

İşte yine aynı şey. Bianca'nın güçsüzlüğü korunmayı hak ediyor.

Benim güçlü olmamsa bana daha az şey vermelerinin bahanesinden başka bir şey değil.

Marco kanepeye yaslandı. "Sen her zaman Bianca'dan daha becerikliydin. İstediğin geleceği kendin kurabilirsin. Daha ne istiyorsun? Bianca da kendisine ait bir şeye sahip olmayı hak ediyor."

"Kendisine ait bir şey," diye tekrarladım. "Bianca'nın geleceğini önüne hazır koyuyorsunuz çünkü buna ihtiyacı var. Bense kendi geleceğimi kurabilecek durumda olduğum için hiçbir şey alamıyorum. Sence bu adil mi?"

Bianca gözlerini kucağındaki dosyaya indirdi.

"Böyle olacağını biliyordum," diye fısıldadı.

Annem hemen ona döndü. "Ne olacağını biliyordun?"

"Elena, onun hakkı olan bir şeyi elinden aldığımı düşünüyor." Sesi titriyordu. "Bana bu kadar içerliyorsa hiçbirini istemiyorum."

Annem Bianca'nın elini tuttu.

"Kimse senden hiçbir şey almıyor, canım."

Sonra bana baktı. "Onun her mutlu anını mahvetmek zorunda mısın?"

Neredeyse gülecektim. Bu benim de aileye kabul törenimdi. Ama nedense odadaki herkes bunu unutmuş gibiydi.

Babam masanın üzerinden başka bir belge uzattı.

"Bu meseleyi artık kapatalım. Bianca'nın ablası olarak yarışma kazançlarının bulunduğu hesabından beş yüz bin doları onun emanet fonuna aktaracaksın."

Koltuğun kolçağında duran parmaklarım kaskatı kesildi.

Yarışmalardan kazandığım para, o evde tamamen kendi emeğimle elde ettiğim tek paraydı.

"Peki Bianca bana ne verecek?"

Odaya sessizlik çöktü. Bianca'nın gözleri doldu.

Annem, sanki son derece uygunsuz bir soru sormuşum gibi yüzüme baktı.

"Kardeşinden sana aileye kabul töreni hediyesi vermesini mi istiyorsun?"

"Ben sadece onun da bana bir şey vermesinin beklenip beklenmediğini soruyorum," dedim.

"Onun kendine ait parası olmadığını biliyorsun," dedi Marco sabırsızca. "Kardeşini utandırmayı bırak."

Bianca'ya otuz milyon dolardan fazla para vermişlerdi ama nedense bu bile yeterli değildi.

"Peki ya reddedersem?" diye sordum.

Annemin yüzü ciddileşti.

"O zaman seni aileye kabul töreninde takdim etmemizi bekleme. Bianca'nın ablası gibi davranamıyorsan onun yanında Bellini tacını takmaya da hakkın yok."

Dün olsa bu tehdit beni yıkabilirdi. Ama bugün uçuş onayım çoktan e-posta kutumda beni bekliyordu.

Kalemi elime aldım.

"Peki."

Annemin yüzünde bir rahatlama belirdi. Bianca ağlamayı kesti.

Para transferine ilişkin yetki belgesini imzalayıp masanın üzerinden geri uzattım.

Benden beş yüz bin dolar daha kopardıklarını sanıyorlardı.

Ama bunun benden alabilecekleri son şey olduğunu bilmiyorlardı.

Bellini ailesinden kurtulmak için beş yüz bin dolar.

Bizim dünyamızda özgürlüğün ne kadar pahalıya mal olduğu düşünülürse neredeyse kelepir sayılırdı.

