บทที่ 1 แรกพบสบตา - 70%

ชัชวาลพูดขึ้นก่อน จากนั้นทั้งสองคนก็ผลัดกันรายงานเรื่องราวต่างๆ ให้เจ้านายฟังอย่างละเอียด เนื่องจากช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา ชนาธิปไม่ได้อยู่ที่เมืองไทยเพราะต้องเดินทางไปทำธุระที่ต่างประเทศ และพวกเขาทุกคนต่างรู้กันดีว่าถ้าหากเจ้านายไปอเมริกาเมื่อไร เขาจะทำตัวตัดขาดจากธุรกิจต่างๆ โดยสิ้นเชิง ฉะนั้นหากไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายจริงๆ พวกเขาจะไม่โทร.ไปรบกวนอย่างเด็ดขาด

ต้องรักดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ ใกล้ตีสามเข้าไปทุกทีแต่เธอยังคงอยู่ที่ผับ เพราะคืนนี้มีลูกค้าหลายโต๊ะที่นั่งรอให้สุราหมดขวดจึงจะทยอยลุกออกไปจากโต๊ะกัน เรื่องแบบนี้พนักงานเสิร์ฟอย่างพวกเธอชินชากันเสียแล้วเพราะมีแทบทุกวันเลยก็ว่าได้ บางครั้งสุราเหลือแค่หนึ่งในสี่ของขวดก็ไม่ค่อยมีใครอยากฝากเอาไว้ที่ร้านสักเท่าไร ส่วนใหญ่มักจะจัดการให้หมด

หญิงสาวคว้ากระเป๋าสะพายได้ก็ผลุบหายเข้าไปในห้องน้ำ จัดการล้วงเอาธนบัตรออกมาจากกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างมานับอีกครั้ง เรียวปากอิ่มเต็มตึงคลี่ยิ้มออกมาอย่างสมใจ วันนี้ถือว่ารายได้ทะลุเป้า อย่างน้อยๆ เธอก็ไม่ต้องเจียดเอาเงินที่ต้องจ่ายค่าเช่าบ้านมาจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้มารดาในวันรุ่งขึ้นแล้ว

จากนั้นต้องรักก็จัดการแยกธนบัตรใบสีม่วงประมาณสี่ห้าใบเข้าไว้ด้วยกันแล้วม้วนจนเป็นหลอดเล็กๆ สอดเข้าไปในส่วนก้นของกระเป๋าสะพายซึ่งเธอแอบทำเป็นช่องลับเอาไว้เพื่อซ่อนเงินที่หามาได้จากพ่อเลี้ยงที่มักจะมาเบียดเบียนอยู่เสมอ เพราะหากเอาเก็บไว้ในกระเป๋าสตางค์ ไม่แคล้วคงต้องถูกพ่อเลี้ยงขโมยไปลงขวด หรือไม่ก็เล่นการพนันจนหมด และเธอก็คงไม่มีเงินพามารดาไปหาหมอพรุ่งนี้เป็นแน่

ต้องรักไม่เคยถูกชะตากับพ่อเลี้ยงมาแต่ไหนแต่ไร เข้าขั้นเกลียดเลยก็ว่าได้ เพราะดิลก ผู้เป็นพ่อเลี้ยงของเธอนั้นไม่ใช่คนดีอะไรนัก ไม่เคยทำงานทำการเป็นชิ้นเป็นอัน หนำซ้ำยังหาเรื่องเดือดร้อนมาให้มารดากับเธอต้องคอยตามล้างตามเช็ดอยู่เสมอ ซึ่งเธอก็ไม่เคยเข้าใจมารดาเลยว่าทำไมถึงยังทนอยู่กับผู้ชายคนนี้มาได้ ทั้งที่เขาแทบไม่มีอะไรดีแม้แต่อย่างเดียว

ยิ่งมารดาของเธอป่วยเป็นมะเร็งแบบนี้ ก็ยิ่งรู้สึกได้ว่าสายตาของพ่อเลี้ยงนั้นเริ่มเปลี่ยนไป มันดูวาววาม เจ้าเล่ห์ และดูหื่นกระหายอย่างน่าเกลียด ต้องรักเกลียดสายตาของพ่อเลี้ยงทุกครั้งที่มองมาราวกับเธอเป็นสมันเนื้อหวาน และเธอรังเกียจสัมผัสจากผู้ชายคนนี้ทุกครั้งที่เขาพยายามหาทางแตะต้องตัวเธอ

อยากหนีออกจากบ้านนี้ไปเสียแต่ก็ทำไม่ได้อย่างที่ใจคิด เธอยังมีมารดาที่ต้องดูแล เพราะถ้าให้ชวนท่านไปด้วย ท่านไม่มีทางไปกับเธออย่างแน่นอน

