ตอนที่ 2

เฮือก!

มู่เสวี่ยลืมตาขึ้นมาฉับพลัน เธอสูดลมหายใจเข้าลึกหลายครั้ง หัวใจเต้นตึกตักจนแทบหลุดออกจากอก ร่างกายที่เอนหลังกับเบาะผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรง ดวงตาคมเฉี่ยวเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนก

เธอก้มลงมองตัวเอง แขนขายังอยู่ครบถ้วนสมบูรณ์ เสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน ความรู้สึกบาดเจ็บปวดปางตายเมื่อครู่ก็ราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน สองมือจึงคลำสะเปะสะปะไปตามร่างกายอย่างสับสน

ที่นี่ไม่มีเลือดสีแดงฉาน ไม่มีกลิ่นน้ำมันเครื่องและเสียงแตรรถ มีเพียงเบาะหนังอันอ่อนนุ่มใต้ร่างและความเย็นสบายของเครื่องปรับอากาศ พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมอโรม่าอันคุ้นเคย

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านกระจกรถเข้ามาทำให้มู่เสวี่ยต้องหรี่ตาลง ในใจยังคงสับสนไม่คลาย

เมื่อเธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็ต้องชะงักงัน ที่นี่คือภายในรถยนต์ส่วนตัวของนิ่งหลง และเมื่อหันไปมองเบาะข้าง ๆ ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มที่เธอเพิ่งเห็นเขาร่ำไห้อยู่กลางสายฝนกำลังนั่งพิงเบาะอ่านเอกสารด้วยท่าทางนิ่งขรึม

เขาไม่ได้สวมชุดสูทเปียกปอน แต่กลับอยู่ในชุดนักศึกษา ใบหน้าหล่อเหลาดูอ่อนเยาว์ลงอย่างเห็นได้ชัด

“นิ่งหลง” มู่เสวี่ยเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “นี่ฉันตายแล้วใช่ไหม นายก็… ตายแล้วเหมือนกันเหรอ” ปลายเสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย

ชายหนุ่มเจ้าของชื่อละสายตาจากเอกสารบนตักทันที คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มปรายตามองเธอด้วยความฉงน

“ฝันร้ายหรือไง ตื่นมาก็เพ้อเจ้อแบบนี้” นิ่งหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบคำพูดค่อนข้างขวานผ่าซาก ไม่มีความนุ่มนวลเลยสักนิดตามนิสัย “เรากำลังจะถึงมหาวิทยาลัยกันแล้ว นั่งดี ๆ”

คำว่า ‘มหาวิทยาลัย’ ทำให้มู่เสวี่ยเบิกตากว้าง สติที่เคยมึนงงเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว เธอรีบหันมองออกไปนอกกระจกรถ ทิวทัศน์สองข้างทางคือเส้นทางมุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัย ชุดที่เธอสวมยังเป็นชุดราคาแพงที่พ่อซื้อไว้ให้เพื่อให้เธอสวมใส่ไปวันแรกของการเปิดภาคเรียน และเธอสวมมันแค่ครั้งเดียว

มู่เสวี่ยหันไปจ้องใบหน้าของนิ่งหลงอีกครั้งเพื่อพิจารณา ใบหน้าของเขาในวัยสิบเก้าปีมีความเด็ดขาดน้อยลงกว่าที่จำได้ อาจเพราะอีกฝ่ายยังไม่ได้รับสืบทอดกิจการครอบครัวและเพาะสร้างบารมีในส่วนนี้ขึ้นมา

เธอยังหันมองเงาสะท้อนของตนเองบนกระจก นี่คือใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์และสดใสของ ‘คุณหนูใหญ่มู่เสวี่ย’ ในวัยสิบแปดปี ไม่ใช่หญิงสาววัยยี่สิบสองปีที่ใต้ตาดำคล้ำเนื่องจากต้องทนทุกข์เพราะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างอีกต่อไป

เมื่อสำรวจอีกหลายรอบจนมั่นใจ มู่เสวี่ยจึงยอมรับความจริงได้ว่าตอนนี้เธอยังไม่ตาย และได้ย้อนเวลากลับมาในอดีตเมื่อสี่ปีก่อนซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวร้าย ๆ ทั้งหมดในชีวิต!

