บทที่ 14 เธอเป็นอะไรกับพี่ไคล์

"มีอะไรหรือเปล่าคะ?"

พิมพ์ดาวถามออกไปด้วยท่าทางเป็นมิตร แต่อีกฝ่ายกลับชักสีหน้าไม่พอใจ และเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงชวนทะเลาะมากกว่าจะสร้างปฏิสัมพันธ์ที่ดี

"เธอเป็นอะไรกับพี่ไคล์"

คำถามที่แสดงออกถึงความสนิทสนม ทำเอาพิมพ์ดาวรู้สึกจุกแน่นที่หน้าอกขึ้นมา ทั้งสองคนคงจะสนิทกันมากถึงได้เรียกอีกฝ่ายว่า           ‘พี่’ ได้ ส่วนเธอนั้นได้แต่เรียกเขาว่า ‘คุณ’

"ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ"

พิมพ์ดาวตอบไปตามข้อตกลงที่เคยให้ไว้ ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่เชื่อในสิ่งที่เธอพูดแล้วยังยิงคำถามอย่างตรงไปตรงมา 

"ไม่เชื่อ เธอเคยเป็นผู้หญิงของพี่ไคล์ใช่ไหม" 

"ไม่ใช่ค่ะ คุณน่าจะทักคนผิดแล้ว ต้องขอโทษนะคะพอดีฉันจะเข้าห้องน้ำ"

พิมพ์ดาวปฏิเสธเสียงแข็งและรีบเดินเลี่ยงออกมาอีกทางเพื่อออกจากสถานการณ์อันน่าอึดอัด ในเมื่อจบกันไปแล้วก็ไม่ควรจะพูดถึงอีก เขาเริ่มต้นใหม่กับผู้หญิงคนใหม่แล้วไม่มีประโยชน์อะไรที่เธอจะรื้อฟื้น ส่วนเธอก็จะลืมเขาและเริ่มต้นชีวิตใหม่เหมือนกัน เธอและเขาเหมือนเส้นขนานที่ไม่ควรมาบรรจบกันอยู่แล้ว 

กึก! 

เรื่องมากมายที่อยู่ในหัวทำให้พิมพ์ดาวเดินออกมาโดยไม่ได้ดูว่ามีใครกำลังเดินสวนมาพอดี เธอเดินชนเข้ากับพนักงานเสิร์ฟเครื่องดื่มจนทำให้แก้วเครื่องดื่มหกเลอะชุดของเธอ 

"ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจ" 

พนักงานสาวเอ่ยขอโทษอย่างร้อนรนกลัวว่าจะโดนเอาผิดและโดนไล่ออก เพราะแขกในงานนี้มีแต่ระดับมหาเศรษฐีทั้งนั้น อย่างที่รู้กันว่าพวกคนรวยชอบเอาแต่ใจแล้วไม่ฟังเหตุผล แต่ไม่ใช่กับผู้หญิงตรงหน้า

"ไม่เป็นไรค่ะ" 

พิมพ์ดาวตอบออกไปพร้อมรอยยิ้มและยังช่วยเก็บแก้วที่ตกตามพื้น ทำเอาพนักงานและคนที่มองดูชื่นชมในความมีน้ำใจของเธอ แต่ก็มีบางส่วนที่มองเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม หลายคนคิดว่าคนชนชั้นสูงไม่มีทางลดตัวไปช่วยพนักงานชั้นต่ำแบบนั้น 

"คุณใจดีจังเลยค่ะ หนูช่วยเช็ดนะคะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ไปทำหน้าที่ตัวเองเถอะ"

"ขอโทษอีกครั้งนะคะ ขอโทษจริง ๆ ค่ะ" 

พนักงานสาวยังคงก้มหัวขอโทษพิมพ์ดาวรัว ๆ จนเป็นพิมพ์ดาวที่เดินเลี่ยงออกมาถึงห้องน้ำอีกครั้ง พิมพ์ดาวดูสภาพชุดตัวเองที่เลอะไปด้วยน้ำสีแดง 

สภาพนี้คงต้องกลับแล้วมั้ง

พิมพ์ดาวเดินออกมาที่โต๊ะแต่ก็ยังไร้วี่แววของเพื่อนทั้งสองคน จึงเลือกที่จะเดินมายังหน้างานเลี้ยงเพื่อจะเรียกแท็กซี่กลับ 

