ตอนที่ 2/2 ไร้สถานะ

คิเรย์หันมองมุกดาที่ยังคงตกใจขวัญหนีดีฝ่อกับเรื่องที่เกิดขึ้น แน่นอนว่าเธอคงไม่ชิน จากคนทำงานหลังคลับต้องคอยออกมาให้บริการแขกเพราะจำนวนพนักงานของวันนี้มันไม่พอ

คิดแล้วก็โมโหไอ้พายัพ..เงินตั้งเยอะตั้งแยะ ทำไมถึงงกไม่รู้จักจ้างพนักงานเยอะๆ

“มากับฉัน” พูดเสียงเบาพร้อมกระตุกมือเรียวเล็กให้เดินตามมาด้วยกันจนถึงรถ มุกดาถึงได้หายใจหายคอคล่องขึ้นมาหน่อย

“ขอบคุณที่ช่วยมุกนะคะเฮีย” นับว่าเป็นประโยคแรกที่เธอได้คุยกับเขาหลังจากตัดขาดกันวันนั้น

“อืม ถ้าดีขึ้นแล้วก็กลับไปทำงานต่อเถอะ”

“มุกยังไม่ดีขึ้นเลย มุกกลัว” ไม่รู้ว่าเขาจะดูออกไหม มันก็แค่การละคร จริงๆ ตั้งแต่รู้ว่าตัวเองโดนลวมลาม มุกดาเตรียมยกถาดใส่เครื่องดื่มฟาดหน้าแขกคนนั้นแล้ว แต่เฮียคิเรย์เข้ามาช่วยเธอไว้ก่อน

เขามองสีหน้าไม่สู้ดีของมุกดา ใจที่เคยแข็งดั่งหิน แถมยังสร้างกำแพงไว้สูงเป็นอันค่อยๆ พังทลายทีละเล็กละน้อย

“อืม ก็กลับไปพักผ่อนที่บ้าน เดี๋ยวฉันบอกไอ้พายัพให้เอง”

“ขอบคุณนะคะ แต่เฮีย..” ไม่จบ มุกดารั้งข้อมือแกร่งเอาไว้ ใบหน้าสะสวยช้อนมองคนตัวสูงกว่าด้วยสายตาลุ่มลึก

“ไปส่งมุกที่บ้านหน่อยได้ไหมคะ มุกกลัว ไม่กล้าเรียกรถกลับคนเดียว” ใจหนึ่งเตรียมรับคำปฏิเสธ ทว่าวินาทีถัดมาราวคนถูกหวย

“อืม ก็ได้ ขึ้นรถสิ” เฮียยอมไปส่งเธอ

อาจเป็นแววตาโศกระคนความเศร้าที่เขาพ่ายแพ้นับครั้งไม่ถ้วน คิเรย์ถึงได้ยอมกลับมาใกล้ชิดคนตัวเล็กอีกครั้ง

เขาไปส่งมุกดาถึงบ้าน ก็เป็นบ้านที่เขาซื้อให้หญิงสาวอยู่อาศัย มุกดาขอให้เข้ามานั่งพักดื่มน้ำ รบเร้าจนใจอ่อน

“ขอบใจนะ แต่นี่ก็ดึกแล้วเธอนอนพักผ่อนเถอะ ฉันขอตัว” ดื่มน้ำเสร็จก็ว่าจะไปจริงๆ สักที ทว่าเพียงแค่ลุกขึ้นหันหลังเตรียมจะเดินจากมา

“เฮียไม่ไปได้ไหม” มุกดากลับสวมกอดเขาจากด้านหลังแนบแน่น แขนเรียวกอบกำชับไม่ยอมปล่อย ใบหน้าอิงซบแผ่นหลังกว้างด้วยอารามความคิดถึง

“มุกคิดถึงเฮียมากเลยนะคะ เฮียไม่คิดถึงมุกบ้างเหรอ เลิกใจร้ายกับมุกสักทีได้ไหม” เสียงหวานตัดพ้อน่าสงสาร คิเรย์ต้องอดทนขนาดไหนถึงได้ไม่รู้สึกอะไรเลย

“ปล่อยได้แล้วมุกดา ฉันจะกลับ”

“มุกไม่ให้เฮียกลับ คืนนี้เฮียอยู่กับมุกนะ” เธอรีบดักหน้าเขาและสวมกอดเอาไว้ด้วยกลัวว่าคิเรย์จะหนีจากกันไปอีก มุกดาเชื่อเหลือเกินว่าคิเรย์ต้องมีใจและคิดถึงเธอบ้าง ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มองเธอตลอดตอนที่ทำงาน ไหนจะเข้ามาช่วยเธอและพามาส่งบ้านอีก