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • İkizimi Taçlandırdılar, Beni Kaybettiler   Bölüm 8

    Dört yaz sonra MIT'den mezun oldum.Marco o dört yıl boyunca bana mesaj göndermeye devam etmişti. Önceden sormadan hiç aramamış, New York'a dönmem için beni bir daha ikna etmeye çalışmamıştı.Mesajları genellikle kısaydı.'Annem bazen odanda oturuyor.''Babam Calabrese ailesinin rıhtımlarının kontrolünü ele geçirdi. Bir gün onların senin olacağını söylüyor.''Bianca malikâneden taşındı.'Arada bir de şöyle soruyordu:'Eve dönecek misin, Elena?'Her mesajı okuyordum ama nadiren cevap veriyordum.Bunun sebebi hâlâ onlardan nefret etmem değildi.Nefret etmek bile artık hissetmediğim türden bir bağlılık gerektiriyordu.MIT benim dünyam olmuştu.Günlerimi laboratuvarda, araştırma makaleleri ve karar modelleri arasında kaybolarak geçiriyordum.Profesör Warren sonunda ilk mülakatımda önerdiğim çalışmanın bir bölümünü yönetmeme izin vermişti.Üçüncü sınıftayken yayımlanan ilk makalemde adım yer aldı.Makalenin yayımlandığını doğrulayan e-postayı aldığımda neredeyse bir dakika boyunca ekrana ba

  • İkizimi Taçlandırdılar, Beni Kaybettiler   Bölüm 7

    Babam yalnızca bir mesaj göndermişti.'Tacını yeniden yaptırdım. Eve gel ve al.'Babam hiçbir zaman çok konuşan biri olmamıştı. Ne zaman bir tartışma çıksa sesini nadiren yükseltir, kendini açıklama gereği duymazdı. Tıpkı bir davayı karara bağlayan hâkim gibi son sözü söylerdi.Ve nedense suçlu bulunan hep ben olurdum.Babam için bu mesaj zaten bir özür anlamına geliyordu.Bunun farkındaydım.Ama artık o özrü istemiyordum.Mesajları okumayı bıraktım ama hiçbirini engellemedim.Belki de onlarla nasıl yüzleşmek istediğime henüz karar vermemiştim.Ya da belki içimde bir yanım o kapıyı sonsuza dek kapatmaya hazır değildi.İki gün sonra laboratuvara kabul edildiğimi doğrulayan e-posta geldi.İlk laboratuvar toplantım ertesi pazartesi günüydü.Gittiğimde neredeyse herkes konferans masasının etrafındaki yerini almıştı.Nereye oturmam gerektiğinden emin olamayarak kapının yanında duraksadım.Profesör Warren notlarından başını kaldırdı."Elena. İşte geldin."Yanındaki boş sandalyeyi gösterdi."

  • İkizimi Taçlandırdılar, Beni Kaybettiler   Bölüm 6

    Sonraki birkaç gün boyunca Marco her sabah erkenden malikâneden çıkıyor, hava karardıktan çok sonra dönüyordu.Havaalanlarını araştırmış, şehirde Bellini ailesine ait bütün otelleri aramış, adını benden duyduğunu hatırladığı herkesle iletişime geçmişti.Sonunda liseme gitti.Okulun idari bürosunda kendisini ağabeyim olarak tanıttı ve nereye gittiğimi bilen biri olup olmadığını sordu.Resepsiyon görevlisi ona tuhaf tuhaf baktı."Siz Elena Bellini'nin ağabeyi misiniz?""Evet. Onu bulmam gerekiyor.""Neden buraya geldiniz ki? O MIT'ye gitti."Marco olduğu yerde donakaldı.Tam o sırada rehber öğretmenim oradan geçiyordu. Adımı duyunca durdu."Affedersiniz," dedi, Marco'yu dikkatle süzerek. "Elena'nın ağabeyi olduğunuzu mu söylediniz?""Evet.""O hâlde MIT'ye gideceğini nasıl bilmezsiniz?"Bu soru Marco'nun boğazına düğümlendi. Verecek cevap bulamadı.Rehber öğretmen ona baktı. "Elena, kabul mektubunun bir kopyasının evine gönderilmesini okuldan istemişti. Size ulaşmadı mı?"Marco, Bianca'n

