ตอนที่ 3/1 กฏของเรา

มุกดา | Part

ผู้หญิงหน้าตาสวยหมดจด ผมสีน้ำตาลอ่อนยาวสลวยผิวพรรณสะอาดสะอ้าน รูปร่างผอมเพรียวมีสัดส่วนโค้งเว้าชวนมอง หน้าอกหน้าใจไม่เล็กไม่ใหญ่เกินไป สะโพกผายกลมมนรับกับชุดเดรสพนักงานสีดำ ทุกการเคลื่อนไหว ทุกอิริยาบถสะกดสายตาคนมองให้ติดตรึง ชนิดที่ว่าส่งยิ้มกลับให้แค่เพียงนิดเดียวก็ใจละลายไปตามๆ กัน

สิ่งที่กล่าวมาเบื้องต้นคงเป็นหลายๆ เหตุผลที่บอกได้ว่าทำไมฉันถึงได้ฉายาสวยพิฆาต

“พี่มุก โต๊ะนั้นฝากทิปให้พี่ครับ” น้องมาร์คเด็กเสิร์ฟส่งทิปแยกให้ฉันก่อนโน้มตัวข้ามบาร์พร้อมมือป้องปากเสียงกระซิบเบาๆ “เขาให้ฝากมาบอกว่าถ้าอยากได้อีกให้พี่ไปนั่งดื่มด้วย”

ฉันกรีดยิ้มมุมปากในทันที ก็พอจะเดาออกบ้าง

“งั้นเขาน่าจะรู้ไว้หน่อย พี่เป็นบาร์เทนเดอร์ไม่ใช่พีอาร์ชงเหล้า ถ้าเขาอยากได้คนนั่งดื่มเป็นเพื่อนก็ให้เรียกเด็กในร้าน” มองตรงยังคนที่ต้องการตัวฉันไปบริการในค่ำคืนนี้ หน้าตาถือว่าใช้ได้ แต่ลักษณะโดยรวมแล้วคงเป็นเสือหิวดีๆ นี่ล่ะ

“ทิปนี้พี่ยกให้มาร์คนะ เอาไปแบ่งกับเพื่อน”

“อ้าว พี่มุกไม่เอาเหรอ ตั้งสามพัน” น้องมาร์คตาโต มองธนบัตรที่โดนฉันยัดใส่มือ

“ไม่อะ มาร์คเอาไปเหอะ อย่าลืมแบ่งเพื่อนด้วยนะ” เพราะคิดว่าน้องคงจำเป็นกว่าฉัน ยังไงมาร์คก็เป็นเด็กมหาลัยฯ ที่พยายามหาเงินส่งตัวเองเรียน

น้องยกมือไหว้ด้วยความดีใจ รีบเดินไปหาเพื่อนอีกคนเพื่อจัดการแบ่งทิปตามที่ฉันสั่ง ส่วนผู้ชายคนเดิมที่อยากได้ตัวฉันยังคงมองมา หากแต่สายตาจากเจ้าคารมก็เปลี่ยนเป็นเจ้าอารมณ์เสียแทน

คงไม่พอใจอะไรประมาณนั้น แต่แล้วไง…ฉันไม่แคร์

ฉันทำงานของตัวเองต่อ มีหน้าที่ชงเหล้าตามออเดอร์ที่ได้รับ เป็นบาร์เทนเดอร์สาวสวยที่ไม่เคยว่างเว้นจากการโดนเต๊าะทางสายตา ซึ่งกว่าจะชินอย่างทุกวันนี้เรียกได้ว่าผ่านมาเยอะพอสมควร

“คินทร์เตรียมเหล้าไว้ให้คุณพายัพแล้วใช่ไหม” ผู้หญิงคนนี้คือเจ้ลิตา เจ้เป็นพี่ใหญ่ของที่นี่และยังเป็นผู้จัดการร้านของคุณพายัพ เขาคือเจ้าของคลับตัวจริงเสียงจริง

“ครับเจ้ จะให้ผมเอาขึ้นไปให้เลยไหมครับ” คินทร์ถามด้วยรอยยิ้มหวาน ยิ้มที่หลายคนลงเอยความเห็นเหมือนกันว่าชอบแจกจ่ายเรี่ยราด ด้วยความเป็นหนุ่มตี๋อารมณ์ดีและเอนเตอร์เทนเก่ง คินทร์จึงเป็นสีสันของเหล่าพนักงานหน้าบาร์และลูกค้าสาวๆ

“รอก่อน คุณพายัพสั่งไว้ว่าให้เอาขึ้นไปหลังจากเพื่อนเขามาถึง” เจ้ลิตาสั่งอย่างนั้นก็ไม่มีใครถามอะไรต่อ ต่างรู้ดีว่าหน้าที่ของตัวเองคืออะไร

