แม่บ้านแม่เรือน

“โอ๊ยๆ ระวังค่ะคุณ”   แม่สายร้องเสียงหลง เมื่อแป้งในตะแกรงที่ควรร่อนลงในชามกระเบื้องปลิวว่อน

คนกำลังเมามันในการร่อนแป้งเตรียมทำขนมที่รู้ว่าเป็นของโปรดเจ้าของบ้าน ก็ถึงสำลักกระอักไอจากผงแป้งที่ปลิวเข้าปากเข้าจมูก เรียกเสียงหัวเราะด้วยความขบขันจากเหล่าบรรดาคนในบ้านที่มาคอยดูคุณแจ้เรียนวิชาการครัวกับแม่สายอย่างครื้นเครง

“หน้าคุณแจ้ขาววอกไปหมดแล้วค่ะ คิกๆๆ” 

เด็กรับใช้ในครัว ลูกมือแม่สายหัวเราะคิกคัก

ปัญจมาวางตะแกรงที่ยังเหลือเกล็ดแป้งหยาบๆ ยกมือแตะใบหน้าตัวเองพลางถาม

“ตรงไหนอะลูกอินที่เลอะ ตรงนี้หรือเปล่า”

“คิกๆ ๆ ไม่ใช่ค่ะ”   เด็กลูกอินตอบพลางหัวเราะคิกคักพลางอย่างเด็กเส้นตื้น   “แต่ตอนนี้เลอะทั่วหน้าแล้วค่ะ คิ้วคุณแจ้ยังกะคิ้วคนแก่แน่ะค่ะ คิก...”

เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กลูกอิน  เหมือนถูกตัดฉับ สีหน้าขณะมองผ่านปัญจมาไปยังประตูดูเหยๆ ก่อนจะยิ้มแหย แล้วค่อยๆ เคลื่อนกายออกห่าง ขยับไปทางแม่สาย

อีกห้าคนที่มาคอยเชียร์ ล้วนสีหน้าเจื่อนไปตามๆ กัน ขณะมองไปยังจุดเดียว มีก็แต่แม่สายที่ยังคงสีหน้าปกติ

ปัญจมาหันไปมอง

ร่างสูงตรงของผู้ปกครองหนุ่ม ยืนอยู่กลางกรอบประตู เขากระพริบตา สีหน้างงๆ 

“นี่เล่นอะไรกัน ครัวถึงได้ขาวโพลนไปหมดแบบนี้?”

“คุณแจ้หัดทำบลูเบอร์รี่ชีสพายค่ะ”   แม่สายตอบแทนคนที่คิดจะเอาใจผู้ปกครอง

อกัณห์ส่ายหัว

“ซื้อเขาง่ายกว่ามั้ง... ถ้าพอจะมีใครว่าง ช่วยชงกาแฟให้สักแก้วด้วยนะ”

พูดเสียงเรียบก่อนหมุนตัวกลับ

เจ้านายมาแล้ว ไปแล้ว แม่สายก็หันไปตะเพิดลิ่วล้อ

“แยกย้ายกันไปทำงานได้แล้วพวกแก นี่อะไรมาสุมหัวกันอยู่ในครัว งานการไม่มีทำแล้วเรอะ”

เท่านั้นเองก็วงแตก

อกัณห์ไม่ต้องรอนาน กาแฟร้อนส่งกลิ่นหอมก็ถูกนำเข้ามาให้ในห้องทำงาน

หน้าตาเนื้อตัวคนยกกาแฟมาให้ ดูสะอาดสะอ้านกว่าเมื่อสักครู่ใหญ่ที่เขาเห็นในครัว

“ทำไมต้องเอามาเอง”    

“ไม่ใช่งานหนักอะไรนี่คะ”     พูดติดต่อกันไป ขณะวางถ้วยกาแฟบนจานรองลงตรงหน้าผู้ปกครองหนุ่ม     “ป้าสายฝากมาถามค่ะ เย็นนี้อากัณห์จะอยู่ทานข้าวที่บ้านหรือเปล่า”    

“อยู่”   อกัณห์ตอบ    “แต่ขออาหารฝีมือแม่สายเถอะนะ อายังขยาดแกงส้มฝีมือเราไม่หาย”

“แหม...”

