แชร์

İkizimi Taçlandırdılar, Beni Kaybettiler
İkizimi Taçlandırdılar, Beni Kaybettiler
ผู้แต่ง: TJ

Bölüm 1

ผู้เขียน: TJ
Bianca, parmaklarını tacın pırlantalarla süslü çerçevesinde gezdirdi. "Anne, baksana. Yan tarafları bile en sevdiğim beyaz güller şeklinde tasarlanmış."

Annem gözleri parlayarak Bianca'nın elini tuttu.

"Benim biricik kızım, Bellini ailesinin bugüne kadar gördüğü en güzel aileye kabul tacını hak ediyor. Herkesin gözü üzerinde olacak. Kimseye dedikodu yapacak malzeme vermemeliyiz."

Demek annem her şeyin farkındaydı.

Aileye kabul tacındaki en ufak bir kusurun bile dedikodulara yol açacağını biliyordu.

Ama aynı törene benim kararmış, taşlarının yarısı eksik bir taçla katılmamı bekliyordu.

Bunun ne kadar aşağılayıcı olduğunu gayet iyi anlıyordu. Sadece aşağılanan kızı ben olduğumda umurunda olmuyordu.

Babam öne çıkıp Bianca'nın alnından öptü.

"Aileye kabul töreninden sonra Bellini ailesinin taç giymiş Principessa'sı olacaksın."

"Ve o tacı başına taktığın andan itibaren sana saygısızlık eden herkes karşısında beni bulacak."

Oysa daha bir hafta önce bana bambaşka şeyler söylemişti.

Bellini ailesinin kadınları şikâyet etmezdi. Sorunlarını sessizce halleder, aileyi asla utandırmazlardı.

Anlaşılan Bianca korunmayı isteyebilirdi. Bense kimsenin desteği olmadan ayakta kalmak zorundaydım.

Kemerli kapının altında durmuş, ikimizin de doğum taşlarıyla süslenmiş taca bakıyordum.

Altın çemberine bile Bianca'nın adının baş harfleri işlenmişti.

B.B.

Bir an için "Ben de senin kızın değil miyim?" diye sormak istedim.

Soru dilimin ucuna kadar gelmişti ama kendimi tuttum.

Ne anlamı vardı ki?

Çocukluğumdan beri aynı soruyu yüzlerce farklı şekilde sormuştum. Aldığım cevap hep aynıydı.

"Her konuda kardeşinle yarışmak zorunda mısın?"

Ya da daha kötüsü:

"Bianca her zaman hassas bir çocuktu."

"Büyük olan sensin, Elena. Ona göre davran."

Bianca'yla ikizdik. Ondan yalnızca yedi dakika önce doğmuş, yaklaşık yüz yetmiş gram daha ağır gelmiştim dünyaya.

Görünüşe göre bu kadarı, bütün fedakârlıkların sorumluluğunu benim omuzlarıma yüklemeleri için yeterliydi.

Dokuz yaşımızdayken büyükbabam bana bir midilli hediye etmişti. Bianca da onu isteyince annem paylaşmamı söylemişti. Bir ay sonra kendi atıma binebilmek için Bianca'dan izin almak zorunda kalmıştım.

Okul birincisi olduğumda, ailem akşam yemeğinde başarımı kutladığı için Bianca ağlamıştı. Ertesi sabah annem, onun da "kendine özel bir şeyi olsun" diye babamı Bianca'yı yaz tatili için Paris'e göndermeye ikna etmişti.

Her seferinde geri çekilmiştim.

Aileye kabul törenimiz duyurulduğunda, bu kez benden vazgeçmemi isteyebilecekleri hiçbir şey kalmadığını düşünmüştüm.

Sonra Bianca, tacında tek bir pırlantanın yeterli olmadığına karar vermişti.

Onlar da benim pırlantamı almışlardı.

Odanın diğer ucunda Bianca, annemin koluna girdi.

"Elbisem neden hâlâ gelmedi? Bu akşamki yemekte kusursuz görünmem gerekiyor."

