บทที่ 3 เผชิญหน้า

บาดแผลในใจที่ถูกเย็บปิดไว้ด้วยความเย็นชา บัดนี้ถูกฉีกทึ้งออกอย่างหยาบคาย ความแค้นที่ฝังรากลึกมานานนับสิบห้าปีปะทุขึ้นมาประดุจลาวาเดือดพล่าน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่จนบอดี้การ์ดรอบข้างต้องก้าวถอยหลังด้วยความหวาดหวั่น บรรยากาศรอบตัวหยางเฟยหลงเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความเกรี้ยวกราด ระดับทำลายล้าง มัจจุราชได้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลแล้ว

พิมรดาที่เพิ่งตั้งสติได้ สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาจนเธอแทบหายใจไม่ออก เธอเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายร่างสูงตรงหน้า และต้องสั่นสะท้านไปทั้งดวงใจ แววตาที่เขาเคยมองเธอด้วยความตกตะลึงในความงาม บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง อาฆาตแค้น และดำมืดจนน่าขนลุก ดวงตาของเขาแดงก่ำราวกับสัตว์ป่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้แหลกคามือ ก่อนที่พิมรดาจะได้เอ่ยปากพูดอะไร เฟยหลงก็ก้าวพรวดเดียวเข้ามาประชิดตัวเธอ รองเท้าหนังอิตาลีราคาแพงของเขาเหยียบย่ำลงบนเศษกระจกที่แตกกระจายจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบชวนสยดสยอง

"อ๊ะ!"

พิมรดาร้องอุทานด้วยความตกใจ เมื่อมือหนาที่แข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กพุ่งเข้ามาคว้าหมับเข้าที่ลำคอระหงของเธออย่างรุนแรงและไร้ความปรานี เฟยหลงออกแรงบีบ และกระชากร่างบางของเธอให้ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับเขา เท้าของพิมรดาแทบจะลอยพ้นพื้น ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปตามลำคอจนเธอต้องนิ่วหน้า มือเล็กทั้งสองข้างพยายามแกะฝ่ามือมฤตยูของเขาออกอย่างสุดกำลัง แต่ก็ไม่เป็นผล แรี่ยวแรงของเธอเทียบไม่ได้เลยกับพละกำลังของมาเฟียหนุ่ม

"ปล่อย... ฉันเจ็บ..." พิมรดาเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาอย่างยากลำบาก ใบหน้าสวยจัดเริ่มแดงก่ำเพราะขาดอากาศหายใจ น้ำตาแห่งความหวาดกลัวเอ่อล้นคลอเบ้า

เฟยหลงไม่สนใจคำประท้วงของเธอ เขาดึงร่างบางเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นหอมหวานจากตัวเธอที่เคยทำให้เขาหลงใหล บัดนี้กลับกลายเป็นน้ำมันที่ราดรดลงบนกองเพลิงแห่งความแค้น เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของเธอด้วยสายตาที่พร้อมจะแผดเผาเธอให้เป็นจุณ

"สร้อยเส้นนี้..." เสียงของเฟยหลงแหบพร่าและเย็นเยียบราวกับเสียงกระซิบจากนรก เขายกมืออีกข้างขึ้นมากระชากสร้อยคอเงินที่มีจี้รูปมังกรคาบดาบ ออกจากคอของเธออย่างแรงจนตะขอเกี่ยวขาดบาดผิวเนื้อเนียนเป็นรอยแดงช้ำ "เธอได้มันมายังไง! ตอบฉันมา!"

เสียงตะคอกของเขาดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้องวีไอพี บรรดาบอดี้การ์ดต่างก้มหน้าเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าสอดมือเข้ามายุ่งเมื่อเห็นเจ้านายอยู่ในโหมดคลุ้มคลั่ง พิมรดาสะดุ้งสุดตัวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด สร้อยคอเส้นนั้นคือเบาะแสเดียวในการตามหาพ่อของเธอ เธอพยายามเอื้อมมือไปคว้าคืน แต่เฟยหลงกลับบีบคอเธอแน่นขึ้นจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด

"ฉันถามว่าได้มันมายังไง!!" เฟยหลงตะเบ็งเสียงลั่น ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ "แกเป็นอะไรกับไอ้สารเลวหลี่เฉิน! ตอบ!"

"ฉัน... ฉันไม่รู้จักคนชื่อนั้น..." พิมรดาพยายามเค้นเสียงตอบ น้ำตาหยดใสไหลทะลักอาบแก้มเนียน "สร้อย... สร้อยนั่นเป็นของพ่อฉัน... ปล่อยฉันนะ!"

คำว่า 'พ่อ' ที่หลุดออกมาจากปากของพิมรดา ราวกับสายฟ้าที่ฟาดเปรี้ยงลงมากลางใจของหยางเฟยหลง เส้นสติเส้นสุดท้ายของเขาขาดสะบั้นลงอย่างไม่อาจซ่อมแซมได้ ลูกสาวของคนทรยศ... ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา หญิงสาวที่มีใบหน้าสวยงามราวกับนางฟ้า และมีกลิ่นหอมเย้ายวนจนทำให้เขาเกือบจะสูญเสียการควบคุม คือสายเลือดของไอ้ฆาตกรที่พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเขา!

