ตอนที่ 4/1 คนในที่ลับ

ค่ำคืนที่ผ่านมาฉันนอนไม่เต็มอิ่มนัก กว่าจะข่มตาหลับขับตานอนให้ร่างกายจมสู่ห้วงนิทรา สมองก่อนหน้านั้นคิดอะไรเยอะแยะจนปวดหัวไปหมด

ตื่นเช้านี้ถึงได้ดูไม่สดใสเอาซะเลย…

“หนูว่าเจ้ตัดใจจากเขาเถอะนะ ” ซาร่าห์นั่งกัดปาท่องโก๋ตรงกันข้ามเอ่ยเสนอความคิดเห็นที่ฟังแล้วทำได้ยากที่สุด

ตัดใจเหรอ…ต้องใช้กรรไกรใหญ่ขนาดไหนกันล่ะ

“ถ้าเจ้ทำได้จริงๆ คงทำไปนานแล้วซาร่าห์ ไม่ปล่อยให้ตัวเองเจ็บจี๊ดๆ มาจนถึงตอนนี้หรอก” ฉันตอบน้องเสียงหงอย ใบหน้าหมอบราบไปกับโต๊ะ มองแก้วกาแฟที่กำลังคนไปมาอย่างไม่รู้จะทำอะไร

“นั่นไง ก็ถ้าเจ้ไม่อยากเจ็บแบบที่เป็นอยู่ เจ้ต้องเริ่มตั้งแต่ตอนนี้เลย พยายามตัดเขาออกไปจากชีวิตที่ล่ะเล็กล่ะน้อย อย่าไปคิดสิว่าถ้าไม่มีเขา เจ้จะอยู่ไม่ได้”

“…” ฉันเอาแต่เงียบ ฟังที่น้องมันพูด

“เมื่อก่อนตอนยังไม่เจอเฮียคิเรย์ เจ้ก็อยู่ของเจ้เองได้ แล้วทำไมตอนนี้ต้องเอาชีวิตตัวเองไปผูกติดกับเขาด้วยล่ะ” จริงอย่างที่น้องมันพูดทุกอย่าง ฉันเข้าใจอย่างถ่องแท้ แต่ถ้าจะให้ปฏิบัติตาม ฉันฝืนหัวใจตัวเองไม่ได้

เพราะการตัดเขาออกไปจากชีวิต มันก็เจ็บหนักไม่ต่างอะไรจากที่เป็นอยู่

“เจ้ลองเปิดโอกาสให้เฮียตินดูไหม ถึงเฮียตินจะดูทรงเจ้าชู้นิดๆ กะล่อนหน่อยๆ แต่เขาก็ดูจริงใจกับเจ้ดีนะ ไม่อย่างนั้นคงถอดใจไปนานแล้ว” ฉันปรึกษาเรื่องนี้กับน้องบ่อยจนถึงขั้นยอมให้ฉันเปิดใจให้เฮียตินแล้วเหรอเนี่ย

ซาร่าห์ไม่ค่อยถูกฉโลกกับเฮียเขาสักเท่าไรนัก อาจเพราะมีบางอย่างคล้ายกันจนเกินไป เหมือนผีเห็นผี ซาร่าห์ไม่เคยพิศวาสในตัวเฮียติน พอๆ กับเฮียที่เข็ดขยาดผู้หญิงประเภทตัวแม่แบบนี้

ฉันถอนหายใจรอบที่ล้านกับคำเสนอของน้อง คือมันก็ดีนะ ดีเลยแหละ…แต่ดีแค่ไหนก็ไม่ทำให้ฉันรู้สึกคล้อยตามได้สักที

“เจ้ไม่ได้รักเฮียตินนี่นา เจ้…”