Aileye kabul törenine bütün capolar davet edilmişti. Bazıları bir hafta önceden yurt dışından gelmişti. Bu yüzden ailemiz o akşam resmî bir karşılama yemeği düzenliyordu.

Bianca'nın elbisesi öğleden sonra Milano'dan gelmişti ve tasarımcının Manhattan'daki showroom'unda bekliyordu.

Annem bana döndü. "Elena, git de elbiseyi al."

Saate baktım. "Ama şimdi gidersem hazırlanacak vaktim kalmaz."

"Senin hazırlanman zaten uzun sürmüyor," dedi annem. "Hep sade şeyler giyiyorsun. Bianca'nın elbisesi çok daha zahmetli."

Sanki sade giyinmek kendi tercihimmiş gibi. Oysa yıllardır Bianca'nın her zaman daha fazlasına ihtiyacı olduğu söylenerek büyütülmüştüm. Ben de elimdekilerle yetinmeyi öğrenmiştim.

Babama baktım ama araya girmeye hiç niyeti yoktu.

"Peki," dedim sessizce. "Gidip alırım."

Döndüğümde siyah SUV'lar çoktan evin giriş yoluna dizilmişti. Bianca'nın elbisesini üst kata kendim taşıdım.

Elbiseyi odasına bıraktıktan sonra aceleyle kendi odama gittim. Duş almış, saçlarımı kurutmaya daha yeni başlamıştım ki Bianca seslendi.

"Elena! Fermuarımı çekmeme yardım et!"

Odasına girdiğimde annem ve iki hizmetli çoktan etrafında toplanmıştı. Bianca, fildişi rengi ipek katmanlarından oluşan elbisesiyle aynanın önünde duruyordu. Bellini pırlantaları boynunda parlıyordu.

"Fermuar sıkıştı," dedi. "Yukarı çek."

Kumaşın iki tarafını birleştirip fermuarı yukarı doğru çektim.

Bianca birden nefesini içine çekti. "Çok sıkı."

Hemen durdum ama o elini göğsüne bastırdı.

Annem kolundan tuttu. "Bianca!"

"Nefes alamıyorum," diye fısıldadı güçlükle.

"Sadece bir saniye sürdü," dedim. "Fermuarı neredeyse hiç çekmedim."

Annem öfkeyle bana döndü. "Kardeşinin ne kadar hassas olduğunu biliyorsun. Biraz daha dikkatli olsan ölür müydün?"

"Ona yardım etmeye çalışıyordum."

"Ama nedense her seferinde işleri daha da kötüleştirmeyi başarıyorsun."

Bianca gözlerini kapattı. Annem bir yandan onu serinletmeye çalışırken bir yandan da su getirilmesini istedi. Herkes Bianca'nın etrafına toplandı.

Odama döndüğüm sırada yemek zili çaldı.

Saçlarım hâlâ nemliydi. Makyajımı yapmamıştım bile. Elbisem de kılıfının içinde duruyordu. Artık onu giyecek vaktim kalmamıştı. Ben de sade, siyah bir elbise giyip aceleyle aşağı indim.

Resmî yemek salonu çoktan dolmuştu.

Bianca, benim gidip aldığım fildişi rengi elbisesiyle avizelerin altında ışıl ışıl parlayarak babamın sağında oturuyordu.

Benim isim kartım babamın sol tarafındaydı. Yerime oturmak üzereydim ki babam başını kaldırdı.

Bakışları nemli saçlarımda ve sade elbisemde gezindi. "Bu hâlinle oraya oturamazsın."

Olduğum yerde durdum. "Üstümü değiştirmeye vaktim kalmadı."

Babam, sanki bu da benim başka bir beceriksizliğimmiş gibi kaşlarını çattı.

"Morettiler burada. Don Bellini'nin kızı, babasının yanında yarım yamalak hazırlanmış hâlde oturamaz."