ทุกวันนี้ต้องรักจึงต้องกล้ำกลืนฝืนทนอยู่ร่วมบ้านกับคนที่เกลียดแสนเกลียดอย่างดิลก ต้องเหนื่อยกับการหาเลี้ยงคนทั้งบ้าน เพราะนอกจากค่าเช่าบ้าน ค่ารักษาพยาบาลของมารดา ค่ากินค่าอยู่ของตัวเองแล้ว เธอยังต้องเจียดเงินที่หามาได้ในแต่ละวันให้ผู้ชายปีกทองอย่างพ่อเลี้ยงอีกด้วย หากไม่ได้เงินอย่างที่หวังไว้ ดิลกมักจะหาเรื่องตบตีทำร้ายมารดาของเธออยู่เสมอ ในเวลาที่เธอต้องออกมาทำงานข้างนอก

ต้องรักเดินออกมาจากห้องน้ำ จากนั้นจึงเดินไปตอกบัตรที่ติดไว้ด้านข้างของประตูทางออก เสร็จเรียบร้อยก็เดินออกมาจากอาคารเพื่อหารถกลับบ้าน

“รัก...กลับด้วยกันไหม เดี๋ยวไปส่ง”

เสียงทุ้มของใครคนหนึ่งดังมาจากลานจอดรถ ต้องรักหันไปตามเสียงเรียก พอเห็นว่าเป็นใครเธอจึงค่อยเบาใจว่าไม่ใช่พวกลูกค้าที่ชอบหาเรื่องแทะโลม

“อ้าว...บอยหรอกหรือ ยังอยู่อีกหรือเนี่ย นึกว่ากลับไปแล้วเสียอีก” หญิงสาวหยุดเดินแล้วยืนอยู่กับที่ ฝ่ายนั้นจึงต้องเคลื่อนรถมอเตอร์ไซค์ที่ตนนั่งคร่อมอยู่ให้เข้ามาใกล้เธอเสียเอง

“ก็ว่ากำลังจะกลับน่ะ แต่เห็นรักกำลังเดินมาก็เลยหยุดรอก่อน กลับด้วยกันไหม เดี๋ยวเราไปส่งที่บ้านให้”

บอย หรืออนุวัฒน์ เป็นทั้งเพื่อนร่วมงานและเป็นเพื่อนที่เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันกับต้องรัก เขาแอบชอบต้องรักมานานแล้วแต่เธอก็ยังให้เขาได้แค่ความเป็นเพื่อน แต่ชายหนุ่มก็ไม่คิดย่อท้อหรือถอดใจ เพราะเขาเชื่อว่าความเสมอต้นเสมอปลายของเขาจะชนะใจเธอได้ไม่วันใดก็วันหนึ่ง

“เกรงใจน่ะ ไม่เป็นไรหรอก เธอกลับไปเถอะ เรากลับเองได้”

ต้องรักปฏิเสธออกไปไม่ใช่เพราะรังเกียจความหวังดีของเขา แต่เพราะเกรงใจเขาจริงๆ หลายครั้งหลายคราที่เธอต้องอาศัยให้เขาไปส่งที่หน้าปากทางเข้าบ้าน ทั้งที่บ้านของเขาถึงก่อนบ้านของเธอเสียด้วยซ้ำ แทนที่เขาจะได้รีบกลับไปพักผ่อน กลับกลายเป็นว่าต้องเสียเวลามาส่งเธอถึงบ้านก่อน

“จะมาเกรงใจอะไรกันเล่า รักนี่ก็...ถ้ารักออกไปยืนรอรถเมล์ตอนนี้ ชาติไหนมันถึงจะมาสักคันล่ะ เปลี่ยวก็เปลี่ยวนะตรงนั้นน่ะอันตรายจะตายไป ขึ้นมาเถอะอย่าคิดมากเลย”

ชายหนุ่มบิดกุญแจสตาร์ตเครื่องพร้อมกับบุ้ยใบ้ให้เธอไปนั่งซ้อนท้าย ก่อนจะลอบยิ้มออกมาเมื่อเห็นหญิงสาวเดินมานั่งคร่อมเบาะหลังของเขา

ต้องรักคร้านจะเถียงกับเพื่อน เวลาประมาณนี้ที่ป้ายรถเมล์ยังคงมีคนพลุกพล่านอยู่ เพราะผับอื่นๆ ก็เลิกเวลานี้เช่นกัน แถวนี้มีแต่ผับและไนต์คลับเปิดเรียงรายเต็มสองข้างทาง ส่วนใหญ่เวลาเธอกลับบ้านจึงมีพนักงานจากผับอื่นๆ นั่งรอรถประจำทางเป็นเพื่อนอยู่หลายคน แม้จะไม่รู้จักกันแต่ก็รู้สึกอุ่นใจว่าไม่ได้ยืนรออยู่เพียงลำพังแน่นอน

