บทที่ 15 แค่บังเอิญเจอกัน

ภายในรถปกคลุมไปด้วยความเงียบ ระหว่างทางเต็มไปด้วยความอึดอัด พิมพ์ดาวไม่พูดไม่ถามอะไรจนจีน่าต้องเป็นฝ่ายเริ่มเปิดประเด็น เพราะคิดว่าพิมพ์ดาวอาจจะโกรธที่เธอทิ้งให้นั่งรออยู่คนเดียวตั้งนาน ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าพิมพ์ดาวเข้าสังคมไม่เก่ง 

"ขอโทษนะที่ทิ้งเธอไว้คนเดียว" จีน่าทำหน้าเศร้า เธอรู้สึกผิดจริง ๆ ที่ทำแบบนั้นกับเพื่อนรัก 

"ไม่เป็นไร " พิมพ์ดาวยิ้มให้ตามปกติ

เธอไม่ได้รู้สึกโกรธเลยสักนิด จริง ๆ ไม่ได้คิดเรื่องที่เพื่อนหายไปเลยแม้แต่น้อย เธอกำลังคิดเรื่องที่เจอมาก่อนหน้านี้ต่างหาก 

"โกรธเหรอ ขอโทษจริง ๆ นะ" 

ใบหน้าไม่สู้ดีของพิมพ์ดาว ยังคงทำให้จีน่าไม่สบายใจ ยิ่งเห็นเงียบมาตลอดทางแบบนี้ ยิ่งรู้สึกไม่ดีจนต้องหันไปขอความช่วยเหลือจากคนขับ แต่เขากลับนิ่งไม่พูดอะไร 

"ไม่ได้โกรธเลย แค่คิดอะไรนิดหน่อย"

"เรื่องผู้ชายคนนั้นเหรอ ว่าแต่...มีเรื่องอะไรกัน"

จีน่าพอจะสังเกตได้ถึงความผิดปกติก่อนที่เธอจะเดินไปถึง ผู้คนมุงดูและซุบซิบกันตลอดทาง ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องของพิมพ์ดาว แล้วก็ไม่คิดด้วยว่าจะเจอผู้ชายของเพื่อนในงาน มิหนำซ้ำยังควงผู้หญิงคนใหม่มาด้วยอีก แบบนี้มันเหยียบย่ำหัวใจกันชัด ๆ 

อชิรวิทย์ที่รับบทเป็นคนขับรถ ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา เขาเพียงแค่นั่งฟัง แต่ก็พอจะจับใจความได้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นอะไรกับพิมพ์ดาว ก็ไม่แปลกใจสักเท่าไหร่ถ้าจะเคยมีความสัมพันธ์กัน เพราะสายตาของผู้ชายคนนั้น แสดงออกชัดเจนว่าไม่ชอบเขาที่ไปใกล้พิมพ์ดาว ทำท่าทางเหมือนหมาหวงก้าง ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน 

"ตกลงมันยังไงกัน ไหนบอกว่าจบกันไปแล้ว แล้วตามกฎบ้า ๆ นั่น ก็กำชับว่า ไม่ให้แสดงสถานะให้ใครรู้ไม่ใช่หรอ?"  จีน่าร่ายยาวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

แค่ได้ยินกฏที่เพื่อนเล่าให้ฟังก็รู้สึกหัวร้อนตั้งแต่วันนั้นแล้ว แต่ก็ยินดีกับเพื่อนที่หลุดพ้นออกมาได้ ทว่าเหตุการณ์ในวันนี้ กลับทำให้เธอไม่พอใจอีกครั้ง 

พิมพ์ดาวเป็นคนนะ ไม่ใช่ของเล่นของใคร !

"เอ่อ.."

พิมพ์ดาวไม่รู้จะพูดยังไงให้เพื่อนรักเข้าใจสถานการณ์ ขนาดตัวเธอเองยังไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเธอกับเขา สิ่งที่เขาทำคืออะไรกัน เขาทำให้คนอื่นรู้ทำไม ยิ่งหาคำตอบ ยิ่งไม่เข้าใจ 

"แค่บังเอิญเจอกันน่ะ"

เป็นความบังเอิญหรือตั้งใจไม่มีใครทราบได้ เธอไม่คิดไม่ฝันว่าจะเจอเขาในงานด้วยซ้ำ 

"แล้วผู้หญิงคนนั้นคือใคร ผู้หญิงคนใหม่ของเขาเหรอ"