Hizmetlilerden birine işaret etti. "Elena'nın yerini masanın sonuna taşı."

Hizmetli isim kartımı aldı. Babamdan uzaklaşıp capoların ve eşlerinin yanından geçerek masanın en ucundaki iki uzak kuzenimizin yanına götürdü.

Kimse itiraz etmedi.

Ben yeni yerime otururken babam kadehini Bianca'ya doğru kaldırdı. "Bellini ailesinin geleceğine!"

Salon alkışlarla doldu. Bianca avizelerin altında gülümsüyordu.

Gözlerimi masanın köşesine kadar benimle birlikte taşınan isim kartıma diktim. Sanki adım bile ancak boş yer kaldığında bir yere ait olabiliyordu.

Yemekten sonra annemle babamın ertesi gün hakkında konuştuklarını duydum.

"Aile fotoğrafı öğlen çekilecek," dedi babam. "Konsey salonunu kullanacağız. Bianca aileye kabul töreni elbisesini giysin."

Masanın yanında durdum. "Ama öğlen üniversite mülakatım var. Dün söylemiştim."

Üniversiteye kabul edilmiş olmama rağmen bu mülakat, birinci sınıf öğrencileri arasından çok az kişinin seçildiği özel bir program içindi.

Babam başını bile kaldırmadı. "O zaman mülakatına gir."

"Ama fotoğrafta bütün ailenin olması gerekmiyor mu?" dedim.

Marco sabırsız bir bakış attı. "Don Bellini'nin programını bir üniversite görüşmesine göre değiştiremeyiz."

"Yani bensiz aile fotoğrafı çektireceksiniz."

Annem içini çekti. "Elena, lütfen yine tartışma çıkarma. Bu fotoğraf aileye kabul töreninin duyurusu için çekilecek. Zaten sen böyle sosyal etkinliklerden hoşlanmıyorsun."

En sevdikleri yalan buydu. Beni dışlıyor, sonra da yokluğumu kendi tercihimmiş gibi gösteriyorlardı.

Bianca koluma dokundu. "Sonra seninle bir fotoğraf daha çektiririz."

İkimiz de bunun asla olmayacağını biliyorduk.

Sonunda babam gözlerini kaldırdı. "Fotoğraf çekimini ertelemeyeceğiz. Kararını kendin ver, Elena."

Sanki fotoğrafta olmamak onların değil, benim kararımmış gibi konuşuyordu.

Yatak odama döndüğümde kapıyı kilitleyip dizüstü bilgisayarımı açtım.

MIT'nin kabul portalı hâlâ ekrandaydı. Yeşil onay bildiriminin altında, yeni öğrencilerin tamamlaması gereken işlemlerin listesi vardı.

Babam New York'ta kalmam gerektiğinde ısrar ettiği için aylardır hiçbirini doldurmamıştım. Ailenin her şeyden önce geldiğini söylemişti.

Anlaşılan bu kural da yalnızca fedakârlık yapması beklenen kişi ben olduğumda geçerliydi.

Yurda en erken yerleşebileceğim tarihi seçtim ve katıldığım yarışmalardan kazandığım parayla yurt depozitosunu ödedim.

Ardından Boston'a tek yön uçak bileti aldım.

Kalkış: Sabah 09.10, aileye kabul töreninin yapılacağı gün.

Belliniler benim törene hiç gelmediğimi fark ettiklerinde ben çoktan gitmiş olacaktım.

