บทที่ 5 คืนสุดท้ายของนางบำเรอ

สองวันต่อมา

 ณ คฤหาสถ์รอง ที่ดูแลโดยไคล์ตัน คาร์ตัน

 พื้นที่บ้านขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในบริเวณส่วนกลางของพื้นที่ เป็นการจัดการบริหารมาตั้งแต่รุ่นปู่ ที่แบ่งพื้นที่ให้กับทายาทในแต่ละรุ่นได้ดูแลและบริหารจัดการ เพื่อตัดปัญหาการแย่งชิงมรดกเหมือนที่ใคร ๆ ชอบเป็นกัน ท่านมองถึงการณ์ไกล แบ่งทรัพย์สินทุกอย่างออกเป็นสัดส่วนอย่างถูกต้อง ไม่ให้ญาติพี่น้องต้องฆ่าแกงชิงสมบัติกัน 

คุณปู่กล่าวไว้เสมอว่า ตระกูลเราให้มันมีปัญหาแค่เรื่องผู้หญิงก็พอ

เฮ้อ ...

พิมพ์ดาวในชุดนอนเซ็กซี่ได้แต่นั่งถอนหายใจอยู่ที่ปลายเตียง เวลาแห่งความสุขช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน ค่ำคืนนี้เป็นคืนสุดท้ายแล้วที่เธอจะได้อยู่ในสถานะผู้หญิงของไคล์ตัน ผู้ชายที่เพอร์เฟกต์มากจนผู้หญิงทั้งประเทศอยากได้เป็นสามี รวมถึงตัวเธอด้วย

ระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมานี้ ไม่ใช่ว่าเธอทนอยู่เพราะหน้าที่เพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะเธอตกหลุมรักเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน เขายื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอในตอนที่เธอถูกลวนลามในคลับ คืนนั้นเขาคงจำไม่ได้เพราะมีผู้คนมากมายรายล้อมตัวเขา แต่เธอจำเขาได้ขึ้นใจ

ตึกตัก ๆ 

นึกถึงคืนนั้นทีไรหัวใจเธอก็เต้นแรง กลิ่นน้ำหอมจากร่างกำยำที่กอดรัดปกป้องร่างเล็ก ๆ อย่างเธอไว้ในอ้อมแขน เขาใช้ตัวเองเป็นเกาะหนาที่ปกป้องให้เธอรอดออกมาจากกลุ่มชายฉกรรจ์ในคืนนั้น

เธอจดจำสัมผัสของเขาได้ขึ้นใจ ถ้าไม่มีเขาเธอคงโดนกระทำย่ำยีจนทิ้งศักดิ์ศรีไว้ตั้งแต่คืนนั้น คงไม่เหลือความบริสุทธิ์ให้เขาได้เชยชม 

"คืนนี้ คุณคงไม่มาแล้วสินะ"

หรือนี่จะเป็นคำตอบของเขา ที่กำลังบอกว่าเธอไม่ได้ไปต่อ?  

'ไม่เลือกเธอสินะ'

พิมพ์ดาวตอกย้ำกับตัวเองด้วยประโยคที่แสนเจ็บปวด พยายามทำใจให้ได้ก่อนที่จะเดินลงไปปิดประตูบ้าน แต่เธอก็ต้องตกใจที่เห็นร่างสูงที่คุ้นเคยนั่งอยู่ที่โชฟาตรงห้องรับแขก

ใบหน้าของเขาเรียบนิ่ง ไร้ความรู้สึกใด ๆ เหมือนที่ผ่านมา ทว่ากลิ่นแอลกอฮอล์กับฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง แน่นอนว่าเขาน่าจะดื่มจนเมาถึงได้มานั่งอยู่ตรงนี้

น่าแปลกมากที่เธอไม่เคยเห็นเขาเมาขนาดนี้มาก่อน เขากำลังเครียดเรื่องอะไรอยู่นะ เธออยากจะถามเหลือเกิน แต่ก็เป็นได้เพียงแค่ความคิด เพราะผู้หญิงทดลองอย่างเธอไม่มีสิทธิ์ถามหรือออกความคิดเห็นอะไรทั้งนั้น 

" คุณไคล์มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?"