"น่าจะใช่นะ"

"เอาเถอะ จบกันไปแล้ว ก็แล้วกันไป"

จีน่าเห็นท่าทางและใบหน้าลำบากใจของเพื่อนถึงจบเพียงเท่านั้น พูดไปก็มีแต่เจ็บ จีน่ารู้ดีว่าเพื่อนของเธอรู้สึกยังไงกับผู้ชายคนนั้น  พิมพ์ดาวไม่เคยมีแฟน ไม่เคยรักใครมาก่อน ไม่มีภูมิคุ้มกันด้านความรัก ไม่แปลกใจที่จะตกหลุมรักผู้ชายสุดเพอร์เฟกต์คนนั้นได้อย่างง่ายดาย แล้วก็ไม่แปลกด้วยที่พิมพ์ดาวจะตัดใจไม่ได้  

ผู้ชายคนนั้นน่ะหล่อเหลายิ่งกว่าเทพบุตรเสียอีก หล่อไม่พอแถมยังรวยด้วย แต่เรื่องนิสัยมั่วผู้หญิง จีน่าขอปฏิเสธ 

ครืด ๆ

  มือถือในกระเป๋าของพิมพ์ดาวสั่นเตือนขึ้นมา ในขณะที่รถของอาร์ทกำลังจะเลี้ยวเข้าไปในซอยบ้านของเธอพอดี เป็นสายของคุณแม่ที่โทรเข้ามา ทำเอาพิมพ์ดาวถึงกับขมวดคิ้วเป็นปม เวลานี้ท่านน่าจะนอนแล้ว 

"ใครโทรมาหา?"  

"คุณแม่น่ะ"

"แม่เธอยังไม่นอนอีกเหรอ?" 

จีน่าเองก็งงไม่ต่างจากพิมพ์ดาว  ใคร ๆ ก็รู้ว่าพ่อกับแม่ของพิมพ์ดาวเข้านอนก่อนสี่ทุ่ม ที่รู้อย่างนั้นเพราะพ่อกับแม่ของพิมพ์ดาวไปออกรายการกับพี่สาว และมักจะพูดประโยคเดิม ๆ ซ้ำ ๆ 

"ค่ะคุณแม่"

พิมพ์ดาวรับสายโดยที่ยังสงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมแม่ถึงยังไม่นอน เธอรู้สึกเหมือนจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น 

( ลูกพิมพ์ใกล้ถึงบ้านหรือยังลูก ออกมาจากงานเลี้ยงแล้วเหรอลูก ) 

คำถามและน้ำเสียงของผู้เป็นแม่ พิมพ์ดาวถึงกับทำตัวไม่ถูก  ทำไมน้ำเสียงตอนนี้แตกต่างจากตอนที่เธอไปขออนุญาตมางานเลี้ยงโดยสิ้นเชิง แล้วที่สำคัญไปกว่านั้น แม่รู้ได้ยังไงว่าเธอกำลังกลับมาจากงานเลี้ยง 

"พิมพ์กำลังจะถึงบ้านแล้วค่ะคุณแม่'

( ดีเลยลูก รีบ ๆ มานะ )

"ค่ะคุณแม่"

พอพูดจบแม่ของเธอก็ตัดสายไปในทันที ทำเอาสถานการณ์ในรถตกอยู่ในภวังค์ความอึดอัดยิ่งกว่าเดิม 

"โทรมาถามว่ากลับบ้านหรือยังเหรอ'

"ใช่'

"ฉันว่าแม่แกแปลก ๆ นะ"

พิมพ์ดาวเองก็คิดแบบนั้น แต่บางทีเธออาจจะมองโลกในแง่ร้ายเกินไป แม่อาจจะเป็นห่วงเธอขึ้นมาก็ได้ เพราะยังไงเธอก็เป็นลูกสาวของท่าน พอคิดได้แบบนั้น พิมพ์ดาวก็พอจะยิ้มออกมาได้บ้าง พอให้หัวใจของเธอลืมเรื่องราวอัน

น่าอึดอัดก่อนหน้านี้ลงไป

"ขอบคุณนะที่มาส่ง"

พิมพ์ดาวเอ่ยขอบคุณในทันทีที่รถมาจอดยังหน้าบ้าน แล้วก็ไม่ลืมที่จะบอก

"เสื้อของอาร์ท เดี๋ยวพิมพ์ซักก่อนจะส่งคืนให้นะ" 

"อืม" คนตัวสูงตอบเสียงเรียบ 

"ฝากส่งจีให้ถึงบ้านด้วยละ" 

พิมพ์ดาวเอ่ยแซวเพื่อนทั้งสองคน ที่แอบไปทำอะไรกันมาแน่ ๆ ถึงได้มีรอยช้ำที่คอกันทั้งสองคนเลย

ปากบอกว่าไม่คิดถึงกัน แต่การกระทำนั้นสวนทางเหลือเกิน 

"ต้องถึงบ้านอยู่แล้ว!!" 

