บทที่ 4 ผู้หญิงที่คัดมาอย่างดี

"แล้วผมก็ยังไม่เจอใครที่ทำให้รู้สึกว่าอยากหยุด"

"สมแล้วที่เป็นน้องชายฉัน" 

เคย์วิลพูดออกมาอย่างพอใจ เพราะเขาเองก็รู้สึกแบบนั้น คิดว่าชาตินี้คงไม่มีใครหยุดเขาได้ อิสรภาพที่มีอยู่ในตอนนี้มันโคตรจะดี ใครจะไปอยากหาโซ่มาคล้องคอ

"ผมว่าพี่น่าจะลองทำเหมือนผมบ้างนะ มีคุณย่าคัดสาว ๆ มาให้ทุก สามเดือน โคตรจะดีเลย"

คำตอบที่มาพร้อมกับจินตนาการที่แสนจะเร่าร้อน ผู้หญิงที่คุณย่าคัดมาให้คนล่าสุดไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อน ใบหน้าหล่อเหลาแสดงออกถึงความพอใจ

ร่องรอยของเลือดสีสดที่ปรากฏอยู่บนที่นอนหลังจากร่วมรักกันยาวนานทั้งคืนยังคงติดอยู่ในใจ แต่ไม่ได้หลงใหลจนอยากแต่งตั้งให้เป็นภรรยา ก็แค่รู้สึกภูมิใจที่ได้ครอบครองความบริสุทธิ์ของใครสักคน และแอบลุ้นว่าย่าจะหาผู้หญิงแบบนี้ได้อีกหรือไม่

"ย่าคัดผู้หญิงได้เกรดพรีเมียมนะพี่" 

ภาพในคืนวันวานยังคงวนเวียนอยู่ในหัวจนนึกอยากจะกลับไปหาร่างบางเจ้าของความบริสุทธิ์นั้นอีกครั้ง แต่ก็เป็นเพียงความคิดเพราะตอนนี้เขามีผู้หญิงคนใหม่ที่น่าตื่นเต้นกว่านั่งรออยู่ไม่ไกล เธอดื่มกับเพื่อนจนเมามายแทบจะนั่งไม่ไหวแล้ว อีกสักพักคงจะชวนเขากลับแน่นอน 

"ไม่อะ ฉันชอบเลือกเองมากกว่า" 

"เลือกเองมันก็ดีครับพี่ชาย แต่ตอนจะจบสัมพันธ์มันโคตรจะยาก พวกเธอไม่ยอมจบง่าย ๆ น่ะสิ" 

เคย์วิลไม่ได้เถียงอะไร เพียงยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบช้า ๆ มันก็จริงอย่างที่น้องชายเขาพูด ผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาล้วนแต่อยากเป็นเจ้าของเขาทั้งนั้น

ถ้าไม่จ่ายเงินให้มากพอ พวกเธอก็จะไม่มีวันจบความสัมพันธ์อย่างง่าย ๆ แต่ละครั้งที่เขาต้องสลัดผู้หญิงที่เขาเบื่อออก ก็ต้องใช้เวลานานพอสมควร ไม่เหมือนน้องชายที่จบได้ภายใน 3 เดือน จบลงโดยที่ไม่มีใครมายุ่งวุ่นวาย  มันก็น่าสนอยู่หรอกนะ แต่ไม่ใช่กับคนที่ชอบอิสระอย่างเขา 

" สนใจจะทำแบบผมก็ได้นะครับ คุณย่าคัดแต่ผู้หญิงเกรดพรีเมียมมาทั้งนั้นเลย" 

ไคล์ตันพูดออกมาอย่างภูมิใจ ตั้งแต่ผู้เป็นย่าหาผู้หญิงให้ เขาก็ไม่เหนื่อยเรื่องผู้หญิงอีกเลย ไม่ต้องเหนื่อยหาผู้หญิงที่ดีพร้อม และไม่ต้องลำบากใจที่จะตัดจบความสัมพันธ์กับพวกเธอ เพราะทุกคนที่เข้ามาย่อมรู้ดีว่ามีเวลาจำกัดแค่ไหน ข้อตกลงนี้จึงดีต่อคนที่ขี้เบื่ออย่างเขาเป็นอย่างมาก 