เขาก็แค่ซึนและเย็นชาไปบ้าง แต่เขาต้องมีใจให้เธอแน่ๆ มุกดาเชื่ออย่างนั้น

“มุกรู้นะว่าที่เฮียเลิกยุ่งกับมุกเพราะเฮียตินใช่ไหม” นี่คือหนึ่งในเหตุผลที่ดีที่สุดเท่าที่มุกดานึกออก เพราะสองคนนี้เป็นเพื่อนรักกันมาก คิเรย์แคร์เพื่อนแบบสุดๆ ตั้งแต่มาร์ตินตามจีบเธอ คิเรย์ก็เปลี่ยนเป็นอีกคนทันที เธอคิดว่าข้อนี้มีส่วน

“ไม่ใช่ ก็บอกว่าเบื่อ เบื่อก็คือเบื่อไม่มีเหตุผลอื่น” เขาพูดเสียงเรียบแต่แววตาเย็นยะเยือกบาดหัวใจคนฟังให้เป็นแผล

มุกดาสูดลมหายใจเรียกความกล้า ยิ้มสู้ไม่ยอมพ่ายแพ้และยังคงเดินหน้าทำลายกำแพงน้ำแข็งในใจเขา

“เฮียเบื่อมุกจริงๆ เหรอ” เสื้อกั๊กสีดำตัวนอกซึ่งเป็นยูนิฟอร์มของทางคลับถูกแกะกระดุมถอดออก ตามด้วยเชิ้ตแขนยาวสีขาวรัดรูปที่เน้นช่วงหน้าอกเป็นพิเศษ

เพียงพริบตาเดียวก็ไม่เหลืออะไร ทุกชิ้นช่วงบนถูกมุกดาถอดออกจนมีแค่ทรวงอกอิ่มสล้างเปลือยเปล่า

เธอใช้สายตาที่เรียกได้ว่าอ่อยกันสุดๆ ช้อนสบตาดุดันของเฮียคิเรย์ที่จ้องเธอนิ่งงัน มาถึงขนาดนี้แล้วยังจะมัวกระดากอายอะไรอีก มุกดาสลัดความเป็นกุลสตรีทิ้งไปหมดสิ้น สองมือเรียวกอบกุมมือหนาของชายหนุ่มให้วางบนหน้าอกขาวผ่องของตัวเอง

“เฮียยังจะบอกว่าเบื่อมุกอยู่อีกไหม” เธอรู้ว่านี่คือไม้ตาย และเฮียไม่ใช่คนตายด้าน

“เธอนี่แม่ง…” และเพราะมุกดาเป็นแบบนี้ไง คิเรย์ถึงตัดใจเลิกยุ่งเด็ดขาดกับเธอไม่ได้สักที

ไฟปรารถนาก่อตัวขึ้นอีกครั้งและมีทีท่าจะไม่จบสิ้นง่ายๆ ความสัมพันธ์ในคืนนั้นพาเราเข้าสู่วังวนเดิม

ในเมื่อต่างคนต่างโหยหาอีกฝ่าย อยู่ในรูปแบบที่ไม่สามารถเปิดเผยได้ ครั้งนี้จึงมีกฎเพิ่มมาเล็กน้อย นั่นคือห้ามแสดงตัว อยู่ในที่ของใครของมัน ถ้าเหงาก็แค่กริ๊งเดียวมาหา ไม่มีการผูกมัด ห้ามก้าวก่ายซึ่งกันและกัน เรื่องที่เกิดขึ้นคือความลับ

ถ้าตกลงก็สานต่อ แต่ถ้าไม่ก็แค่แยกย้าย

หากเป็นผู้หญิงคนอื่นคงไม่ทนกับความสัมพันธ์ไม่ชัดเจนแบบนี้ ทว่ามุกดากลับยอมได้หมดขอเพียงแค่มีคิเรย์ในชีวิต โดยไม่ประเมินถึงวันข้างหน้าว่าจะต้องเตรียมใจกับอะไรบ้าง

ส่วนคิเรย์ที่ต้องเลือกอย่างนี้ไม่ใช่เพราะเห็นมุกดาเป็นของเล่น หรือหลอกกินง่าย เขาก็ไม่รู้เหมือนกันทำใจถึงตัดเธอออกจากชีวิตไม่ได้สักที และไหนจะเรื่องข้อตกลงสัญญาที่เคยให้ไว้กับมาร์ตินอีก ถ้าทำไม่ได้ก็โคตรของโคตรเห็นแก่ตัวยิ่งกว่า

คิเรย์กลับถึงผับไม่ได้ตรงเข้าไปเช็คความเรียบร้อยหน้าบาร์แต่อย่างใด เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เขาฝากผู้จัดการร้านดูแลต่อได้เพราะชายหนุ่มมีเป้าหมายที่สำคัญกว่านั้น

