ตอนที่ 4/2 คนในที่ลับ

แน่นอนว่าฉันไม่มีทั้งคีย์การ์ด ไม่มีทั้งรหัส ไม่มีอะไรสักอย่างที่จะสามารถเข้าห้องเฮียพละการแบบที่เฮียมีกุญแจสำรองบ้านฉันและเข้าออกตามอำเภอใจเวลาไหนก็ได้

ไม่ยุติธรรมเลยเนอะว่าไหม…

คนตัวโตไม่พูดพร่ำทำเพลงเมื่อเปิดประตูเจอฉันยืนส่งยิ้มหวานก็ดึงแขนเรียวเล็กให้หลบเข้าในห้อง อย่างกับเขาเป็นนักโทษหลบหนีที่รอฉันมาส่งข่าวสำคัญอย่างนั้นแหละ

“ยืนเซ่อมากี่นาทีแล้ว”

“ก็ตั้งแต่โทรคุยกับเฮีย เอ๊ะ! หรือว่านับก่อนหน้าสิบนาทีที่มุกยืนชั่งใจว่าควรโทรหาเฮียดีไหม มุกควรนับด้วยมั้ยคะ”

“กวนตีนเก่งเนอะ” น้ำเสียงค่อนแคะมาพร้อมแววตาดุดันและแรงกระชากไม่ถึงกับรุนแรงมาก ไม่ได้ทำให้ฉันเจ็บแม้แต่น้อย

“คิดถึงเฮียจังเลย ไม่เห็นส่งข้อความหามุกบ้าง” สองแขนเรียวเล็กคว้าหมับร่างกายคนตัวสูง สวมกอดเอวสอบแน่นด้วยความถวิลหา

“แล้วทำไมฉันต้องทำอะไรแบบนั้น เงียบไปได้ตั้งหลายวันคิดว่าจะถอดใจจากฉันแล้วซะอีก กลับมาทำไมล่ะ” แม้น้ำเสียงที่เปล่งออกมาไม่ต่างอะไรกับเอาน้ำเย็นราดหัว กระแสเสียงก็ยังมีความประชดประชัน บ่งบอกว่าเขาเองคงแคร์เรื่องนี้

“ถอดใจอะไรกันล่ะ เฮียก็รู้ว่ามุกติดเฮียมากแค่ไหน” ใบหน้าสวยที่ถูไถอ้อนออดเอาใจเขาเหมือนลูกแมวอ้อนเจ้าของ ได้แต่หวังว่าเฮียจะเอ็นดูกันบ้าง

“แล้วหายไปไหนมาหลายวัน ปกติเธอทักกวนฉันตลอด”

“พูดแบบนี้คือคิดถึงมุกใช่มั้ยคะ” เงยหน้าสบตาคนตัวโตที่เอาแต่เสมองทางอื่น ไม่ยอมมองหน้าฉันบ้างเลย

“สำคัญตัวเองเก่ง” เชือดนิ่มๆ ด้วยคำพูดดับมั่น แต่แค่นี้ทำอะไรคนอย่างฉันไม่ได้หรอกนะ

“มุกไม่ได้หายไปไหนหรอกค่ะ แค่ตอนนั้นทะเลาะกันก็เลยคิดว่าเฮียอาจยังโกรธ แล้วมุกก็รู้สึกไม่ดีด้วยที่ไปโกหกเฮียว่าปวดท้อง” แต่ตอนโกหก ฉันตั้งใจโกหกเพื่อความแนบเนียนสุดๆ เลยนะ น่าเสียดายที่เขาจับพิรุธได้

“รู้ตัวก็ดี ทีหลังอย่าทำแบบนั้นอีก” เสียงที่เคยแข็งกระด้าง อ่อนลงตามลำดับ เขากำลังบอกเป็นนัยอย่าให้ฉันเรียกร้องความสนใจแบบคืนนั้น

“แล้วนี่มาหาฉัน งานการไม่ต้องทำรึไง”

“พอดีมุกขอสลับวันหยุดกับนาวินน่ะค่ะ มุกตั้งใจมาหาเฮียเลยนะ” ต้องตื่นตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อมารอรถ เวลามาหาเฮียจะไม่ใช้รถตัวเองเพราะกลัวคนรู้จักเห็น แล้วนั่งรถโดยสารแอร์เย็นๆ ฉันหลับสัปหงกตลอดทางเพราะง่วงนอนสุดๆ แต่พอเห็นตึกคอนโดที่เฮียอยู่ก็ตาสว่าง ความง่วงที่มีก่อนหน้าสลัดหายจนหมด

