ตอนที่ 3/2 กฏของเรา

“เฮียมีเรื่องจะคุยด้วย”

“ค่ะ” เก็บคำอยากพูดไว้ในใจ ตอบรับเสียงเบาก่อนยอบตัวนั่งข้างร่างสูง ฝั่งตรงข้ามเฮียตินก็คือเฮียคิเรย์ที่เอาแต่ก้มหน้าพิมพ์เมสเสจโต้ตอบใครสักคน ส่วนคินทร์ออกจากห้องกลับไปทำงานเหมือนเดิม

“เฮียมีอะไรจะคุยกับมุกคะ” ฉันค่อนข้างชินแล้วที่ต้องอยู่ตามลำพังกับผู้ชายแก๊งนี้ ถึงพวกเขาทั้งหมดจะเป็นมาเฟียและมีแต่คนหล่อๆ ก็ไม่เคยมีใครวางตัวไม่ดีกับฉัน แม้แต่คุณพายัพที่เป็นเจ้านายก็ยังให้เกียรติกันเลย

“เฮียจะชวนหนูไปเที่ยวทะเลเดือนหน้าด้วยกันค่ะ เฮียต้องไปทำธุระเรื่องงานที่นั่นพอดี เลยคิดว่าอยากไปพักผ่อนและก็อยากให้หนูได้พักผ่อนด้วย” ถึงว่าทำไมเขาบอกจะเคลียร์ตารางงาน ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง

ฉันแค่นยิ้มบาง เหลือบสายตามองคนตรงข้ามที่ยังคงไม่สนใจสิ่งรอบข้างเอาแแต่ง่วนอยู่กับโทรศัพท์มือถือ ไม่รู้ว่าเขาคุยกับใคร

“มุกขอดูก่อนนะคะว่าว่างไหม เผื่อมีธุระด่วนเข้ามา” ธุระอะไรพวกนั้นไม่มีหรอก ฉันแค่ไม่สะดวกใจที่ต้องไปเที่ยวไกลตามลำพังเฮียตินสองต่อสอง

“น่าเสียดายที่ไอ้ผาไม่ได้ไปกับพวกเรา” คุณพายัพเอ่ยขึ้นก่อนจิบน้ำเมาล้างคอ

“จะไปได้ไงก็น้องเหนือท้องอยู่ เดินทางไกลลำบากแย่”

“ใช่ อันตรายด้วย” ฉันเห็นด้วยกับเฮียคัสและเฮียติน ช่วงหลังมานี้พี่ภูผาไม่ค่อยเดินทางจากไร่ภูพนาไพรเพื่อมาพบปะสังสรรค์กับพวกเฮียๆ อีกแล้ว

เหตุผลเพราะน้องน้ำเหนือผู้เป็นภรรยากำลังตั้งครรภ์และคงวุ่นวายกับงานในไร่พอสมควร

คิดถึงน้องน้ำเหนือก็พาลให้ฉันนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสองสามเดือนก่อน มีเหตุบังเอิญตอนน้องกำลังหาห้องน้ำในคลับแห่งนี้แล้วดันโผล่มาเห็นฉันยืนจูบกับเฮียคิเรย์ เรียกได้ว่าจังหวะเวลานั้นใจฉันร่วงหล่นและเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง

ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิดแต่กลับร้อนรนราวฉันและเฮียคิเรย์ลักลอบเล่นชู้กันเสียอย่างนั้น

เฮียรีบตามน้องออกไปและคงเคลียร์กันเรื่องนี้ จนตอนที่เราคุยกันอีกที เฮียก็บอกว่าเคลียร์กับน้องได้แล้ว น้ำเหนือไม่คิดจะพูดเรื่องนี้กับใครเพราะไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น นั่นก็นับว่าดี

“เออ ไอ้ผาปล่อยมันไปเหอะ ค่อยส่งรูปไปอวดก็พอ” เฮียตินว่าขำๆ แต่มันก็ทำให้ฉันรู้ว่าที่เฮียชวนอยู่เนี่ย ไม่ได้ไปกันตามลำพังแค่เขาและฉันสักหน่อย

โอเค…ฉันคิดมากไปเอง

“น้องมุกไม่ต้องกลัวว่าจะมีแค่พวกเฮียนะคะ ยังมีน้องต้นหยงกับพวกเพื่อนๆ ไปด้วย งานนี้สาวๆ หลายคนค่ะ” เฮียตินฉีกยิ้มกว้างและยังขยับเข้าใกล้ฉันอีกนิด

ซึ่งอีกนิดของเฮียแทบจะทำให้ตัวฉันไถลตกโซฟาแล้วนะ

คนตัวสูงตรงข้ามผู้นั่งนิ่งไม่ออกความคิดเห็นใดๆ มาตลอดทำเพียงปรายตาขึ้นมองนิดหน่อย สายตาเย็นชาคู่นั้นทำให้ฉันตื่นตัวเสมอ

