บทที่ 12 งานเลี้ยงที่ไม่อยากไป

"เรียนด้วยกันนะจี" 

พิมพ์ดาวเริ่มอ้อนเพื่อนสนิทในทันที โอกาสที่เธอจะได้เรียนรู้การบริหารธุรกิจมาถึงแล้ว ถ้าเธอได้เรียนกับอาร์ทน่าจะดีมาก ๆ อย่างน้อยก็เคยสนิทกัน น่าจะคุยกันรู้เรื่องกว่าเรียนกับคนอื่น และที่สำคัญไปกว่านั้นคือความเก่งของเขา ที่เธออยากจะทำให้ได้แบบนี้บ้าง 

....

# หนึ่งสัปดาห์ต่อมา  

ภายในห้องทำงานใหญ่ของรองประธานเต็มไปด้วยความอึดอัด  เลขาคนสนิททั้งสองคนมองหน้ากันหลังจากที่รับสายของคุณท่านที่สั่งกำชับให้หลานชายตัวดีกลับไปทานข้าวที่บ้านในคืนนี้ 

"คุณท่านกำชับมาว่าให้นายไปทานข้าวที่บ้านในคืนนี้ครับ "

ภูผาเป็นฝ่ายตัดสินใจเดินไปรายงานเจ้านายที่ดูจะหงุดหงิดมาหลายวันแล้ว ตั้งแต่พาลูกสาวของนักการเมืองชื่อดังไปทานข้าวในคืนนั้น นายท่านของเขาก็ไม่กลับไปนอนค้างที่บ้านอีกเลย เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่นายท่านเบื่อเร็วขนาดนี้   แตกต่างจากพิมพ์ดาวคนล่าสุดที่เจ้านายอยู่ด้วยจนกระทั่งคืนสุดท้าย 

"ไม่ไป" 

"แต่ว่า..."

"บอกคุณย่าไปว่าฉันมีนัดไปงานเลี้ยงคืนนี้" 

ไคล์ตันหาทางออกที่จะไปเจอคุณย่าในคืนนี้ได้แล้ว งานเลี้ยงของคู่ค้าที่ไม่ใหญ่นัก ไม่ได้สำคัญอะไรคือทางออกในวันนี้ ช่วงหลัง ๆ มานี้เขารู้สึกเบื่อ ๆ ไม่อยากไปอยู่ในสถานการณ์เดิม ๆ การที่คุณย่าหาผู้หญิงให้ เริ่มจะไม่สนุกสำหรับเขาแล้ว การได้ออกไปหาเองน่าตื่นเต้นมากกว่า

"งานเลี้ยง? ของใครเหรอครับ"

ภูผาเองก็ทำหน้างง เพราะเจ้านายไม่ได้มีนัดกับใคร วันนี้จะมีก็แต่คู่ค้ารายเก่าที่ไม่ได้สำคัญนักที่ส่งบัตรเชิญมาให้ เขาไม่คิดว่าเจ้านายจะไปเลยให้คนของเราส่งของขวัญไปให้แทน 

"นี่ไง ! ฉันจะไปเอง"

ไคล์ตันยกบัตรเชิญขึ้นมา ให้ไปงานเลี้ยงยังดีกว่าไปนั่งในสถานที่เดิม ๆ กับผู้หญิงคนเดิม ๆ ที่ไม่น่าตื่นเต้นแล้ว 

แต่เขาก็รู้จักคุณย่าของเขาน้อยไป ท่านเองก็รู้จักหลานชายดีว่าใคร ๆท่านรู้ดีว่าหลานชายตัวดีคงไม่มาทานข้าวเย็นนี้ แล้วต้องหาทางออกไปที่อื่นอย่างแน่นอน ท่านจึงสั่งให้หญิงสาวคนใหม่ติดตามไปงานเลี้ยงด้วย ด้วยการส่งผู้หญิงคนใหม่ไปรอที่ใต้คอนโด 

# เวลา 20:00 น 

"คุณย่าส่งเธอมา?" 

ไคล์ตัลมองไปยังหญิงสาวพี่กำลังเดินตรงมายังรถของเขาที่จอดอยู่ลานจอดรถของคอนโดที่เขาพักอยู่เป็นประจำ พื้นที่ส่วนตัวที่ใช้พักสลับกับการกลับไปที่คฤหาสน์ 

"ใช่ครับ"

คำตอบของคนสนิททำเอามาเฟียหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา เขาโยนบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้เท้าขยี้อย่างแรง ช่วงนี้มีแต่เรื่องให้เขาหงุดหงิดอยู่เสมอ 

"พี่ไคล์" 

เมลิน ลูกคุณหนูตระกูลดัง ทายาทพันล้านที่คุณย่าส่งมาวิ่งเข้ามาหาเขาด้วยท่าทางออดอ้อน เธอทั้งหอมทั้งอ้อนเขาราวกับลูกแมว  แน่นอนว่าเป็นสิ่งที่ผู้หญิงทุกคนชอบทำ 

"เมย์คิดถึงพี่ไคล์มาก ๆ เลยค่ะ  ทำไมช่วงนี้พี่ไม่กลับบ้านเลยคะ"

"งานเยอะ" เขาตอบสั้น ๆ ก่อนที่จะดันตัวเธอออกห่างเล็กน้อย กอดแน่นเกินไปก็รู้สึกอึดอัด 

"เมย์เข้าใจค่ะ พี่ทำงานได้เลย ไม่ต้องกังวลว่าเมย์จะอยู่ไม่ได้นะคะ"