“ดื้อไม่เข้าเรื่อง อย่าทำแบบนี้อีกล่ะ ถ้าคนอื่นจับได้มันจะแย่เอา” เขาดุไม่จริงจังนัก จากที่เคยมึนตึงใส่ฉันมาตลอดหลายวันก็กลับมาเป็นเฮียคิเรย์คนดีคนเดิม

“กินอะไรมารึยังล่ะ ให้ฉันสั่งอาหารให้เอามั้ย” เฮียผละตัวไปหยิบสมาร์ทโฟนเพื่อเลือกหาร้านอาหารดีๆ เห็นเขาเสิร์ชชื่อร้านประจำฉัน เลือกเมนูที่ฉันชอบ แล้วแบบนี้จะไม่ให้คิดเข้าข้างตัวเองได้ไงว่าเศษเสี้ยวเล็กๆ ในหัวใจเฮีย ต้องมีความรู้สึกแบบเดียวกับฉันบ้าง

“แต่ระหว่างรออาหาร มุกไม่อยากหิ้วท้องรอเลยค่ะ” สวมกอดแผ่นหลังหนั่นแน่นอีกครั้งจนเมื่อเฮียหันหน้ากลับมา มือสากลูบหัวแผ่วเบา

“งั้นกินบะหมี่รองท้องก่อนดีไหม เดี๋ยวทำให้”

ฉันส่ายหน้า มือที่เคยโอบเอวเฮียขยับขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งแทน “มุกอยากกินอย่างอื่นที่ไม่ใช่ข้าว และก็ไม่ใช่บะหมี่” ออกแรงโน้มใบหน้าอีกฝ่ายให้ขยับลงมาเสมอเท่ากัน ถึงตอนนี้เฮียคงมองออกว่าสายตายั่วยวนที่ฉันสื่อออกไป หมายถึงอะไรกันแน่

ยิ้มร้ายปรากฏบนมุมปากก่อนที่ต่อมาเจ้าตัวจัดการอุ้มฉันวางบนโต๊ะทำงาน มือเลื่อนกองเอกสารให้หลบพ้นไปอีกทาง

ทุกการเคลื่อนไหวของเฮียทำฉันใจเต้นแรงระส่ำเสมอ

มือแกร่งที่โอบแผ่นหลังบางเคลื่อนขึ้นมาจับล็อคท้ายทอย โน้มใบหน้าหล่อเหลาประกบริมฝีปากเดือดเร่าจูบปากฉ่ำลิปสติกของฉัน

เรียวลิ้นร้ายสอดลึกควานหาความหวานจากโพรงปากอิ่ม แลกลมหายใจของกันและกันอย่างดุเดือด เกิดเป็นเสียงเฉอะแฉะบางอย่างที่ปลุกอารมณ์กระสันซ่านให้ฉันโต้ตอบเขาอย่างร้อนแรง

“อึก..อืมมม” ริมฝีปากของเฮียเคล้าคลึงไม่ห่างหาย บดจูบโหยหาจนกลีบปากเล็กบวมเจ่อ มือหนาที่ล็อคท้ายทอยค่อยๆ คลายออก ลากฝ่ามือร้อนข้างนั้นลูบหัวไหล่เปลือยด้วยเพราะฉันสวมชุดเดรสสายเดี่ยว เพียงแค่โดนเฮียแตะนิดเดียวกลับร้อนวูบวาบทั่วตัว แถมน้ำตรงส่วนนั้นขับออกมาเรื่อยๆ จนเปียกซึมไปหมด

เจออย่างนี้ใครจะยังทนไหวอยู่บ้าง ฉันแทบหมดแรงตั้งแต่จูบแล้ว เฮียจูบเก่งเป็นบ้า

“อื้อ เฮียขา~” ครางกระเส่าในตอนที่เขาเล่นกับริมฝีปากฉันจนพอใจแล้วจึงค่อยลากไล้จมูกโด่งเป็นสันสูดความหอมหวานราวกลิ่นขนมที่ติดผิวกายนุ่มนิ่ม

เฮียสูดดมซอกคอหอมกรุ่น เป่ารดลมหายใจร้อนหืดหาดเข้าใส่จนขนอ่อนในกายลุกชัน ฉันเอนตัวด้านหลังเล็กน้อย เชิดหน้าและลำคอระหงให้เฮียกระทำได้อย่างเต็มที่