จีน่าแสดงท่าทางแปลก ๆ จนพิมพ์ดาวหยุดแซวแล้วหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน ปล่อยให้ทั้งสองคนถกเถียงอะไรกันก็ไม่รู้อยู่นานสองนานกว่ารถหรูจะขับเคลื่อนออกไปได้  

ขอให้กลับมาคบกันด้วยเถอะ พิมพ์ดาวได้แต่ภาวนาให้เพื่อนทั้งสองคนที่รักกันมาก กลับมารักกันอีกครั้ง เพราะต่างฝ่ายต่างโสด จีน่าเองก็ไม่ได้มีใครตั้งแต่เลิกกับอาร์ทไป ส่วนอาร์ทเองก็เหมือนจะไม่มีใครเช่นกัน 

"ลูกพิมพ์มาถึงแล้ว"

เสียงของคุณแม่ดังขึ้นมาก่อนที่พิมพ์ดาวจะเดินเข้าไปถึงในตัวบ้านเสียอีก เสียงของแม่ดูดีใจจนน่าสงสัยยิ่งกว่าเดิม น้ำเสียงนี้พิมพ์ดาวเคยได้ยินตอนที่แม่มาขอให้เธอไปเป็นผู้หญิงของมาเฟีย แค่คิดอย่างนั้นหัวใจของพิมพ์ดาวก็รู้สึกจุกหน่วงขึ้นมา 

"มีอะไรหรือเปล่าคะคุณแม่" 

พิมพ์ดาวถามอย่างตรงไปตรงมา เธออยากรู้ว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้แม่เปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ คงไม่ใช่อย่างที่เธอคิดใช่ไหม แม่คงไม่คิดจะขายเธอให้ใครอีกหรอกนะ จากประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้เธอมองแม่ตัวเองในแง่ร้ายอย่างหักห้ามใจไม่ได้ 

"ชุดลูกไปโดนอะไรมา" 

ผู้เป็นแม่เบี่ยงประเด็นความสนใจ มองยังรอยเปรอะเปื้อนที่ชุดของลูกสาวด้วยท่าทางตกใจจนเกินเหตุ ใคร ๆ ก็ดูออกว่านี่คือการแสดง ยกเว้นแต่พิมพ์ดาวที่ไม่ลืมหูลืมตาสังเกตการกระทำของแม่ตัวเองทั้งหมด เธอยิ้มดีใจที่แม่เป็นห่วง 

"เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ" 

"แล้วลูกเจ็บตรงไหนไหม"

"ไม่ค่ะ มีแค่ชุดที่เลอะนิดหน่อยค่ะแม่"

"งั้นก็ดีเลยลูก หนูไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ อีกสักพักคนของคุณไคล์ตันจะมารับลูก" "อะไรนะคะ?"

พิมพ์ดาวทำหน้าตกใจ นี่เธอกำลังฟังไม่ผิดใช่ไหม แม่กำลังบอกว่าคุณไคล์ตันจะมารับเธออย่างนั้นหรอ  เขาจะมารับเธอทำไมกัน

"คุณไคล์ตัน เขาบอกว่าเจอลูกในงานเลี้ยง"

"ใช่ค่ะ"

"แล้วยังไงบ้างลูก เขาได้พูดอะไรกับลูกบ้างหรือเปล่า"

ผู้เป็นแม่แสดงท่าทางดีใจจนออกนอกหน้า ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะติดต่อมาอีกครั้ง หล่อนนึกว่าเขาจะไม่ชอบ

ลูกสาวเธอเสียอีก 

"ก็ทักทายตามปกติค่ะ" 

พิมพ์ดาวไม่รู้จะพูดยังไง เธอยังไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้ ไม่เข้าใจทั้งแม่และผู้ชายคนนั้น นี่กำลังเล่นตลกอะไรกับชีวิตหรือเปล่า