ความสวยงามของเธอ ไม่อาจลบล้างความผิดบาปของสายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในกาย ความบริสุทธิ์ของเธอเป็นเพียงแค่ภาพลวงตา เฟยหลงแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องหนาวสะท้านไปถึงกระดูกดำ

"พ่อของแกงั้นเหรอ..." เฟยหลงเค้นเสียงหัวเราะในลำคออย่างบ้าคลั่ง มือหนาที่บีบคอเธออยู่ค่อยๆ คลายออก เปลี่ยนมาเป็นการกระชากต้นแขนทั้งสองข้างของเธอแทน เขาดึงร่างบางเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้างที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้ออย่างแรง จนพิมรดารู้สึกเหมือนกระดูกจะแหลกสลาย

"ดี... ดีมาก!" เฟยหลงกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจร้อนระอุของเขาเป่ารดใบหน้าหวานที่กำลังตื่นตระหนก "ในเมื่อสวรรค์ส่งลูกสาวของไอ้คนทรยศมาให้ฉันถึงที่... ฉันก็จะสนองคุณอย่างสาสม!"

"คุณจะทำอะไร! ปล่อยฉันนะ! ช่วยด้วย!" พิมรดากรีดร้องและดิ้นรนอย่างสุดกำลัง เธอรับรู้ได้ถึงอันตรายระดับสูงสุดที่กำลังคุกคามชีวิต เธอใช้กำปั้นเล็กๆ ทุบตีไปที่แผงอกและไหล่กว้างของเขา แต่เฟยหลงกลับไม่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขากลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย

"เก็บกวาดที่นี่ให้หมด..." เฟยหลงหันไปสั่งลูกน้องคนสนิทด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและเย็นชา "ส่วนผู้หญิงคนนี้... ฉันจะเอาตัวไปสอบสวนเอง"

"ม่ายยย! ปล่อยฉัน! ฉันบอกให้ปล่อย!" พิมรดากรีดร้องสุดเสียง พยายามใช้เท้าเตะและขัดขืนทุกวิถีทาง แต่มาเฟียหนุ่ม กลับจัดการกับความพยศของเธอด้วยความป่าเถื่อน เขาก้มลงตวัดท่อนแขนแกร่งช้อนร่างบางของเธอขึ้นพาดบ่าอย่างง่ายดายราวกับเธอเป็นเพียงตุ๊กตาผ้าไร้น้ำหนัก

พิมรดาทุบตีแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างบ้าคลั่ง ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน แต่หยางเฟยหลงกลับก้าวเดินออกไปจากไนท์คลับอย่างมั่นคงและดุดัน ไม่สนใจสายตาของใครทั้งสิ้น แววตาของเขามืดมิดและเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นที่รอวันชำระ

ทันใดนั้น ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งก็พุ่งพรวดฝ่าวงล้อมของบอดี้การ์ดเข้ามาขวางหน้าเฟยหลงเอาไว้

“นายท่านหยาง! ได้โปรดหยุดก่อนค่ะ!”

พิมรดาพยายามชะโงกหน้ามองผ่านลาดไหล่กว้างของชายหนุ่ม เธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าคนที่กล้าเอาชีวิตมาขวางทางปืนคือ ‘ไป๋เหอ’ พนักงานเสิร์ฟสาวชาวจีนที่เป็นเพื่อนร่วมงานของเธอ ไป๋เหอเป็นหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มและทะเยอทะยาน เธอแอบหลงรักและใฝ่ฝันอยากจะปีนขึ้นเตียงของหยางเฟยหลงมาตลอดตั้งแต่เข้ามาทำงานที่นี่

ไป๋เหอทิ้งตัวลงคุกเข่ากระแทกพื้นพรมอย่างไม่อายใคร สองมือพนมเข้าหากัน ใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตาที่เสแสร้งบีบคั้นออกมา

“นายท่านหยางคะ ได้โปรดปล่อยซินเหยียนไปเถอะค่ะ เธอเพิ่งมาทำงานที่นี่ เธอไม่รู้เรื่องอะไรเลย! ถ้าท่านโกรธ... ลงโทษฉันแทนเถอะค่ะ”

เฟยหลงหยุดชะงัก นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวก้มลงมองหญิงสาวที่คุกเข่าอยู่แทบเท้าด้วยสายตาว่างเปล่าและเย็นเยียบราวกับมองเศษขยะ ไร้ซึ่งความรู้สึกเห็นใจใดๆ เมื่อเห็นว่ามาเฟียหนุ่มยอมหยุดฟัง ไป๋เหอก็ได้ใจ เธอขยับเข่าเข้าไปใกล้หมายจะแตะต้องชายกางเกงของเขา พร้อมกับช้อนสายตาเว้าวอนที่แฝงไปด้วยความปรารถนาอย่างปิดไม่มิด

“แต่... แต่ถ้านายท่านยืนยันจะพาซินเหยียนไปจริงๆ... ให้ฉันไปด้วยเถอะนะคะ ฉันจะคอยดูแลรับใช้ท่าน... รับใช้ทุกอย่างที่ท่านต้องการ ฉันยอมทำทุกอย่างค่ะ!”

คำขอร้องที่แฝงไปด้วยนัยยะเชิญชวนของไป๋เหอ ทำให้แววตาของเฟยหลงตวัดวูบด้วยความรังเกียจ มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มหยันที่เย็นยะเยือกไปถึงกระดูกดำ เขาเกลียดผู้หญิงที่พยายามใช้มารยาตื้นๆ เพื่อเข้าหาเขาที่สุด

“เอามันออกไปให้พ้นหน้าฉัน” เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวเพียงประโยคเดียว บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนก็พุ่งเข้ามหิ้วปีกไป๋เหอขึ้นจากพื้นทันที

“นายท่านหยาง! อ๊ะ! ปล่อยฉันนะ! นายท่าน!” ไป๋เหอกรีดร้อง ดิ้นรนขัดขืนเมื่อถูกลากตัวออกไปอย่างหยาบคาย