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • İkizimi Taçlandırdılar, Beni Kaybettiler   Bölüm 8

    Dört yaz sonra MIT'den mezun oldum.Marco o dört yıl boyunca bana mesaj göndermeye devam etmişti. Önceden sormadan hiç aramamış, New York'a dönmem için beni bir daha ikna etmeye çalışmamıştı.Mesajları genellikle kısaydı.'Annem bazen odanda oturuyor.''Babam Calabrese ailesinin rıhtımlarının kontrolünü ele geçirdi. Bir gün onların senin olacağını söylüyor.''Bianca malikâneden taşındı.'Arada bir de şöyle soruyordu:'Eve dönecek misin, Elena?'Her mesajı okuyordum ama nadiren cevap veriyordum.Bunun sebebi hâlâ onlardan nefret etmem değildi.Nefret etmek bile artık hissetmediğim türden bir bağlılık gerektiriyordu.MIT benim dünyam olmuştu.Günlerimi laboratuvarda, araştırma makaleleri ve karar modelleri arasında kaybolarak geçiriyordum.Profesör Warren sonunda ilk mülakatımda önerdiğim çalışmanın bir bölümünü yönetmeme izin vermişti.Üçüncü sınıftayken yayımlanan ilk makalemde adım yer aldı.Makalenin yayımlandığını doğrulayan e-postayı aldığımda neredeyse bir dakika boyunca ekrana ba

  • İkizimi Taçlandırdılar, Beni Kaybettiler   Bölüm 7

    Babam yalnızca bir mesaj göndermişti.'Tacını yeniden yaptırdım. Eve gel ve al.'Babam hiçbir zaman çok konuşan biri olmamıştı. Ne zaman bir tartışma çıksa sesini nadiren yükseltir, kendini açıklama gereği duymazdı. Tıpkı bir davayı karara bağlayan hâkim gibi son sözü söylerdi.Ve nedense suçlu bulunan hep ben olurdum.Babam için bu mesaj zaten bir özür anlamına geliyordu.Bunun farkındaydım.Ama artık o özrü istemiyordum.Mesajları okumayı bıraktım ama hiçbirini engellemedim.Belki de onlarla nasıl yüzleşmek istediğime henüz karar vermemiştim.Ya da belki içimde bir yanım o kapıyı sonsuza dek kapatmaya hazır değildi.İki gün sonra laboratuvara kabul edildiğimi doğrulayan e-posta geldi.İlk laboratuvar toplantım ertesi pazartesi günüydü.Gittiğimde neredeyse herkes konferans masasının etrafındaki yerini almıştı.Nereye oturmam gerektiğinden emin olamayarak kapının yanında duraksadım.Profesör Warren notlarından başını kaldırdı."Elena. İşte geldin."Yanındaki boş sandalyeyi gösterdi."

  • İkizimi Taçlandırdılar, Beni Kaybettiler   Bölüm 6

    Sonraki birkaç gün boyunca Marco her sabah erkenden malikâneden çıkıyor, hava karardıktan çok sonra dönüyordu.Havaalanlarını araştırmış, şehirde Bellini ailesine ait bütün otelleri aramış, adını benden duyduğunu hatırladığı herkesle iletişime geçmişti.Sonunda liseme gitti.Okulun idari bürosunda kendisini ağabeyim olarak tanıttı ve nereye gittiğimi bilen biri olup olmadığını sordu.Resepsiyon görevlisi ona tuhaf tuhaf baktı."Siz Elena Bellini'nin ağabeyi misiniz?""Evet. Onu bulmam gerekiyor.""Neden buraya geldiniz ki? O MIT'ye gitti."Marco olduğu yerde donakaldı.Tam o sırada rehber öğretmenim oradan geçiyordu. Adımı duyunca durdu."Affedersiniz," dedi, Marco'yu dikkatle süzerek. "Elena'nın ağabeyi olduğunuzu mu söylediniz?""Evet.""O hâlde MIT'ye gideceğini nasıl bilmezsiniz?"Bu soru Marco'nun boğazına düğümlendi. Verecek cevap bulamadı.Rehber öğretmen ona baktı. "Elena, kabul mektubunun bir kopyasının evine gönderilmesini okuldan istemişti. Size ulaşmadı mı?"Marco, Bianca'n