" เรื่องผู้หญิงมันไม่ใช่ปัญหาหรอก นายก็รู้ว่าเราสามารถ ใช้เงินแก้ปัญหาได้"

เคลวินบอกน้องชายก่อนที่จะหันไปบอกคนสนิทให้หยิบแฟ้มเอกสารส่งให้น้องชายได้ดู คู่แข่งคนใหม่ที่มาแรงจนเขาต้องสืบประวัติมา

ไม่ใช่ว่าเขากลัวคู่แข่งจะขึ้นมาแย่งชิงตำแหน่งใด ๆ เขาต้องการดึงคนที่มีความสามารถมาช่วยในบริษัทของเขา  

" รู้จักหมอนี่ไหม?" 

ไคล์ตันเปิดดูข้อมูลของบริษัทเกิดใหม่แห่งหนึ่ง ยอดเติบโตพุ่งสูงผิดปกติในเวลาเพียงไม่กี่ปี แต่พอเปิดดูชื่อและใบหน้าในภาพถ่ายที่แนบมาก็ไม่รู้สึกคุ้นแต่อย่างใด 

"ไม่เคยรู้จัก" 

"จากประวัติ อายุยังไม่ถึงสามสิบ แต่ฝีมือไม่ธรรมดา"

"ผมไม่เคยเห็นพี่ชมใครมาก่อน " ไคล์ตันพูดออกไปตามตรง

พี่ชายของเขาไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับใครนอกจากคนในครอบครัวและเพื่อนสนิท มีน้อยมากที่เขาจะพูดถึงคนอื่น ๆ โดยเฉพาะคู่แข่งทางธุรกิจ หมอนี่มีดีอะไรถึงทำให้พี่ชายเขาสนใจ

"อาร์ท อชิรวิทย์ ไชยชณรงค์  ฉันว่าไม่นานชื่อนี้จะเป็นที่รู้จักทั่วโลก"

เคลวิลพูดออกมาพลางยกแก้ววิสกี้ขึ้นมาดื่มอย่างใช้ความคิด ใบหน้านิ่งเรียบไร้ความรู้สึก ทำให้คนที่มองดูแทบจะเดาไม่ออกว่าเขากำลังคิดเรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัว

ไม่รู้เลยว่าภายใต้ใบหน้านิ่งกำลังรู้สึกอะไร แต่สิ่งที่เขาพูดออกมาไม่เคยผิดพลาดแต่อย่างใด เคลวิลไม่เคยมองอะไรผิดพลาดเกี่ยวกับเรื่องธุรกิจ

เขามีมันสมองและความคิดที่แตกต่างจากนักธุรกิจคนอื่น ๆ เขากล้าได้กล้าเสียและลงทุนกับอะไรที่มองแล้วว่าจะทำเงินในอนาคต ไม่ว่าเขาจะหยิบจับอะไรขึ้นมาทำก็ล้วนแต่ประสบผลสำเร็จ จนผู้เป็นปู่ยอมรับในตัวเขา และมอบอำนาจให้กับเขาบริหารจัดการทุกอย่างในตระกูล เขาคนเดียวเท่านั้นที่จะมีสิทธิ์ขาดในการตัดสินใจ 

"พี่ก็เอาแต่เครียดเรื่องงาน เรื่องผู้หญิงของพี่เป็นยังไงบ้าง"

"เข้าใจผิดแล้วน้องชาย ฉันไม่เคยเครียดเรื่องงาน"

"งั้นแสดงว่าพี่เครียดเรื่องผู้หญิง"

ไคล์ตัลยกยิ้มออกมาราวกับพอใจที่เห็นพี่ชายมีความรู้สึกเรื่องผู้หญิงขึ้นมาบ้าง ถ้าพี่เขานึกอยากจะมีครอบครัวขึ้นมา และผลิตทายาทให้คุณย่าได้ เขาคงจะเป็นอิสระและไม่ต้องถูกบังคับให้มีครอบครัวอีกต่อไป ความสนใจทั้งหมดก็คงจะตกไปอยู่ที่พี่ชาย อย่างที่เขาอยากให้เป็น

ก็อย่างที่ทุกคนเข้าใจ เขาและพี่ชายไม่เคยต้องการที่จะมีครอบครัว เพราะเขายังสนุกกับชีวิตและอยากเป็นอิสระในทุก ๆ ด้าน 

"ไม่มีผู้หญิงคนไหนทำให้ฉันเครียดได้หรอก"

มาเฟียหนุ่มตอบอย่างมั่นใจ จนกระทั่ง...