"ผู้ชายไม่ไปส่งเหรอ" 

น้ำเสียงที่คุณเคยดังขึ้นมาจากด้านหลัง ไม่ต้องหันไปมองพิมพ์ดาวก็รู้ว่าเสียงนั้นคือเสียงของไคล์ 

"ไม่ค่ะ เพราะฉันกลับเองได้"

 พิมพ์ดาวตัวแข็งทื่อขณะที่ตอบออกไปโดยที่ไม่หันไปมองอีกฝ่าย ที่ตอนนี้ได้มายืนอยู่ข้างเธอแล้ว 

"ไม่คิดจะทักทายเลยเหรอ" 

พิมพ์ดาวเริ่มสับสน ไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังทำอยู่ เธอพยายามที่จะไม่แสดงตัวว่ารู้จักกันกับเขา แต่เขากลับเดินมาทักทายเธอเสียเอง แล้วยังถามในสิ่งที่เธอทำไม่ได้ 

"ดื่มเหรอ?" 

"ค่ะ ดื่มไปนิดหน่อยค่ะ" 

นิดหน่อยของเธอคือแค่ไหนกันถึงได้หน้าแดงเป็นลูกตำลึงขนาดนั้น แล้วยังแต่งตัวโชว์เนินอกอย่างไม่อายอีก เธอทำให้เขาหงุดหงิดได้ตลอดเวลาจริง ๆ

 ยิ่งเห็นสายตาอันหยาดเยิ้มของคนเมาที่กำลังมองหาใครบางคน ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิด

คงจะรอไอ้นักธุรกิจหน้าใหม่คนนั้นเป็นแน่

"จบสัญญาไม่ทันไร มีผู้ชายคนใหม่แล้วเหรอ" 

คำถามของเขาทำเอาพิมพ์ดาวถึงกับต้องหันไปมอง ทั้งสองสบสายตากันในรอบ เจ็ดวัน หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะควบคุมไม่ได้ กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยทำเอาสมองที่กำลังเมามายยิ่งมึนเบลอจนทำอะไรไม่ถูก แต่เขากลับนิ่งสงบไม่น่าจะรู้สึกอะไรเลย  นอกจากสมเพชในสภาพของเธอ 

"ไม่ใช่ผู้ชายคนใหม่หรอกค่ะ"

พิมพ์ดาวตอบไปตามตรง  เธอยังคงอ่อนโยนไม่ได้แสดงท่าทางหัวร้อนแต่อย่างใด มิหนำซ้ำยังคงพยายามปกปิดความลับที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นเอาไว้ ไม่ให้ใครรู้สถานะที่เคยใช้ร่วมกัน แต่สุดท้ายก็โดนจับได้อยู่ดี 

"ไหนบอกไม่รู้จักกัน แล้วมายืนทำอะไรตรงนี้!"

เสียงของเมลินเดินเข้ามาด้วยท่าทางไม่พอใจที่ไคล์ตันเดินออกมาไม่บอกเธอ

เธอไปคุยกับเพื่อนแป๊บเดียวเขาก็ทิ้งเธอเสียแล้ว แถมยังมายืนคุยกับผู้หญิงที่เธอไม่ชอบขี้หน้าอีก  เซนส์ของผู้หญิงบอกว่าเธอคนนี้คือศัตรู

"มารยา ไหนเธอบอกว่าไม่รู้จักพี่ไคล์ไง!" 

เมลินส่งเสียงดังจนผู้คนรอบข้างหันมามองที่พวกเขาเป็นตาเดียว ยิ่งเป็นทายาทมาเฟียผู้รวยติดอันดับของประเทศก็ยิ่งเป็นที่สนใจของผู้คนรอบข้าง 

"ไม่รู้จักจริ งๆ ค่ะ ฉันแค่มายืนรอแท็กซี่"  

พิมพ์ดาวเริ่มเสียงสั่น เธอเริ่มจะทำตัวไม่ถูก ก็ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อนในชีวิต เธอไม่คิดว่าจะเจอเขาในงานเลี้ยง แล้วไม่คิดว่าเขาจะมาทักทายเธอแบบนี้ด้วย  

"ไม่จริง พี่รู้จักเธอใช่ไหมคะ?"