“มุกขอคิดดูก่อนนะคะเฮีย” ไม่ได้เล่นตัวแต่อย่างใด ถึงจะพูดไปแบบนั้นแต่ในใจมีคำตอบแล้วเรียบร้อย

ก็ถ้าไม่ได้ไปกับเฮียตินสองคนและยังมีเฮียคิเรย์ไปด้วย ฉันจะพลาดได้ยังไง แค่ตามไปมองหน้าคนที่ชอบก็ยังดี แค่นี้ก็มีความสุขแล้ว

“มึงน่ะจะเอาสาวคนนั้นไปด้วยไหม” เฮียตินสะกิดเท้าเฮียคิเรย์ใต้โต๊ะจนเขาเหลือบตาขึ้นมอง คำพูดนั้นทำฉันใจแกว่งใช่เล่น

“สาวที่ไหนของมึง”

“แหมมม ทำหน้าขรึมนะไอ้เสือ ก็สาวที่มึงคุยแชตด้วยไง” เสียงกลั้วหัวเราะในลำคอของเฮียตินทำฉันมึนงงไปหมด

เฮียคิเรย์คุยกับสาวที่ไหน ต่อให้ที่ผ่านมาเราไม่มีสถานะชัดเจนต่อกัน แต่เฮียก็ไม่เคยคิดคบใคร

ฉันมองหน้าเฮียนิ่งแต่เขาไม่ได้มองฉัน สายตายะเยือกเย็นคู่นั้นจ้องเฮียตินอย่างคาดโทษ

“เธอคงไม่ว่าง” คำพูดเฮียคิเรย์ทำฉันใจหวิวจนแทบไม่อยากขยับตัวทำอะไรเลย มันอ่อนแรงไปหมด ที่เฮียพูดมาอย่างนั้นเหมือนยอมรับชัดๆ ว่าเฮียกำลังคุยกับผู้หญิงคนอื่นจริงๆ

“ลองชวนดู” และคำพูดของเฮียคัสเพื่อนเขาก็ยิ่งตอกย้ำความปวดแปลบในใจฉัน ราวมีเข็มเส้นเล็กเสียดผ่านนับหลายร้อยหลายพันเล่ม

เจ็บดีจังเลยแฮะ…

“เอ่อ มุกขอตัวไปทำงานก่อนนะคะเฮียติน ไว้ยังไงมุกบอกอีกทีนะคะ”

“ได้ค่ะคนสวย” เฮียตินยิ้มหวานและลูบหัวทุยเล็กแผ่วเบา

ฉันลุกออกมาจากตรงนั้นด้วยความรู้สึกหนึบชาทั่วร่าง ตลอดเวลาเกือบยี่สิบนาที เฮียคิเรย์แทบไม่มองหน้าฉันเลย เขาช่างปฏิบัติต่อฉันได้เหมือนคนไม่รู้จักกันจริงๆ

แล้วหลังจากกลับมาทำงาน เรื่องที่เฮียคิเรย์คุยกับผู้หญิงปริศนาคนนั้นก็วกวนอยู่ในหัวฉันไม่ยอมจากไปไหน เอาแต่คิดแล้วคิดอีกจนว้าวุ่นใจไปหมด

กระทั่งเลิกงาน ทำทุกอย่างเสร็จฉันก็ถอดผ้ากันเปื้อนของตัวเองแขวนไว้พร้อมหยิบกระเป๋าในตู้ล็อคเกอร์ ออกมาด้านนอกอีกทีเจอเฮียตินยืนยิ้มหวานรอกันอยู่ก่อนแล้ว

“ไปกันค่ะ เฮียถือกระเป๋าให้นะ”

“ขอบคุณค่ะ” ฉันฝืนยิ้มให้เขาเมื่อเฮียปลดกระเป๋าจากไหล่ไปคล้องแขนเสียเอง

“น้องมุกไม่สบายรึเปล่า หน้าซีดๆ นะ” ว่าแล้วหลังมือหนาแตะหน้าผากฉันแผ่วเบาเพื่อตรวจดูอาการ

หากฉันไข้ก็คงไม่ใช่ร่างกายแต่เป็นหัวใจ ตั้งแต่รู้ว่าเฮียคิเรย์คุยกับสาวอื่น อาการซึมและซีดเซียวราวถูกสูบวิญญาณก็มาเยือนในทันที

“คงเหนื่อยจากงานน่ะค่ะเฮีย”

“อยากพักสักวันสองวันไหมคะ เฮียบอกไอ้พายัพให้ได้นะ”

“ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ ถึงจะเหนื่อยแต่ก็สนุกดีนะคะ ดีกว่าอยู่บ้านเหงาๆ”เพราะขืนให้ฉันใช้อภิสิทธิ์คนโปรดของเฮียมาร์ตินเยอะไป มีหวังพวกพนักงานคนอื่นมองกันตาขวางพอดี