" แสดงว่าเด็กผู้หญิงคนนั้น ไม่ได้สำคัญพอที่จะเป็นต้นเหตุให้พี่มาถึงที่นี่สินะ?" 

ไคล์ตันพูดจายียวนกวนประสาทพี่ชายและมองไปยังร่างบางที่อยู่ในชุดพนักงาน ความสวยออร่าของเธอไม่มีใครเทียบได้ แม้ว่าเธอจะเป็นแค่ลูกสาวของแม่บ้านและพ่อครัวที่อยู่ในคฤหาสน์ แต่เธอนั้นสวยราวกับดาราเบอร์ต้น ความอวบอั๋นหน้าขย้ำยิ่งกว่านางเอกเอวีตัวท็อป

ไม่แปลกใจที่พี่ชายอยากได้เธอมาเป็นของเล่นบนเตียง

แต่น่าเสียดายที่เธอไม่อยากสบายทางลัด 

" ทำอะไรสักอย่างสิครับพี่ชาย เด็กมันน่ากินขนาดนั้น เดี๋ยวก็โดนหมาคาบไปกินก่อนหรอก" 

ไคล์ตันตั้งใจจะพูดจายั่วยวนกวนประสาทพี่ชายเล่น ๆ แต่พี่ชายเหมือนจะโกรธจริง มาเฟียร่างโตขบกรามแน่นจนเป็นนูนสัน สายตาดุดันราวกับราชสีห์ที่จ้องจะขย้ำเหยื่อ ถึงท่าทางจะยังนิ่งเงียบ แต่น้องชายอย่างเขาก็ดูออกว่ากำลังโกรธ

ก็น่าจะโกรธอยู่หรอกนะ แม่กวางน้อยน่าขย้ำขนาดนั้น ใครจะไปยอมให้ใครเอาไปลิ้มลองก่อน

" ไม่มีใครได้กินก่อนฉันหรอก" 

สองหนุ่มที่ไม่เคยเชื่อในความรักยังคงพูดถึงผู้หญิงเป็นเหมือนเรื่องตลก พวกเขาคิดว่าแค่เอาเงินฟาดหัวก็ได้ผู้หญิงคนนั้นมาครอบครองแล้ว ถึงเธอจะปากแข็งและหยิ่งในศักดิ์ศรีไม่รับเงิน แต่เงินมันคมและซื้อได้ทุกอย่างแม้กระทั่งคนรอบตัวของเธอ

พ่อและแม่ที่ติดการพนันของเธอที่ย่อมต้องการเงิน ยังไม่รวมพี่สาวต่างแม่ที่ติดหรูใช้เงินยิ่งกว่าเศษกระดาษ ไม่สงสารพ่อแม่ที่หาเงินอย่างยากลำบาก ไม่เคยเห็นใจน้องสาวที่รับงานพิเศษจนตัวเป็นเกลียว 

เขานี่แหละจะดูแลชุบเลี้ยงเธอดั่งเจ้าหญิง ไม่ว่าเธออยากได้อะไรเขาก็จะหาให้ แค่เธอยอมทิ้งศักดิ์ศรีมาเป็นของเล่นบนเตียงของเขาก็พอ

"ผมไปก่อนนะครับพี่ชาย แล้วเจอกัน" 

เมื่อผู้หญิงของตัวเองเริ่มจะเมาหนัก ไคล์ตันก็ได้โอกาสหิ้วเธอกลับไปยังคอนโดของเขาในทันที โดยไม่ต้องพูดพร่ำให้เสียเวลา ปล่อยให้พี่ชายหัวร้อนให้กับสาวน้อยที่กำลังบริการชายอื่นต่อหน้าต่อตา ไม่แน่คืนนี้พี่ชายอาจจะผลิตทายาทแซงหน้าเขาไปก็ได้