เมลินหันไปถามคนตัวสูงสลับกับพิมพ์ดาว เธอโวยวายคาดคั้นหาคำตอบราวกับภรรยาที่จับได้ว่าสามีมีชู้ ทั้ง ๆ ที่ผู้หญิงตรงหน้ามาก่อนเธอ

แน่นอนว่าทุกคนเชื่อในสิ่งที่เห็นมองพิมพ์ดาวในแง่ลบไปแล้ว 

"ตอบมาสิคะ พี่รู้จักเธอใช่ไหม"

"คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ เราสองคนไม่..."

พิมพ์ดาวพยายามแก้สถานการณ์ แต่ยังไม่ทันได้พูดจบประโยค คนตัวสูงก็ตอบแทรกขึ้นมา เพราะรำคาญเมลินที่เอาแต่โวยวาย

"รู้จักดีเลยละ"

พิมพ์ดาวไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เขาพูดออกมา

ทำไมเขาถึงพูดออกมาแบบนั้น เพราะตรงนี้ไม่ได้มีแค่เขาและเธอ มีผู้คนและแขกในงานเดินไปมา การที่เขาพูดออกมาแบบนั้นจะทำให้ทุกคนเข้าใจผิดเอาได้ 

"พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ”

เมลินเริ่มทำตัวน่ารำคาญและยังคงโวยวายไม่หยุด การกระทำของเธอเป็นสิ่งที่ไคล์ตันไม่ชอบเป็นอย่างมาก  

"พิมพ์ แกมาทำอะไรตรงนี้" 

ระหว่างที่สถานการณ์กำลังอึดอัด เสียงของจีน่าก็ดังขึ้นมา พิมพ์ดาวหันไปมองเพื่อนรักที่เดินเคียงคู่มากับอดีตแฟนหนุ่ม ทั้งสองเดินออกมาจากลานจอดรถ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่พิมพ์ดาวควรจะสนใจ ตอนนี้ถ้าอยากจะกลับบ้านและหายออกไปจากตรงนี้ซะมากกว่า 

"พอดีเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย ฉันก็เลยตั้งใจจะกลับ" 

พิมพ์ดาวตอบเสียงเบาด้วยท่าทางอับอาย แล้วมองดูสภาพตัวเองที่เปรอะเปื้อนไปหมด

จีน่าเองก็เข้าใจและช่วยขอยืมสูทของอดีตคนรักมาคุมให้พิมพ์ดาวก่อน แน่นอนว่าการกระทำทั้งหมดอยู่ในสายตาของมาเฟียหนุ่มที่หวงของเป็นที่สุด

เป็นอาการที่เขาไม่เคยรู้สึกกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน แต่ก็บอกตัวเองแค่เพียงว่า เขาไม่ชอบให้ใครมาซ้ำรอยของเขาเพียงเท่านั้น 

"จะกลับเลยใช่ไหม?" 

อชิรวิชญ์เอ่ยถามสองสาวตรงหน้าโดยไม่ได้สนใจคนรอบข้างเลยแม้แต่น้อย

คนรอบข้างเหมือนอากาศสำหรับเขา ไม่ว่าจะเป็นลูกคุณหนูหรือคนที่รวยล้นฟ้าแค่ไหนเขาก็ไม่ได้ใส่ใจ 

"ใช่ ขอโทษนะที่ไม่ได้อยู่จนจบงานเลี้ยง" 

แม้เธอจะไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ก็ขอโทษไปตามนิสัยที่แก้ยังไงก็ไม่หาย แล้วยังชอบโทษตัวเองจนจีน่าต้องเตือนอยู่บ่อย ๆ 

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปส่ง" 

ร่างสูงเดินนำไปยังรถของตัวเอง พิมพ์ดาวเองก็เดินตามไปพร้อมกับจีน่าเพื่อนสนิท ไม่มีใครพูดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า มีเพียงสายตาของอีกคนที่มองตามด้วยความไม่พอใจ

เขาไม่ยอมให้จบลงแบบนี้อย่างแน่นอน เขาไม่ชอบที่เธอทำเหมือนเขาไม่มีตัวตน ทั้ง ๆ ที่เธอเคยนอนใต้ร่างเป็นของเล่นของเขามาก่อน