“ฮึ่ม! จ้องอะไรนักหนา” นิ่งหลงกระแอมไอเล็กน้อย เขาหันหน้าหนีและแสดงท่าทีไม่พอใจเมื่อมู่เสวี่ยจ้องหน้าเขานิ่งไม่ยอมพูดจา

เมื่อถูกดวงตาเฉี่ยวคมงดงามคู่นั้นจ้องมองตรง ๆ อย่างไม่วางตา ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มก็ซับสีเลือดจาง ๆ ที่แทบมองไม่เห็น แต่ใบหูของเขากลับกลายเป็นสีแดงเถือกให้รู้ว่าเจ้าของมีอาการเก้อเขินอย่างหนัก

มู่เสวี่ยไม่ได้สนใจคำพูดที่มักจะร้ายกาจเป็นปกติของอีกฝ่าย คุณหนูผู้มีความมั่นใจในตนเองและหยิ่งทระนงในยามปกติ ตอนนี้ดวงตาของเธอกลับเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความโหยหาและในใจเต็มไปด้วยคำขอโทษที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ย

บรรยากาศภายในห้องโดยสารค่อนข้างแปลกประหลาด เลขาหนุ่มของนิ่งหลงที่กำลังขับรถอยู่แอบมองผ่านกระจกมองหลังถึงกับงุนงงกับท่าทีของคุณหนูใหญ่มู่ เธอไม่ได้เหวี่ยงวีนเหมือนปกติ อีกทั้งจู่ ๆ ก็ร้องไห้ออกมาเสียเฉย ๆ

"เป็นอะไร” นิ่งหลงก็สงสัยมากเช่นกันจึงถามด้วยความเป็นห่วง

ชายหนุ่มสบตากับหญิงสาวข้างกาย เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยถามย้ำเพื่อทำลายความเงียบอันชวนให้อึดอัดนี้ แต่จู่ ๆ มู่เสวี่ยที่นั่งนิ่งมาพักใหญ่ก็ขยับตัว และเธอทำในสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนในชีวิต

บนเบาะหลังของรถหรูที่กำลังแล่นไปตามท้องถนนยามเช้าซึ่งการจราจรเคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้า มู่เสวี่ยโผเข้ากอดนิ่งหลงอย่างกะทันหัน สองแขนเรียวเกี่ยวรัดรอบลำคอของชายหนุ่มเอาไว้แน่น ใบหน้าซบลงกับช่วงอกของเขาอย่างโหยหา

ความอบอุ่นจาง ๆ แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายสูงใหญ่ แนวกรามค่อนข้างกว้างที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจหนักหน่วง สิ่งเหล่านี้ทำให้มู่เสวี่ยตอกย้ำกับตัวเองได้อย่างชัดเจนว่า ชายหนุ่มตรงหน้ายังคงอยู่เคียงข้างเธอไม่ได้ทิ้งห่างกันไปไหนเหมือนในความทรงจำ เพราะเธอปฏิเสธเขาอย่างร้ายกาจ

น้ำตาของมู่เสวี่ยไหลซึมผ่านตัวเสื้อของนิ่งหลง เขาสัมผัสได้ถึงไออุ่นและร่างกายอันสั่นเทาของคนในอ้อมกอดได้อย่างชัดเจน

ชายหนุ่มเกร็งไปทั้งร่าง บุคคลผู้ที่ปกติมักจะนิ่งขรึมและไม่เคยหวั่นไหวกับสิ่งใดในโลก ตอนนี้กลับตัวแข็งทื่อเป็นหิน สองมือหนาชูค้างอยู่กลางอากาศอย่างทำอะไรไม่ถูก เขาย่อมไม่รู้วิธีการปลอบโยนหญิงสาวที่กำลังร้องไห้แบบนี้

อีกทั้งมู่เสวี่ยนั้นไม่ได้ทำเพียงแค่กอดร่างสูงใหญ่แข็งแรงตรงหน้าเฉย ๆ ศีรษะกลมยังคลอเคลียหาไออุ่นอย่างออดอ้อนโดยไม่รู้ตัวอีกด้วย

กลิ่นหอมรวยรินของหญิงสาวต้องจมูก ลำคอของนิ่งหลงก็แห้งผากจนต้องกลืนน้ำลาย หัวใจสูบฉีดแล้วเต้นตึกตักอย่างรุนแรงจนกลัวว่าคนที่ฟุบตัวอยู่บนอกจะได้ยินเสียง ใบหน้าเกลี้ยงเกลาของชายหนุ่มที่ยังไม่เจริญเติบโตถึงที่สุดเริ่มปรากฏรอยริ้วสีแดงระเรื่อเพิ่มขึ้น ทั้งยังมีอาการเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูกอย่างปิดไม่มิด