พิมพ์ดาวแทบจะเก็บอาการดีใจไว้ไม่ไหว เธออยากจะพุ่งเข้าไปกอดเขาให้หายคิดถึง แต่ก็ทำได้เพียงแค่เดินไปทำหน้าที่ของตัวเอง

กฎอีกข้อของการเป็นผู้หญิงของมาเฟีย คือห้ามแสดงถึงความเป็นเจ้าของอีกฝ่าย 

" สักพักละ"

คนตัวสูงตอบเสียงเรียบ และจ้องมองไปยังร่างสวยด้วยสายตาที่เกินจะคาดเดา 

แน่นอนว่าพิมพ์ดาวมองไม่ออกว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะมาหาเธอในเวลานี้  สองคืนที่ผ่านมาเขาเงียบหายไป ทำให้เธอทำใจไว้แล้วว่าเขาไม่เลือกเธอแล้ว แต่การที่เขามาในคืนนี้ ทำให้เธอสับสนและคิดเข้าข้างตัวเอง ว่าเธอยังมีโอกาสที่จะได้อยู่ต่อ

"รอเหรอ?" 

มาเฟียหนุ่มจ้องมองไปยังร่างบางที่อยู่ในชุดนอนเซ็กซี่ มองตั้งแต่เนินอกอวบขาวเนียนไปจนถึงขาเรียว ใบหน้าสวยดวงตากลมโตราวกับตุ๊กตากำลังจ้องมองมาที่เขา เขาไม่ชอบดวงตาคู่นี้เอาเสียเลย เขารู้สึกอึดอัดเวลาที่เห็นดวงตาสั่นไหวของเธอ แววตาของเธอเหมือนปิดบังและซ่อนบางอย่างไว้ภายใน

"ใช่ค่ะ พิมพ์รอคุณ "

เป็นครั้งแรกที่เธอตอบตรงคำถาม รู้สึกว่าการที่เธอตอบแบบนี้จะดีกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ดีกว่าก้มหน้าก้มตาไม่พูดอะไร แต่จะมาทำดีในคืนสุดท้ายแบบนี้ ก็ไม่มีประโยชน์อะไร ในเมื่อเขาได้ตัดสินใจไปแล้ว 

"มาถึงแล้ว ทำไมไม่เรียกพิมพ์คะ"

 พิมพ์ดาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงปกติ ขณะที่จัดการถอดสูทให้เขาเป็นอันดับแรกอย่างไม่เคอะเขิน เธอพยายามเก็บความตื่นเต้นไว้ภายในใจและทำหน้าที่ของตัวเองให้เต็มที่  ถ้ามัวแต่ทำเป็นเขินอายผู้ชายคงจะเบื่อเหมือนที่แม่พูด การเขินอายใช้ได้แค่ครั้งแรกเพียงเท่านั้น 

"คืนนี้คืนสุดท้ายแล้วใช่ไหม?" 

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม ทั้ง ๆ ที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว เขายังคงจ้องมอง

ร่างบางที่กำลังถอดถุงเท้าให้เขาด้วยสายตาไร้ความรู้สึก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมตัวเองถึงมานั่งอยู่ที่นี่

เขาให้คำตอบตัวเองเพียงว่า มาใช้คืนสุดท้ายให้คุ้มค่า ก่อนที่เธอจะได้รับเงินก้อนโตแล้วจากไป  อยู่ ๆ ทายาทอันดับสองของตระกูลดังผู้ร่ำรวยก็นึกเห็นแก่ตัว อยากจะใช้ร่างกายของหญิงสาวให้คุ้มค่ากับเงินที่จะต้องเสียไป  อาการนี้ไม่เคยเป็นกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน มีผู้หญิงหลายคนที่เขาเบื่อตั้งแต่เดือนแรก ยังไม่มีใครทำให้เขารู้สึกอยากอยู่ถึงคืนสุดท้ายเหมือนคนตรงหน้า

หมับ! 

ร่างเล็กที่กำลังจะเดินเอาของที่ถอดออกจากร่างกายของเขาไปเก็บเข้าที่ ถูกกระชากรั้งให้มานั่งบนตักแกร่งโดยท่าทางที่รุนแรงกว่าปกติ

พิมพ์ดาวไม่ได้โกรธหรือแสดงท่าทางหวาดกลัว เธอเข้าใจดีว่า ความรุนแรงนี้เป็นอาการของคนเมา และทุกครั้งที่เขาร่วมรักกับเธอ ก็จะรุนแรงแบบนี้ทุกครั้ง 

'รู้จักห้ามสามีตัวเองบ้าง อย่าให้เขาทำตามใจนัก '

อยู่ ๆ คำพูดของคุณหมอก็ปรากฏขึ้นมาในหัว แต่พิมพ์ดาวเลือกที่จะทำอีกอย่าง

"อยากดื่มอะไรก่อนไหมคะ?"

