ฝันกลางวัน

อย่างไรก็ตาม ตลอดสัปดาห์ต่อมา ปัญจมาก็ทำให้ผู้ปกครองหนุ่มลอบมองหล่อนแล้วทำหน้านิ่วคิ้วขมวดบ่อยครั้ง

วันหนึ่ง อกัณห์หมดความอดทนต่อพฤติกรรมที่แปลกเปลี่ยนไป ของคนที่เขาเองพยายามเตือนตัวเองมาตลอดสองปีหลังนี้ ว่าไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะคิดนอกลู่นอกทางด้วย 

แต่ดูเหมือนยิ่งเตือน ความคิดอยากจับเด็กสาวในปกครองเหวี่ยงลงเตียง แล้วตัวเองโถมตามลงไป กลับทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ  กระทั่งบางครั้ง...  เอ่อ หลายครั้งเลยละ ที่เขาถึงกับปวดร้าวจากการแข็งขึงของเจ้ามังกรร้าย ที่อยากพ่นพิษใส่ช่องทางฟิตกระชับ อบอุ่น และหวานล้ำของสาวรุ่น

เขาจะ...ค่อยๆ สอดใส่ ทุกจังหวะเคลื่อนไหวจะเป็นไปอย่างนุ่มนวล เพราะรู้ว่าช่องทางหวานฉ่ำนั้น ยังไม่มีสิ่งแปลกปลอมใดแผ้วพานมาก่อน

แต่ถึงจะนุ่มนวล ความหนักแน่นก็ต้องคงไว้

แต่ก่อนที่จะนำตัวตนแข็งเครียดรอการปลดปล่อย บุกโจมตีเป้าหมายสำคัญ เขาปลุกเร้าอารมณ์ปรารถนาให้ตื่นเพริดเสียก่อน เริ่มจากลูบไล้เคล้นคลึงอกอวบขาวผ่องด้วยมือ

ริมฝีปากจะดูดกลืนยอดปทุม เขาจะค่อยๆและเล็ม ไล้เลียด้วยลิ้น สลับด้วยการขบคมฟันเน้นๆ เพื่อเรียกเสียงครางรัญจวนจากปากบางอิ่มสีชมพู

ร่างขาวผ่องจะบิดส่ายกับการปรนเปรอด้วยปากลิ้นของเขา ที่กระทำต่อช่องทางลี้ลับแสนหวาน

เขาจะทำให้หล่อนวอนขอความเมตตาจากเขา ให้ช่วยปลดปล่อยอารมณ์แปลกใหม่ที่เพิ่งรู้จัก

“อากัณห์ขา...ช่วยแจ้ที!”

ยิ่งเสียงใสอ้อนวอนเขาก็จะยิ่งดูดแรง... สลับตวัดลิ้นรัวเร็ว

บางช่วงตอนเขาจะห่อลิ้นสอดลึกแล้วถอยกลับ แล้วเสียดแทงเข้าสู่ช่องทางชุ่มฉ่ำคับแคบอยู่เช่นนั้น จนร่างบางกระเสือกกระสน แอ่นสะโพกสูงให้เขาลิ้มรสถนัดถนี่ยิ่งขึ้น

เขาจะแยงนิ้วลึก ขยับเข้าถอนออกเป็นจังหวะจะโคน ให้หล่อนค่อยๆ คุ้นชินกับการบุกรุกจากสิ่งเล็กย่อมกว่าตัวตนของเขา

จะลองเชิงความพรักพร้อมของหล่อน ด้วยการจับหน่อเนื้อบุรุษที่กำลังแข็งเครียดประชิดช่องทางชุ่มฉ่ำ

จะถูไถปลายบานราวดอกเห็ดเขื่องๆ กับติ่งระเรื่อ แล้วออกแรงกดทีละนิดๆ

หากสาวน้อยของเขายังไม่ยอมเปิดทางเต็มที่ เขาก็ขยับถอยร่นออกมาก่อน ใช้นิ้วยาวใหญ่ของเขาช่วยในการเบิกทางสู่ความบริสุทธิ์ที่รัดรึง

จะทำให้หล่อนลืมอาย ลืมกลัว และลืมตัวเรียกร้องให้เขาช่วยพาขึ้นสวรรค์

 “อากัณห์ขา...อากัณห์!  ช่วยแจ้...”