เมลินพูดอย่างเอาใจ ทั้ง ๆ ที่เธอโคตรจะเบื่อกับการอยู่บ้านของเขา นี่อยู่มาแค่หนึ่งสัปดาห์ก็ยังน่าเบื่อขนาดนี้ เธอคงอยู่ไม่ถึงสามเดือนอย่างแน่นอน ถ้าเขายังทำตัวห่างเหินกัน 

"ไปกันเถอะ เสียเวลามากแล้ว"

ไคล์ตันไม่ได้สนใจคำพูดจาเอาใจของหญิงสาว เขาหันไปบอกกับคนสนิทให้เตรียมออกรถ ส่วนเธอจะตามมาหรือไม่ตามก็แล้วแต่เธอ เขาไม่ได้ใส่ใจอยู่แล้ว 

"รอด้วยสิคะ"

ร่างบางที่อยู่ในชุดสวยรีบขึ้นรถมาอย่างรวดเร็ว เธอจะไม่ยอมให้พลาดโอกาสนี้ไปอีกแน่นอน หนึ่งสัปดาห์ที่เธอทนอยู่เพียงลำพังในคฤหาสน์หลังโตช่างไร้ศักดิ์ศรีเหลือเกิน 

"วันนี้พี่ไม่ต้องกลับก็ได้ค่ะ"

เมลินเอ่ยขึ้นมาขณะที่รถหรูกำลังขับเคลื่อนไปยังงานปาร์ตี้ที่จัดยังโรงแรมหรู โรงแรมที่เพิ่งจะขายหุ้นให้กับนักธุรกิจหน้าใหม่ แน่นอนว่านักธุรกิจคนนั้นคือคนที่พี่ชายเล่าให้ฟังเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว 

"ทำไม?"

"เพราะเมย์รู้ไงคะว่าการกลับไปที่บ้านมันน่าเบื่อ สู้ออกไปหาอะไรทำสนุก ๆ นอกบ้านไม่ได้"

เมลินพูดอย่างเอาใจ และพยายามกอดจูบลูบไล้ชายหนุ่มอยู่ไม่หยุด เธอรู้ว่าผู้ชายอย่างไคล์ตัน ไม่ชอบให้ใครมาบังคับหรือผูกมัดใด ๆ การที่ให้กลับไปที่บ้านทุกวันเพื่อจะเจอกับผู้หญิงคนเดิม ๆ คงไม่ใช่เรื่องที่ไคล์ตันชอบนัก  ขนาดตัวเธอเองเป็นผู้หญิงยังรู้สึกเบื่อที่จะต้องอยู่คฤหาสน์ในทุก ๆ วัน ถ้าได้ออกไปปาร์ตี้ได้เจอสังคมก็คงจะสนุกกว่านี้ 

"รู้แบบนั้นก็ดี "

"เราไม่จำเป็นต้องเจอกันที่บ้านก็ได้ค่ะ เมย์สามารถออกมาเจอกับคุณได้ทุกที่ ทุกเวลาที่คุณต้องการ"

ไคล์ตันรู้ดีว่าหญิงสาวต้องการจะพูดอะไร หรือต้องการสื่อสารอะไร เธอกำลังบอกว่าเธอสามารถออกมาให้เขาเอาได้ทุกที่ ก็น่าสนใจอยู่หรอกนะ หากประโยคนี้ไม่เคยได้ยินกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน เท่าที่เขาจำได้ผู้หญิงที่ผ่านมาก็พูดแบบนี้ทุกคน จะมีก็แค่พิมพ์ดาวคนเดียวที่ไม่เคยพูดประโยคนี้

พอนึกถึงพิมพ์ดาว ความรู้สึกหงุดหงิดก็กลับมาอีกครั้ง น่าแปลกมากที่เธอไม่เคยทำอะไรเหมือนผู้หญิงพวกนั้น แต่เธอกลับเป็นผู้หญิงที่ทำให้เขารู้สึกอึดอัดใจทุกครั้งที่นึกถึง  เขาไม่เข้าใจความรู้สึกนี้เอาเสียเลย 

"คุณพิมพ์"

เสียงของภูผาทำให้ไคล์ตันหันไปมองยังร่างบางที่กำลังเดินเข้าไปในงานเลี้ยงพร้อมกับผู้หญิงชุดสวยและผู้ชายที่เขาเคยเห็นหน้ามาก่อนแล้ว เขาจ้องมองร่างของเธอจนรถของเขาขับเคลื่อนไปยังพื้นที่ที่จัดเตรียมไว้ให้จอดรถ 

"ใครเหรอคะ?"

เมลินรู้สึกไม่พอใจที่ผู้ชายของเธอเอาแต่จ้องมองผู้หญิงอีกคนไม่ละสายตา ทั้ง ๆ ที่เขาไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนมาก่อน หล่อนคนนั้นเป็นใคร ความอิจฉาตาร้อนเกิดขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งตัว เป็นสัญชาตญาณของผู้หญิงที่บ่งบอกว่าผู้หญิงคนนั้นคือศัตรูอย่างแน่นอน 

"พี่ไคล์ รอด้วย!"

เมลินเรียกชายหนุ่มเสียงหลงเมื่อเขาก้าวเดินลงจากรถโดยไม่รอเธอเลยสักนิด นี่เป็นสัญญาณที่สองที่บ่งบอกว่าชายหนุ่มนั้นมีความรู้สึกบางอย่างต่อหญิงสาวก่อนหน้านี้

เมลินกระทืบเท้าแล้วรีบตามร่างสูงเข้าไปในทันที