ตอนที่ 3

ทางด้านเลขาหน้ารถที่แอบมองผ่านกระจกมองหลังก็ถึงกับตาโตและเบิ่งค้างด้วยความตกตะลึง ตลอดเวลาการทำงานกับนายน้อยตระกูลนิ่งมาสามปี เขาไม่เคยเห็นเจ้านายผู้เคร่งขรึมจริงจังเสียอาการขนาดนี้มาก่อน

นิ่งหลงสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมสติ เพราะที่มากกว่าความเขินอายนั้นคือความเป็นห่วงอีกฝ่าย แต่ด้วยนิสัยปากที่ไม่ค่อยตรงกับใจเท่าไหร่นักของตัวเอง เขาจึงเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างที่ฟังดูชวนให้เข้าใจผิดอยู่หน่อย ๆ เช่นเคย

“สมองกระทบกระเทือนหรือไงถึงได้พรวดพราดมากอดฉันแบบนี้น่ะ” ชายหนุ่มกดเสียงต่ำทั้ง ๆ ที่เนื้อเสียงสั่นเทา “หรือว่าไปทำเรื่องโง่ ๆ อะไรมาอีกถึงได้มาร้องไห้กับฉันแบบนี้ ถ้าโดนใครรังแกมาก็หัดปากไวให้ได้สักครึ่งของตอนที่ต่อล้อต่อเถียงฉันบ้างสิ” เขาบ่นตามหลัง แต่ก็แอบเสียใจที่พูดออกไปแบบนั้น น้ำเสียงจึงค่อนข้างแผ่วเบาลงในช่วงท้าย

นี่เป็นครั้งแรกที่มู่เสวี่ยรู้สึกว่าคำบ่นของอีกฝ่ายช่างน่าฟัง แม้คำพูดจะดูเย็นชาและค่อนข้างหาเรื่องไปบ้าง แต่ท่อนแขนแข็งแรงของเขากลับค่อย ๆ ยกขึ้นมาประคองแผ่นหลังของเธอไว้อย่างแผ่วเบาก่อนจะลูบขึ้นลงเหมือนปลอบใจ และเป็นอีกครั้งที่เธอเพิ่งรู้ว่าเขาเป็นห่วงเธอเสมอทั้ง ๆ ที่ทำเป็นพูดจาร้ายกาจแบบนั้น

เวลาผ่านไปอีกพักใหญ่ มู่เสวี่ยจึงค่อย ๆ ถอนอ้อมกอดถอยหลังออกมา ทั้งสองสบตากันในระยะประชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน

หญิงสาวจ้องมองลึกลงเข้าไปในดวงตาคมของนิ่งหลงตรง ๆ อีกครั้งเพื่อย้ำความมั่นใจสุดท้ายว่าเขายังอยู่ตรงนี้

ดวงตาสองคู่สบมองกัน ผ่านไป 1 วินาที 2 วินาที 3 วินาที

จู่ ๆ ขณะนั้นเองเหนือศีรษะของนิ่งหลงก็เกิดประกายแสงสีแดงสดสว่างวาบขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์

มันปรากฏในรูปแบบของกล่องคำพูด ด้านในมีข้อความบางอย่างระบุอยู่

[ ถึงอยากให้มองแบบนี้ตลอดไปก็เถอะ แต่ก็ทำให้เขินเหมือนกัน ]

มู่เสวี่ยเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอพยายามกะพริบตาซ้ำ ๆ ทั้งยังขยี้ตาเบา ๆ เพราะคิดว่าตนเองอาจจะตาฝาด แต่ข้อความเหล่านั้นยังคงลอยเด่นอยู่ตรงหน้า

นิ่งหลงที่ถูกจ้องเอา ๆ เริ่มรู้สึกประหม่าจึงรีบสะบัดหน้าเบือนหนีหลบสายตาไปทางอื่นแทน

ในวินาทีที่การสบตาถูกตัดขาด กรอบข้อความสีแดงสดเหนือศีรษะของเขาก็เริ่มกะพริบถี่ก่อนจะอันตรธานหายวับไป

มู่เสวี่ยขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจและสงสัยใคร่รู้ คุณหนูใหญ่ท่านนี้จึงเอื้อมมือทั้งสองข้างออกไปประกบเข้ากับสันกรามของชายหนุ่ม แล้วออกแรงบังคับเบา ๆ ให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นหันกลับมาสบตากับเธออีกครั้งอย่างเอาแต่ใจตามฉบับนิสัยดั้งเดิม

นิ่งหลงที่วันนี้ถูกถึงเนื้อถึงตัวอย่างใกล้ชิดรอบที่สองก็ใจสั่นอีกครั้ง เขาหันหน้าตามคนที่เป็นทั้งเพื่อนสมัยเด็กและคู่หมั้นบังคับโดยไม่ขัดขืน แต่ก็ไม่วายปากเสียเหมือนเดิม