“มุก…” ประโยคที่เรียบเรียงมาเป็นอย่างดีกลืนหายลงคอ ตั้งใจจะพาคนตัวเล็กไปหาที่พักอื่นสำหรับค่ำคืนนี้ ทว่าเปิดประตูห้องเข้ามาก็เจอเธอนอนหลับปุ๋ยซะแล้ว

มิหนำซ้ำข้าวของในห้องที่เคยรกกระจัดกระจาย ถูกเก็บกวาดทำความสะอาดจนเป็นระเบียบ คงไม่ใช่ใครอื่นก็คงเป็นคนตัวเล็กที่นอนหายใจสม่ำเสมอบนเตียงนั่นแหละ

คิเรย์ถอดเสื้อโยนลงตะกร้าก่อนเดินมาทอดกายนั่งลงข้างร่างบาง มือสากยกขึ้นลูบหัวทุยเล็กด้วยความรู้สึกหลากหลาย

“หลับลึกจริงนะ นี่ถ้าไฟไหม้ผับจะรู้ตัวไหม” เขาเอ่ยแซวหญิงสาวแต่ก็หยุดนิ่งเสียเพราะนึกขึ้นได้ว่าถ้าผับไฟไหม้ มันก็ผับเขา

นิ้วเรียวปัดเส้นผมที่หล่นปรกแก้มนิ่ม เผยให้เห็นใบหน้าอ่อนหวานแสนเย้ายวนขณะนอนหลับได้เต็มตา มุกดาเป็นคนที่สวยมากคนหนึ่ง เครื่องหน้าโดดเด่นรับกันเป็นอย่างดี มีทั้งความหวาน น่ารัก สวย เซ็กซี่ ใสซื่อแต่ขี้เล่น เป็นคนครบเครื่อง มองเท่าไรก็ไม่เบื่อ

“อื้อออ..” ร่างเล็กพลิกตัวมาทางเขา มือที่ประสานบนหน้าอกเปลี่ยนเป็นกอดแขนล่ำไว้แทน คงคิดว่าเป็นตุ๊กตากระมัง

“เด็กขี้เซา..” ขยี้ผมสลวยอย่างเบามือ ซึ่งการกระทำอ่อนโยนเหล่านี้เขาทำได้ก็ตอนที่เธอไม่เห็น ไม่รู้สึกตัว หากเป็นเวลาปกติคงได้เย็นชา ถลึงตาใส่ จะดีหน่อยก็แค่ตอนเอากัน เป็นอะไรที่ทำมุกดาเสียใจทุกครั้ง

รู้ว่าทำแบบนี้มันไม่เท่ ไม่แมน ไม่ใช่ลูกผู้ชาย แต่จะให้ทำยังไงในเมื่อใจหนึ่งตัดขาดไม่ได้ ส่วนอีกใจก็พร่ำบอกไม่ให้ถลำลึกมากกว่าที่เป็นอยู่ แม้ว่าจะมาไกลเกินคำนั้นแล้วก็เถอะ

ถลำลึกแบบที่ไม่ได้หมายถึงร่างกาย แต่หมายถึงหัวใจ ยับยั้งเข้าไว้ อดทนให้ไหว ยังไงเขาและเธอไม่ได้เกิดมาเพื่อรักกัน ก็แค่ความสัมพันธ์แลกเซ็กส์ ต้องจำให้ขึ้นใจ

“แล้วสักวันฉันจะทำให้เธอเลิกรักฉันให้ได้มุกดา..” เสียงเรียบนิ่งแผ่วเบาในอากาศก่อนเจ้าตัวก้มจูบกระหม่อมบางของคนหลับสนิท ลุกย่างกรายหายเข้าทำธุระในห้องน้ำ

เปลือกตาสีไข่ที่เคยปิดสนิทค่อยๆ ลืมมองฝ่าความมืดสลัวในห้อง คำพูดเมื่อครู่ยังคงก้องชัดในโสตประสาท

ใครบอกว่าเธอขี้เซา แค่แกล้งหลับต่างหาก

“ต่อให้เฮียใช้วิธีไหน มุกก็ไม่เลิกรักเฮียหรอก อย่ามาใจร้ายซะให้ยาก มุกรู้ว่าเฮียคิดกับมุกยังไง ไอ้คนใจแข็ง..” ปากเล็กขยับพูดเบาๆ ในขณะที่สองตาจ้องบานประตูสีทึบของห้องน้ำซึ่งมีคิเรย์อยู่ในนั้น

หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็คงต้องลองสักตั้ง อยากจะรู้เหมือนกันว่าระหว่างเธอและเฮีย ใครหมู่หรือจ่า ใครจะพ่ายแพ้ยกธงขาวให้ใครก่อน เกมรักครั้งนี้มุกดาขอเอาหัวใจเป็นเดิมพัน