แล้วใช่ว่าจะน้อยหน้าซะเมื่อไร…มือเรียวนุ่มป่ายปัดเป้ากางเกงเขา ลูบคลำจนความใหญ่โตแข็งผงาดดุนดันสู้มือราวอยากออกมาเจอโลกภายนอก

“อึ่กกก…มือซนจริง” เขากลืนน้ำลายเอือก ขบกรามแน่นระงับอารมณ์กระสันที่เดือดประทุมากขึ้นทุกวินาที ใจจริงของเฮียคงอยากขย้ำกันเต็มแก่ ติดที่ตรงลีลาไปหน่อย

“ของเฮียแข็งจัง มุกอมให้มั้ยคะ”

“ไม่โดนเอาหลายวัน มันคันขนาดนั้นเลยเหรอ” เขาหายใจหืดหาด มือแกร่งขยับสายชุดเดรสฉันให้พ้นหัวไหล่ เหลือเพียงบราปีกนกที่ประคองสองก้อนนุ่มนิ่มไม่ให้มันล้นทะลักออกมา

สายตาของเฮียหื่นกระหายอย่างเห็นได้ชัด เขาซุกใบหน้าโลมเลียเนินอกขาวผ่อง อีกมือบีบขยำหนักหน่วงจนเป็นฉันเองที่เสียวสะท้าน แอ่นอกให้เขาจนแทบจะประเคนยกให้ทั้งตัว

“อะ..อื้อ คันไม่คันเฮียก็ลองจับตรงนี้ดูสิ” ฉันกัดปากยั่ว ครางเสียงเล็กเสียงน้อยในตอนที่คว้ามือสากให้สัมผัสเนินเนื้ออวบอูมใต้ชุดเดรส แม้มีจีสตริงกั้นแต่ความเปียกชื้นของมันไม่ต่างอะไรกับการได้สัมผัสตรงๆ

“มุกแฉะขนาดนี้ เฮียต้องช่วยมุกนะ” สายตาอ้อนอย่างน่ารักแฝงความขี้ยั่ว ทำเฮียคิเรย์ขบกรามกรอด มือสากรวบร่างฉันให้ติดลำตัวมากขึ้น บดเบียดแท่งรักขยายคับแน่นกางเกงให้เสียดสีร่องอวบอูมฉ่ำน้ำ

“ไม่ต้องขอก็จัดให้อยู่แล้ว แต่ครั้งนี้เอาให้สลบคาเตียงเลยดีไหม ร่านนัก” เขาบีบปากฉันด้วยความมันเขี้ยวก่อนจะบดจูบเร่าร้อนใส่กันอีกครั้ง

มือที่วางแหมะบนเป้าจีสตริงเปียกชื้นเริ่มลูบไล้ไปมา สร้างความเสียวซ่านแก่ฉันเป็นอย่างมาก

“อ๊ะ...อ๊าาา” และยิ่งเสียวสุดใจเพราะเรียวนิ้วหยาบแหวกเนื้อผ้าชิ้นน้อยสอดลึกเข้ามาในรูร่องชุ่มฉ่ำ เพียงแค่เขาหมุนคว้านกระดิกนิ้ว ร่างกายให้ความสมยอมของฉันผลิน้ำหวานอาบล้นเคลือบเนินอวบ

มันเป็นความเสียวถึงใจในแบบที่ฉันชอบ เฮียรู้จุดอ่อนของฉันดีเสมอ รู้ว่าทำยังไงร่างกายจึงระทดระทวยราวของอ่อนโดนไฟลน และฉันชอบนักเวลาที่เฮียทั้งแกล้งและทรมานกับร่างกายฉัน

เสพติดเขาชนิดที่ว่าไม่เคยคิดถึงสัมผัสแบบนี้กับใครอื่น และร่างกายของฉันตั้งใจมอบให้เขาแค่คนเดียว เป็นเขาคนเดียวตลอดไป…

“รัดแน่นมาก ถ้าเป็นเอ็นฉันจะขนาดไหน หื้ม” เสียงแหบซ่านเอ่ยชิดกกหู พาให้ฉันนึกจินตนาการไปด้วย หากเป็นดุ้นใหญ่ๆ ของเฮียคงทำให้ถึงสวรรค์อย่างง่ายดาย