พิมพ์ดาวเอ่ยถามอย่างเอาใจ ก่อนที่เธอจะมาเป็นผู้หญิงของเขา เธอได้ศึกษาประวัติและเรียนรู้เกี่ยวกับนิสัยของเขามาเป็นอย่างดี เป็นสิ่งที่เธอจะต้องเตรียมตัวรับมือ และต้องยอมรับตัวตนที่เขาเป็นให้ได้  

เธอถูกกำชับมาตลอดว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนเปลี่ยนแปลงคุณชายรองของตระกูลเศรษฐีได้ ถ้าอยากเป็นผู้หญิงของเขาจะต้องอดทนและยอม ก้มหัวให้กับเขาเท่านั้น

โดยเฉพาะเรื่องบนเตียง ที่เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธ ไม่ว่าเขาจะต้องการตอนไหนก็ตาม เธอมีหน้าที่รองรับอารมณ์ของเขาเพียงเท่านั้น 

"ไม่ ตอนนี้ฉันอยากทำอย่างอื่นมากกว่า" 

เขาดื่มมาจนพอแล้ว ตอนนี้อยากดื่มน้ำอย่างอื่นมากกว่า อารมณ์ตอนนี้พลุกพล่านเกินกว่าจะทำสิ่งอื่นใด อยากจับร่างเล็กกระแทกให้หายอยาก หลายวันมานี้นอนกับใครไม่ถึงใจเอาซะเลย

"ค่ะ " 

อย่างอื่นที่ว่าคงไม่ต้องถามว่าคืออะไร มือหนาที่บีบขย้ำก้นงอนอย่างแรงคือคำตอบ

"ฉันอยากกระแทกเธอตรงนี้" 

"ค่ะ"

อยู่ ๆ ใบหน้าสวยก็แดงระเรือขึ้นมา เมื่อนึกถึงฉากรักที่เร่าร้อนระหว่างเขาและเธอในหลาย ๆ คืนที่ผ่านมา เธอยังจดจำครั้งแรกที่เจ็บปวดทรมานจนเดินไม่ได้อยู่หลายวัน ครั้งต่อ ๆ มาก็ใช่ว่าเขาจะทำอย่างอ่อนโยน เขายังคงทำรุนแรงและดุดัน จังหวะรักของเขาดุเดือดยิ่งกว่าในหนัง AV ที่เธอศึกษามา

"อยากโดนฉันกระแทกตรงนี้ไหม?" 

“อ๊ะ!”

พิมพ์ดาวส่งเสียงในลำคอเบา ๆ ในตอนที่มือหนาบีบรัดลำคอระหงและออกแรงรั้งให้ร่างกายของเธอเข้าไปแนบชิด ใบหน้าหล่อที่คลอเคลียอยู่ตรงซอกคอทำเอาเธอหายใจผิดจังหวะ 

"อะ..อยากค่ะ อืม...."

พิมพ์ดาวแทบจะกักเก็บเสียงครวญครางไว้ไม่ไหว เธอเชิดหน้าขึ้นสูงให้รับกับริมฝีปากร้อนที่ดูดเม้มมาที่ลำคอ และฟันคมที่

ขบเม้มลงมาราวกับคนกำลังมันเขี้ยว เขาดูรุนแรงกว่าทุกคืนที่ผ่านมา ทั้งจังหวะหายใจและจังหวะกอดรัดร่างของเธอแนบแน่นกว่าทุกคืน และส่วนนั้นของเขาตั้งผงาดแข็งขืนยิ่งกว่าคืนไหน ๆ 

"คืนสุดท้ายแล้ว อย่าทำให้ฉันผิดหวัง"

คำสั่งเสียงกระเส่าตรงลำคอกระตุ้นให้พิมพ์ดาวต้องขยับร่างกายใช้สะโพกบนบทเบียดกับแก่นกายใหญ่ที่ขยายพองกับกางเกง  เขาทำให้เธอร้อนรุ่มจนลืมความเป็นกุลสตรีไปเสียสนิท รู้แค่เพียงว่าตอนนี้เธออยากจะทำคืนสุดท้ายให้ดีที่สุด เผื่อคำตอบในวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างที่เธอฝัน

“อืมม...”

เสียงหวานคลอเบา ๆ มาจากลำคอระหง เอวเล็กขยับบดเบียดร่างกายเข้าหาร่างกำยำ