  • İkizimi Taçlandırdılar, Beni Kaybettiler   Bölüm 5

    Bellini malikânesinde herkes gün doğmadan ayaklanmıştı.Ancak törene gitmek üzere oldukları sırada Bianca telaşla merdivenlerden indi."Anne, Elena'nın odası boş. Dün gece eve gelmemiş."Annem duyduklarına inanamadı. "Oda boş derken ne demek istiyorsun?""Valizi yok."Marco saate baktı. "Herhâlde doğrudan tören yerine gitmiştir.""Kimseye haber vermeden mi?" diye sordu Bianca."Gelir o," dedi Marco, hiç endişelenmiyormuş gibi. "Her zaman gelir."Annem bu sözlere tutundu.Kızgın olabileceğimi düşünüyordu. Ama daha önce aileye hiçbir zaman gerçekten karşı gelmemiştim.Törene kırk dakika kala annem sonunda bana mesaj gönderdi.'Neredesin? Biz tören yerindeyiz.'Cevap gelmedi.Balo salonunda Bellini ailesinin en güçlü üyeleri, aile armasının altında toplanmaya başlamıştı bile.İlk dikkatlerini çeken şey, tören masasının ortasında sergilenen taçlar oldu.Kıdemli capolardan biri Bianca'nın tacını daha yakından incelemek için yaklaştı."Çok güzel işçilik," dedi.Sonra bakışları yanındaki taca

  • İkizimi Taçlandırdılar, Beni Kaybettiler   Bölüm 4

    Aileye kabul töreninden bir gün önce Bellini malikânesinde herkesin koşturmaktan ayaklarına kara sular inmişti.Babam sabahını davetli listesini kesinleştirmekle geçirdi. Annem ise en ufak bir aksaklığın kıymetli kızının büyük gününü mahvetmesinden korktuğu için Bianca'nın elbiselerini, mücevherlerini ve tören hediyelerini tekrar tekrar gözden geçiriyordu.Marco, Bianca'nın her isteğini yerine getirmek için seferber olmuştu. Arkadaşlarını havaalanından alıyor, güvenlik görevlileriyle görüşüyor, balo salonunu bizzat denetliyordu.Kimse benim hazır olup olmadığımı sormadı.Giriş kapısının yanındaki dresuarın üzerinde MIT'den gelen kabul paketim duruyordu. Özellikle herkesin görebileceği bir yere bırakmıştım.Kimse paketi açmamıştı. Neden orada durduğunu soran bile olmamıştı.Bianca'nın geleceğini hazırlamakla öylesine meşguldüler ki benim kendi geleceğimi çoktan seçtiğimi fark etmemişlerdi.Ayakkabılarımı değiştirip nereye gittiğimi kimseye söylemeden evden çıktım.New York'tan ayrılmada

  • İkizimi Taçlandırdılar, Beni Kaybettiler   Bölüm 3

    Aileye kabul törenine üç gün kala annem beni öğle yemeğine davet ederek şaşırttı."Sadece ikimiz," dedi. "Bundan sonra ne yapacağını konuşabiliriz."Bu davete fazla anlam yüklememem gerektiğini biliyordum. Yine de içimde küçük bir umut yeşerdi.Belki de ilk kez benim ne istediğimi dinlemek istiyordu.Ertesi gün öğlen için annemin en sevdiği İtalyan restoranında yer ayırttım. Saat on bir buçukta çoktan oradaydım.Sevdiği ıstakoz çorbasını ve Manhattan'daki başka hiçbir restoranın hakkını vererek yapamadığını söylediği trüflü risottoyu sipariş ettim.Sonra beklemeye başladım.On iki buçukta ona mesaj attım.Saat birde aradım.İkide garson, annemin hiç dokunmadığı bardağındaki buzları sessizce yeniledi.Saat üç olduğunda öğle yemeği kalabalığı dağılmıştı. Annem hâlâ gelmemişti.Saat tam 15.47'de telefonumun ekranı nihayet aydınlandı.Annemden mesaj gelmişti: 'Acil bir iş çıktı. Öğle yemeğini başka zaman yeriz.'Daha cevap veremeden Bellini ailesinin grup sohbetine bir fotoğraf düştü.Bian

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status