รถยุโรปคันหรูติดฟิล์มดำสนิททั้งคันเคลื่อนตัวออกมาจากที่จอดรถสำหรับผู้บริหารและแขกวีไอพี จนกระทั่งแล่นเข้ามาใกล้คนทั้งคู่อย่างช้าๆ อนุวัฒน์จึงหยุดรอให้รถคันนั้นเคลื่อนผ่านไปก่อนแล้วค่อยออกรถตามไปทีหลัง

ต้องรักที่กำลังนั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์เพื่อนอยู่นั้นเผลอตัวมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกรถหรูจนมันแล่นผ่านไปโดยลืมนึกไปว่า เธอไม่สามารถมองเข้าไปในตัวรถได้ แต่คนในรถนั้นสามารถมองออกมาด้านนอกได้อย่างชัดเจน อาการเธอที่เผลอมองเงาของตัวเองเมื่อครู่จึงอยู่ในสายตาคนที่นั่งอยู่ด้านในโดยตลอด

“นี่รถใครหรือบอย เราเห็นบ่อยๆ แต่ไม่เคยเห็นคนขับสักที แขกวีไอพีหรือ” หญิงสาวถามคนด้านหน้า ชายหนุ่มจึงหันหน้ามาตอบให้

“รถของคุณชนาธิป เจ้าของที่นี่ยังไงเล่า หรือพูดง่ายๆ ก็คือเจ้านายของพวกเรานั่นแหละ”

“จริงหรือ...จะว่าไปตั้งแต่ทำงานมาเราก็ยังไม่เคยเห็นหน้าเจ้าของที่นี่เลยนะ”

ต้องรักพูดขึ้นลอยๆ เธอเห็นรถคันนี้บ่อยๆ ทั้งตอนจะกลับบ้านแล้วเห็นมันจอดอยู่ หรือแม้แต่ตอนที่เธอนั่งรอรถประจำทางแล้วรถคันนี้แล่นผ่านหน้าไป คราแรกเธอนึกว่าเป็นรถของลูกค้าวีไอพีขาประจำ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นรถของเจ้าของผับที่ตนทำงานอยู่

“แล้วเธอเคยเห็นหน้าเขารึเปล่า คุณชนาธิปอะไรเนี่ย” เธออดถามไม่ได้ว่าทำไมอนุวัฒน์เคยเห็นผู้เป็นเจ้านายแต่เธอไม่ ทั้งที่เธอเข้าทำงานหลังอนุวัฒน์แค่สองเดือน

“เคยเจอครั้งเดียว เจอแบบบังเอิญด้วย ตอนนั้นเราออกมาโทรศัพท์ที่หลังร้านน่ะ เห็นพี่ตั้มกำลังยืนพูดคุยอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งอยู่ ท่าทางนอบน้อมมากเลย หัวนี่ก้มแล้วก้มอีก เราก็นึกว่ากำลังคุยกับลูกค้า แต่พอผู้ชายคนนั้นเดินเข้าไปในส่วนบริหารก็เลยถามพี่ตั้มว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร พี่แกก็บอกว่านั่นน่ะเจ้าของที่นี่เชียวนะเว้ยเอ็ง หรือเจ้านายพวกเอ็งนั่นแหละ”

อนุวัฒน์ทำเสียงเลียนแบบผู้จัดการร้านที่ชื่อตั้ม ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

“แปลว่าต้องอายุมากแล้วก็ต้องดุมากแน่ๆ เลย” ต้องรักเอ่ยขึ้นอย่างใจคิด แต่อนุวัฒน์กลับค้านเสียงหลง

“ไม่เลย ไม่แก่สักนิด ยังหนุ่มฟ้อหล่อเฟี้ยวเชียวแหละรักเอ๊ย ตัวก็สูง เป็นพระเอกหนังหรือนายแบบได้สบายๆ เลย แต่ท่าทางจะดุอย่างที่รักว่านั่นแหละ เพราะตอนที่เราแอบดูเราไม่เห็นเขายิ้มเลยสักนิด ทำหน้านิ่งๆ ไม่พูดไม่จา เอาแต่พยักหน้ารับรู้อย่างเดียว แถมคนติดตามก็ขนาบซ้ายขวา คงเป็นบอดีการ์ดประจำตัวเขามั้ง”