“ทำอะไรของเธอฮะมู่เสวี่ย สมองกลับไปแล้วหรือไงถึงได้มาจับหน้าฉันเล่นแบบนี้ ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ!” เขาจึงแกล้งตีหน้าขรึม แล้วเอ่ยดุเธอเพื่อกลบเกลื่อนอารมณ์ที่พุ่งสูง แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนกับสิ่งที่ถูกกระทำ

มู่เสวี่ยย่อมเคยชินกับการพูดของเขาอยู่แล้ว เมื่อก่อนอาจจะหงุดหงิดกับน้ำเสียงและคำพูดสั่งสอนแบบผู้ใหญ่ทั้ง ๆ ที่อายุมากกว่าเธอแค่ปีเดียวแบบนี้ แต่ตอนนี้พอได้ฟังกลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

ถ้าจะบอกว่าเธอกลายเป็นคนโรคจิตคนหนึ่งไปแล้วที่ชอบถูกด่าเธอก็ต้องยอมรับแล้วล่ะ

หญิงสาวสบตากับชายหนุ่มค้างไว้

ผ่านไป 1 วินาที 2 วินาที 3 วินาที

กรอบข้อความระบบสีแดงสดก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความที่สวนทางกับวาจาอันเย็นชาเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

[ หัวใจจะระเบิดแล้ว! เสวี่ยเสวี่ยจะรู้ไหมว่าทำเอาคนอื่นเขาสติแตกเนี่ย! ]

กล่องข้อความที่เด้งขึ้นมาทำเอามู่เสวี่ยตกใจจนเผลอปล่อยมือออกจากใบหน้าของเขา นิ่งหลงที่กำลังเสียอาการอย่างหนักรีบฉวยโอกาสนั้นเบือนหน้าหนี หันไปจ้องมองนอกหน้าต่างรถราวกับว่าวิวทิวทัศน์ริมทางนั้นน่าสนใจนักหนา และแน่นอน ทันทีที่เขาหลบสายตาไปพักหนึ่ง กล่องข้อความสีแดงก็เลือนหายไปอีกครั้ง

คราวนี้มู่เสวี่ยคล้ายปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้แล้ว เธอเริ่มจับจุดได้ว่าปรากฏการณ์ประหลาดนี้ทำงานอย่างไร

เสวี่ยเสวี่ย เป็นชื่อเรียกสมัยเด็กที่ชายหนุ่มเรียกตามพ่อของเธอ เธอได้ยินครั้งสุดท้ายก็ช่วงก่อนขึ้นชั้นมัธยมต้นโน่น แต่ถ้าสุดท้ายจริง ๆ น่าจะเป็นตอนที่เธอถูกรถชนนั่นแหละ หากคิดว่าครั้งที่เธอประสบอุบัติเหตุนั่นเขาหลุดปากออกมาเพราะความตกใจ แสดงว่าเขานึกถึงเธอในชื่อนี้อยู่ตลอด พอนึกถึงกล่องข้อความที่ขึ้นชื่อเล่นของเธอแบบนั้นแล้ว จึงเป็นไปได้ว่านั่นอาจเป็นความคิดในหัวของเขา

คุณหนูใหญ่ปรับเปลี่ยนแผนการใหม่ เธออยากจะลองอีกสักครั้งเพื่อย้ำความมั่นใจของตัวเองว่ากล่องข้อความนั้นคือความในใจตามที่คิด เธอจึงขยับเข้าไปใกล้ชายหนุ่มอีกนิด ช้อนสายตาขึ้นพลางใช้น้ำเสียงอ่อนหวานและออดอ้อนอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนเอ่ยเรียกอีกฝ่าย

“นิ่งหลง หันมามองหน้าฉันหน่อยสิ นะ”

ชายหนุ่มผู้เย็นชากับคนทั้งโลก หากเขากลับพ่ายแพ้ต่อคู่หมั้นสาวของตนเอง ยิ่งได้ฟังน้ำเสียงแบบนั้นมีหรือจะทนทำเป็นไม่สนใจต่อไหว

นิ่งหลงถอนหายใจยาวออกมาอย่างจำยอม ก่อนจะหันใบหน้าที่ยังคงแดงระเรื่อนิด ๆ กลับมาสบตากับดวงตาเฉี่ยวคมคู่นั้นอีกครั้ง

“ทำบ้าอะไรอีก” แต่เขาก็ยังไม่วายบ่นพึมพำ

1 วินาที 2 วินาที 3 วินาที

พรึบ!

ตัวอักษรสีแดงสดเด้งขึ้นมาตอกย้ำข้อสันนิษฐานของมู่เสวี่ยในทันที

[ ยังไม่พออีกเหรอ ทำไมวันนี้เสวี่ยเสวี่ยถึงน่ารักแบบนี้นะ ]

ข้อความเช่นนี้ทำเอาคนที่อ่านมันอมยิ้ม