คุณพายัพมาที่คลับทีไรถ้าไม่หิ้วแฟนสาวอย่างน้องต้นหยงมาด้วยก็จะมีเพื่อนๆ ในแก๊งของเขาที่เป็นหนุ่มหล่อถึงสี่คน รวมคุณพายัพเป็นห้า แต่ล่ะคนหล่อจนกินกันไม่ลงเลยล่ะ

แต่คนที่หล่อที่สุดสำหรับฉันก็คงไม่พ้นเขาคนนั้น

“น้องมุกขา~” เสียงหวานของเจ้าตัวดังแหวกฝูงชนก่อนปรากฏร่างสูงใหญ่ในลุคออลแบล็คทั้งตัว ใบหน้าหล่อเหลาเป็นเอกลักษณ์ส่งยิ้มโปรยเสน่ห์ชวนหลงไหล

“เฮียซื้อขนมมาฝากค่ะ มีของคนอื่นๆ ด้วยนะ” แต่น่าแปลกที่ต่อให้คนคนนี้ทำดีกับฉันมากแค่ไหน กลับไม่เคยเข้าถึงแก่นกลางหัวใจเลยสักครั้ง

อาจเป็นเพราะพื้นที่ในใจตรงนั้นไม่เคยคิดยกให้ใคร ฉันจองไว้ให้ผู้ชายคนหนึ่งมาตลอด

“ขอบคุณครับคุณมาร์ติน มีแต่ขนมน่าอร่อยทั้งนั้นเลย” นาวินหนุ่มร่วมงานรุ่นน้องคนบ้านเดียวกันกับฉันยกมือไหว้ขอบคุณเฮียติน ก่อนสายตาคมเข้มคู่นั้นจะมองเลยข้ามหัวเฮียเมื่อเห็นบุคคลมาใหม่

“คุณมาร์คัส คุณคิเรย์สวัสดีครับ” นาวินยกมือไหว้ทักทายอีกครั้ง คนอื่นๆ หน้าบาร์ก็พากันสวัสดีผู้มาใหม่ เขาสองคนคือเพื่อนสนิทคุณพายัพ

คุณมาร์คัสหรือที่ฉันเรียกชินปากว่าเฮียคัส เป็นแฝดพี่ของเฮียติน แฝดที่หน้าเหมือนกันทุกอย่างต่างกันตรงบุคลิกการแสดงออก

ส่วนผู้ชายอีกคนที่หน้าตาดูยังไงก็คงไม่ใช่ไทยแท้เพราะเป็นลูกครึ่ง ไทย-ญี่ปุ่น รูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาว ใบหน้าอ่อนโยนแต่แววตาดุดัน โดยเฉพาะตอนที่แววตาคู่นั้นตวัดมองฉัน พาให้หัวใจดวงน้อยสั่นคลอนได้เสมอ

ผู้ชายคนนี้นี่แหละที่ฉันหมายมั่นว่ายังไงก็ตามต้องเอาชนะหัวใจแข็งเหมือนหินของเขาให้จงได้ เพราะต่อให้ฉันกับเขาจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งถึงขั้นที่ว่านอนคุยกันมาแล้ว แต่เฮียคิเรย์กลับไม่เคยชัดเจนเลยสักครั้ง มีแต่จะผลักไสฉันออกไปจากชีวิต ด้วยการเปิดทางให้เพื่อนอย่างเฮียตินเข้ามาจีบ

แต่…ฉันไม่ได้ชอบเฮียตินนี่สิ คนที่ชอบและรักแบบหัวปักหัวปำก็คือเฮียคิเรย์ เพราะแบบนี้ความสัมพันธ์ลับๆ ของเราถึงได้ยืดเยื้อมานานเป็นปี

“เลิกงานแล้วกลับกับเฮียนะคะ เดี๋ยวเฮียไปส่ง” คนพูดยิ้มหวานจับใจ หากเป็นผู้หญิงคนอื่นคงหลงความหล่อเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น ยอมคล้อยตามง่ายๆ ไปแล้ว

เฮียตินน่ะเต๊าะเก่งมากๆ เลยล่ะ…

ฉันแค่นยิ้มแต่สายตายังเสมองคนตัวสูงด้านหลังเฮียติน เขาเองก็มองฉันเช่นกัน เพียงแต่ให้ความรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก

“ค่ะเฮีย” จำต้องตอบรับแบบที่ไม่สามารถบอกตรงๆ ได้ว่าฉันไม่ต้องการ

ไอ้คนที่อยากให้ไปส่งก็ดันเฉยชา ส่วนคนที่ไม่คิดอะไรก็ตื๊อจังเลย

“งั้นเฮียขึ้นด้านบนก่อนนะคะ ตั้งใจทำงานนะ” เฮียตินลูบหัวฉันสองสามทีแล้วจึงผละจากออกไป เฮียคัสเดินตามหลังติดๆ มีแค่เฮียคิเรย์ที่หยุดนิ่งมองฉันด้วยสายตาแบบหนึ่ง ให้ความรู้สึกหนาวยะเยือกจนต้องเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ถามกลับแต่ก็สบตาสู้

“ตั้งใจทำงาน” เฮียพูดแค่นั้นก็เดินออกไปเลย ฉันขอประมวลผลก่อน เขาพูดกับฉันใช่ไหม?