 ถึงตอนนั้น เป็นโอกาสเหมาะที่เขาจำพาตัวตนกลับไปรุกประชิด ค่อยๆ ช่องทางฉ่ำหวานที่เริ่มเปิดจากผลงานนิ้วยาวใหญ่ของเขาที่เบิกทางเอาไว้

โอว์!  เขาจะเสียวสุขแค่ไหนหนอ ขณะมองท่อนลำเขื่องขนาดใหญ่กว่าข้อมือทารกแรกเกิดยามเหยียดขยายเต็มที่ จมจ่อมในคับแน่น

เขาคงทั้งเจ็บปวด และซ่านเสียวแทบจะถึงจุดสุดยอด ที่ต้องนำพาตัวตนไปให้ถึงปลายทางอย่างค่อยเป็นค่อยไป

เสี้ยวส่วนสำคัญของเขาจะค่อยๆ ถูกกลีบเนื้ออวบดูดกลืนทีละนิดๆ กระทั่งผลุบหายไปในร่องฉ่ำที่ตอดตุบ

เขาจำเป็นต้องกบดานนิ่งหลังสอดซุกความใหญ่โตทุกองคุลีลงในช่องทางคับแคบให้สาวน้อยของเขาได้ทำความคุ้นเคยกับสิ่งแปลกปลอมที่คาคับ กระทั่งเล็งเห็นว่าร่างอ้อนแอ้นพร้อมแล้วสำหรับก้าวต่อไป นั่นแหละจึงจะ....

“อากัณห์คะ?”

ชายหนุ่มสะดุ้ง เพราะเสียงเรียกดัง แล้วเขาก็สบกับตากลมโตที่มองมายังเขาด้วยความสงสัย

โลกความจริงกระแทกเขาออกจากโลกแห่งจินตนาการ ซึ่งระยะหลังมานี้เกิดขึ้นกับเขาบ่อยๆ โดยเฉพาะในยามค่ำคืนที่อยู่บนเตียงตามลำพัง

เขาสบถในใจ  จินตนาการ ซึ่งบ่อยครั้งอยู่เหนือการควบคุมของสมอง กำลังจะฆ่าเขา!

“อากัณห์เป็นอะไรไปคะ เรียกแจ้มาแล้วก็เอาแต่จ้องเขม็ง พูดอะไรก็ไม่พูด?”

ตากลมสวยมองเขาอย่างกังขา อกัณห์ค่อยๆ ขยับมือที่วางบนโต๊ะลงวางบนความแข็งขึงใต้เป้ากางเกงตึงคับของตัวเอง

ให้ตายเถอะ! อีกนิดเดียวเท่านั้นเขาคงได้หลังออกมาตรงนี้ให้อับอายขายหน้าเป็นแน่แท้

โชคดีมีโต๊ะบัง ทำให้รอดพ้นสายตามองมาอย่างสำรวจจากคนบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานไปได้

“อา...”   เขาต้องหยุดกระแอม เพื่อลบเสียงแหบพร่าผิดปกติ อันเกิดจากอารมณ์ทางเพศที่พุ่งทะยาน

เพียงมองปากบางอิ่มระเรื่อสีชมพูขยับขึ้นลงก็ทำเอาเขาเสียสมาธิอีกครั้ง ต้องรีบเปลี่ยนจุดโฟกัสไปที่ตากลมเป็นประกายสดใสในกรอบขนตางอนราวกับพัดเล่มจิ๋วแทน

“อากัณห์ไม่สบายหรือเปล่าคะ?”

หน้าเรียวเกือบจะเป็นรูปไข่ล้อมกรอบด้วยผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มขยับเอียงมองเขาอย่างใส่ใจ