เราลงลิฟต์มาจนถึงลานจอดรถวีไอพีของคลับ ขณะนั้นเองสายตาเฉี่ยวคมของฉันดันเห็นเฮียคิเรย์ที่ออกมาก่อนหน้าดูรีบๆ ขึ้นรถสตาร์ขับออกไปอย่างไว

“เฮอะ ปากบอกไม่สนใจแต่พอเขาโทรบอกให้ไปรับก็รีบไปอย่างไวเลยนะมึง” เสียงแค่นหัวเราะของเฮียตินทำฉันจุกระบมในอก กว่าจะเค้นเสียงถามเขาได้ก็ตอนที่เราเข้ามานั่งในรถ คาดเข็มขัดแล้วเรียบร้อย

“เฮียตินคะ เมื่อกี้เฮียคิเรย์ไปรับแฟนเหรอ” เกลียดที่ต้องมาพูดอะไรแบบนี้ชะมัด

“แค่คนคุยน่ะค่ะ แต่คนนี้มันก็ดูจริงจังอยู่นะ คุยกันได้เกือบเดือนแล้ว” คำบอกกล่าวของเฮียทำเอาฉันนิ่งซึมอย่างกับคนรู้ตัวว่าเพิ่งโดนผัวทิ้งยังไงไม่รู้

แสดงว่าที่ผ่านมาเฮียคิเรย์ปกปิดกันมาตลอดเลยน่ะสิ ตั้งเกือบเดือนที่เขาคุยกับผู้หญิงคนนั้นแต่ยังมานอน มามีอะไรกับฉัน ทำไมไม่คิดจะบอกกันบ้าง รู้ทีหลังแล้วเจ็บชิบหายเลย

ถอนหายใจทิ้งอย่างปลงตก หัวใจบวมพองเป็นแผลแต่ไม่มียาดีมารักษา แล้วจู่ๆ ไอ้คำที่เฮียเคยพูดไว้มันก็แว๊บเข้ามาในโสตประสาท ตอกย้ำให้ฉันรู้จุดยืนและสถานะของตัวเอง

‘จำไว้นะมุกดา ถ้าคิดจะอยู่สถานะนี้ ไม่ว่าฉันจะทำอะไรกับใคร เธอก็ไม่มีสิทธิ์หึงหวงหรือทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเด็ดขาด ถ้ารับได้ก็อยู่ รับไม่ได้ก็แค่ออกไปจากชีวิตฉันแค่นั้น’

คิดแล้วก็โง่ชะมัดที่ฉันเลือกอยู่มาตลอด แต่จะให้ทำยังไงในเมื่อคำว่ารักมันค้ำคอ มันล่ามขาฉันไว้ ต่อให้เป็นอีโง่ รู้ทั้งรู้ว่าจุดจบตัวเองไม่ต่างอะไรจากขยะรอวันเขาเขี่ยทิ้ง ฉันก็ยังยืนกรานจะหลบในซอกเล็กๆ แคบๆ นี่ของตัวเองต่อไป

เฮียตินแทบจะเข้ามาส่งถึงห้องนอน พอเห็นหน้าซีดเซียวดูอมทุกข์ของฉันก็บอกให้นอนพักผ่อนเยอะๆ อันที่จริงเฮียจะขอนอนเฝ้าข้างนอกด้วยซ้ำไป ขืนเป็นแบบนั้นฉันอึดอัดตายพอดี เลยบอกอยู่คนเดียวได้และคิดว่าตัวเองยังแข็งแรงมาก

ครั้นเฮียกลับไปแล้ว ฉันอาบน้ำทำธุระในส่วนของตัวเอง เวลาเที่ยงคืนกลับมาจากทำงานเหนื่อยๆ แทนที่จะนอนหลับพักผ่อนอย่างที่เฮียตินบอก ฉันยังคงถ่างตาสืบหาว่าใครคือผู้หญิงที่คุยกับเฮียคิเรย์

จนแล้วจนรอดก็คว้าน้ำเหลว ได้แต่มอบมะเหงกให้ตัวเองที่เอาแต่นั่งซึมจนลืมถามเฮียติน เพราะเขาน่าจะรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร

สุดท้ายแล้วฉันไม่อาจข่มตาหลับ หัวถึงหมอนหลังติดเตียงกลับร้อนรุ่มนอนไม่ได้ ใจมันพะวักพะวงคิดถึงแต่เรื่องเฮียคิเรย์และผู้หญิงปริศนาคนนั้น คนที่ฉันไม่มีทางรู้ว่าเธอคือใครกันแน่ นอกซะจาก…

“งั้นเราก็ต้องเคลียร์กันหน่อยแล้วล่ะ” ฉันต้องถามเขาให้รู้ไปเลย ไม่งั้นคงนอนไม่หลับ