หัวใจเต้นแรงเป็นบ้า แค่ประโยคธรรมดาสั้นๆ แต่ทำให้เลือดลมในกายแล่นพล่านทั่วร่าง เห็นแล้วหรือยังว่าเขามีอิทธิพลต่อหัวใจของฉันมากขนาดไหน

“แหมเจ้ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยน้า” เสียงแซวมาพร้อมกับมือบางวางบนไหล่ เจ้าของเรือนผมลอนยาวสีทองสว่าง ใบหน้าสวยเฉี่ยวเปรี้ยวแซ่บ เธอคนนี้ชื่อซาร่าห์ รุ่นน้องร่วมงานที่สนิทสนมกับฉันที่สุด

“นับวันเฮียคิเรย์ยิ่งหล่อเนอะ เจ้ว่ามะ” เพราะยัยนี่รู้เรื่องของฉันและเฮียเป็นอย่างดี แถมเรายังสนิทกันมากถึงได้กล้าพูดกล้าแซว

“ก็หล่อมาตั้งนานแล้วนะ พึ่งสังเกตเห็นรึไง”

“แหมๆ รักจริงไรจริงนะกับคนนี้”

“ชู่ว” ฉันจุ๊ปาก “เบาๆ หน่อย เดี๋ยวคนอื่นได้ยิน” ยังไม่อยากให้เรื่องของฉันและเฮียคิเรย์แพร่งพรายถึงหูคนอื่น แค่ยัยซาร่าห์คนเดียวก็แซวฉันไปแล้ววันล่ะร้อยรอบ

“แล้วที่เฮียตินจะไปส่งเจ้ เจ้โอเคมั้ย” ซาร่าห์ขยับมาใกล้กระซิบเสียงเบาถามฉัน

“ต่อให้ไม่โอเค เจ้ก็ไม่มีสิทธิ์เลือกอยู่ดี”

“โธ่เจ้” ซาร่าห์ตบไหล่ปลอบ น้องมันรู้ว่าฉันคิดกับเฮียตินยังไง แต่ที่ต้องฝืนปั้นหน้ายิ้มด้วยทุกครั้งเพราะเฮียเป็นเพื่อนเจ้านาย ไหนจะยังเป็นเพื่อนของเฮียคิเรย์อีก

แล้วเฮียคิเรย์ก็เป็นผู้ชายประเภทปากหนัก ใจแข็ง ฉันค่อนข้างมั่นหน้ามั่นใจว่าเฮียรู้สึกยังไงกับฉัน แต่ที่ไม่แสดงออกเพราะไม่อยากหักหน้าเพื่อน ไม่อยากผิดใจกับเพื่อน

สุดท้ายสิ่งที่เขาทำก็ไม่ต่างอะไรจากการเห็นฉันเป็นของกินเล่น คนคลายเหงา แต่ช่างมันเถอะ ฉันเองก็เต็มใจที่จะอยู่ในสภาพนี้ เพราะแค่มีเฮียอยู่ด้วยกัน ไม่ทิ้งไปไหน ฉันว่าตัวเองยังรับไหว

“ซาร่าห์ช่วยหน่อยดิ เอาเหล้าไปเสิร์ฟห้องคุณพายัพสองคนพี่ที”

“เดี๋ยวฉันไปเอง” รีบบอกคินทร์เพราะอยากตามขึ้นไปเจอหน้าเฮียคิเรย์อีกสักหน่อย

ชั้นบนสุดคือชั้นส่วนตัวของคุณพายัพ มีไว้สำหรับทำงานและรับรองแขกคนสำคัญ น้อยครั้งที่จะให้พนักงานอย่างเราๆ ขึ้นมาบนนี้

สำหรับตัวฉันแล้วก็ไม่ต่างจากพนักงานคนอื่นเท่าไรนัก แต่มีพิเศษบ้างเวลาเฮียตินมาที่นี่และชอบเรียกใช้ให้ฉันชงเหล้าให้ ไม่ว่าต่อหน้าหรือลับหลังคนอื่น เฮียปฏิบัติต่อฉันราวกับเราเป็นแฟนกัน ทั้งที่ความเป็นจริงยังไม่ถึงขั้นนั้นเลยสักหน่อย

“น้องมุกนั่งกับเฮียก่อนสิคะ”

“แต่มุก..” มีงานต้องทำ

“เฮียมีเรื่องจะคุยด้วย”