 ปัญจมาหน้าแดง... คิดว่างั้น เพราะรู้สึกร้อนวาบที่แก้มทั้งสองข้าง

ทั้งนี้ไม่ใช่เพราะถูกพาดพิงถึงฝีมือแกงส้มที่ควรเปลี่ยนเป็นแกงหวาน ที่หล่อนลงมือปรุงสุดฝีมือไปเมื่อวาน  แต่เป็นเพราะสายตาเข้มๆ ที่กำลังมองมา เพียงแต่จุดโฟกัสไม่ได้อยู่ที่ใบหน้าของหล่อน

อกัณห์ได้สติ เสหยิบถ้วยกาแฟขึ้นจิบ แล้วก็ถึงกับสำลัก

“ร้อนมากหรือคะ?” 

ปัญจมามองด้วยความเป็นห่วง

“เปล่า”    เขาตอบ วางถ้วยกาแฟลงบนจานรองตามเดิม    “ช่วยบอกทีซิ ว่าแจ้ไม่ได้ชงกาแฟแก้วนี้”

“เอ้อ...ทำไมละคะ หรือว่าขมไป?” 

“ไม่ขม แต่เค็มปี๋เลย”

“แต่แจ้ทำตามสูตรที่ป้าสายบอกว่าอากัณห์ชอบนะคะ  ใส่เกลือแล้วก็บีบมะนาว  น้ำตาลช้อนเดียว ครีมไม่ต้อง”     

“ยังไงแม่สายก็คงไม่ได้บอกให้ใส่เกลือเป็นช้อนแน่ๆ”

อกัณห์ถอนใจก่อนพูดต่อ

“อาไม่รู้ว่าแจ้คิดอะไร แต่ขอบอกให้รู้เอาไว้ อาพอใจแล้วที่แจ้เป็นอย่างที่เป็น ไม่ต้องไปฝืนทำในสิ่งที่ตัวเองไม่ถนัดหรอก”

“แต่ว่าแจ้... อยากทำตัวให้เป็นประโยชน์นี่คะ  อีกอย่าง ช่วงนี้แจ้ก็ไม่มีอะไรทำเลย วันๆ นั่งๆ นอนๆ เบื่อจะตาย นี่ก็อีกตั้งเดือนกว่ามหา’ลัยจะเปิด”

“งั้นก็ลองหาอย่างอื่นทำ แต่เรื่องเข้าครัวทำอาหารนี่ขอที  ไม่ได้จะว่านะ แต่ดูเหมือนเราจะไม่มีพรสวรรค์ในเรื่องการครัวเอาเลยจริงๆ อาพูดตรงๆ อย่าโกรธล่ะ”

“ไม่โกรธค่ะ  แจ้ก็... พอจะรู้ตัวอยู่เหมือนกัน ต่อให้ป้าสายสอนจนปากฉีก ฝีมือทำกับข้าวกับปลาของแจ้ก็คงไม่พัฒนามากไปกว่านี้”    

อกัณห์นึกขันเสียงอ่อยๆ 

“เอาน่า”   เขาทำเสียงปลอบ แต่ในใจนึกขัน     “ถึงทำอาหารไม่ได้เรื่อง แต่อาจมีฝีมือทางอื่นก็ได้นี่นา”   

“แจ้นึกไม่ออกเลยค่ะว่าตัวเองมีฝีมือทางไหน” 

“นึกไปเรื่อยๆ สักวันก็คงนึกออกเองแหละ”   เขาว่าแล้วก็หัวเราะ 

ปัญจมาทำหน้ามุ่ย ปากเม้มอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปล่อยคิกตามอย่างอดไม่ได้