  • İkizimi Taçlandırdılar, Beni Kaybettiler   Bölüm 5

    Bellini malikânesinde herkes gün doğmadan ayaklanmıştı.Ancak törene gitmek üzere oldukları sırada Bianca telaşla merdivenlerden indi."Anne, Elena'nın odası boş. Dün gece eve gelmemiş."Annem duyduklarına inanamadı. "Oda boş derken ne demek istiyorsun?""Valizi yok."Marco saate baktı. "Herhâlde doğrudan tören yerine gitmiştir.""Kimseye haber vermeden mi?" diye sordu Bianca."Gelir o," dedi Marco, hiç endişelenmiyormuş gibi. "Her zaman gelir."Annem bu sözlere tutundu.Kızgın olabileceğimi düşünüyordu. Ama daha önce aileye hiçbir zaman gerçekten karşı gelmemiştim.Törene kırk dakika kala annem sonunda bana mesaj gönderdi.'Neredesin? Biz tören yerindeyiz.'Cevap gelmedi.Balo salonunda Bellini ailesinin en güçlü üyeleri, aile armasının altında toplanmaya başlamıştı bile.İlk dikkatlerini çeken şey, tören masasının ortasında sergilenen taçlar oldu.Kıdemli capolardan biri Bianca'nın tacını daha yakından incelemek için yaklaştı."Çok güzel işçilik," dedi.Sonra bakışları yanındaki taca

  • İkizimi Taçlandırdılar, Beni Kaybettiler   Bölüm 4

    Aileye kabul töreninden bir gün önce Bellini malikânesinde herkesin koşturmaktan ayaklarına kara sular inmişti.Babam sabahını davetli listesini kesinleştirmekle geçirdi. Annem ise en ufak bir aksaklığın kıymetli kızının büyük gününü mahvetmesinden korktuğu için Bianca'nın elbiselerini, mücevherlerini ve tören hediyelerini tekrar tekrar gözden geçiriyordu.Marco, Bianca'nın her isteğini yerine getirmek için seferber olmuştu. Arkadaşlarını havaalanından alıyor, güvenlik görevlileriyle görüşüyor, balo salonunu bizzat denetliyordu.Kimse benim hazır olup olmadığımı sormadı.Giriş kapısının yanındaki dresuarın üzerinde MIT'den gelen kabul paketim duruyordu. Özellikle herkesin görebileceği bir yere bırakmıştım.Kimse paketi açmamıştı. Neden orada durduğunu soran bile olmamıştı.Bianca'nın geleceğini hazırlamakla öylesine meşguldüler ki benim kendi geleceğimi çoktan seçtiğimi fark etmemişlerdi.Ayakkabılarımı değiştirip nereye gittiğimi kimseye söylemeden evden çıktım.New York'tan ayrılmada

  • İkizimi Taçlandırdılar, Beni Kaybettiler   Bölüm 3

    Aileye kabul törenine üç gün kala annem beni öğle yemeğine davet ederek şaşırttı."Sadece ikimiz," dedi. "Bundan sonra ne yapacağını konuşabiliriz."Bu davete fazla anlam yüklememem gerektiğini biliyordum. Yine de içimde küçük bir umut yeşerdi.Belki de ilk kez benim ne istediğimi dinlemek istiyordu.Ertesi gün öğlen için annemin en sevdiği İtalyan restoranında yer ayırttım. Saat on bir buçukta çoktan oradaydım.Sevdiği ıstakoz çorbasını ve Manhattan'daki başka hiçbir restoranın hakkını vererek yapamadığını söylediği trüflü risottoyu sipariş ettim.Sonra beklemeye başladım.On iki buçukta ona mesaj attım.Saat birde aradım.İkide garson, annemin hiç dokunmadığı bardağındaki buzları sessizce yeniledi.Saat üç olduğunda öğle yemeği kalabalığı dağılmıştı. Annem hâlâ gelmemişti.Saat tam 15.47'de telefonumun ekranı nihayet aydınlandı.Annemden mesaj gelmişti: 'Acil bir iş çıktı. Öğle yemeğini başka zaman yeriz.'Daha cevap veremeden Bellini ailesinin grup sohbetine bir fotoğraf düştü.Bian

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status