“เจ้รักเฮียคิเรย์คนเดียว หนูรู้ว่าต้องพูดแบบนี้” ซาร่าห์ถอนหายใจปลงตก

มื้อเช้า ณ ร้านกาแฟโบราณดันกลายเป็นที่ปรับทุกข์ของฉันไปซะได้ แล้วกาแฟรสชาติอร่อยกลับต้องมากร่อยเพียงเพราะเรื่องปัญหาหัวใจของฉัน

“ทำใจสักทีเถอะเจ้จะได้หลุดวงโคจรนี้เร็วๆ อยู่กับเฮียคิเรย์ เจ้มีความสุขแค่ชั่วครู่ชั่วยามแต่ความทุกข์มาเป็นระยะ โถมใส่เป็นระลอกคลื่น หัวใจของเจ้มันสะบักสะบอมมากพอแล้วนะ สงสารมันหน่อยเถะ” นี่สินะธรรมมะแท้ไม่มีปลอบ

ฉันระบายลมหายใจอึดอัดคับแน่นหน้าอก รักคนที่ไม่ได้รักเรา ผลตอบแทนห่วยแตกเสมอ หากคนที่ฉันรักคือเฮียติน อะไรๆ มันก็คงง่ายกว่านี้ไปแล้ว

นั่งฟังซาร่าห์ปลอบใจพร้อมเทศนาจนรู้สึกปั่นป่วนท้อง เหมือนจะย่อยข้าวไม่ลง แต่ก็ต้องยอมรับว่าทุกประโยคของน้องมันแทงจึ๊กตรงใจทุกดอก

ขยี้แล้ว ขยี้อีกจนพี่สาวคนนี้สำนึกแทบไม่ทัน

เวลาผ่านไปสักพัก เช็คบิลที่เคาน์เตอร์เสร็จกำลังจะเดินออกจากร้าน ทว่าจังหวะใกล้ถึงประตู ฉันกลับถูกผู้หญิงคนหนึ่งเดินชนเข้าอย่างจัง โชคดีที่ซาร่าห์ประคองไว้ทัน ไม่อย่างนั้นคงเซล้มก้นจ้ำเบ้า

“โทษนะเป็นอะไรมากรึเปล่า” น้ำเสียงถามไถ่ที่ดูรีบเร่งเหมือนไม่ได้คิดอยากขอโทษจริงๆ ทำฉันตวัดสายตาเฉี่ยวคมขึ้นมอง

เธอมีรูปร่างสูงและผอมเพรียวหุ่นดี ใบหน้าสวยตรึงสายตาคนมองได้ไม่ยาก กลิ่นตัวมีน้ำหอมราคาแพงที่ประโคมฉีด มุกดามองคนตรงหน้าถี่ถ้วนถึงจำได้ว่าเคยเห็นเธอคนนี้ผ่านนิตยสารและสื่อข่าวอยู่บ้าง เธอเป็นนางแบบหน้าใหม่มาแรงที่ได้มีโอกาสโกอินเตอร์ เดินแบบให้กับคอลเลคชั่นเสื้อผ้าแบรนด์หรูยังต่างประเทศ

“เจ็บตรงไหนรึเปล่า ถ้าไม่จะได้ขอตัว” คิ้วเลิกสูงและสีหน้าเรียบนิ่งรอคำตอบทำให้ฉันพอเข้าใจได้ในทันที บางสิ่งบางอย่างมันก็ไม่เหมือนในทีวีเสมอไป

“ไม่ค่ะ”

“…”

“แต่คราวหน้าเดินดูคนบ้างก็ดีนะคะ” ก่อนเธอจะเดินออกไป ไม่วายขอฉันแขวะกลับหน่อยเถอะ

คนอะไรเดินชนคนอื่นแท้ๆ แทนที่จะขอโทษดีๆ กลับมาทำหน้าตึงใส่ เห็นแล้วมันขัดหูขัดตาจนยั้งใจไม่พูดไม่ได้

เธอหันกลับมามองหน้าฉันเล็กน้อย ใช้สายตาแบบที่มองออกว่ากำลังเหยียด มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ซึ่งแน่ล่ะ…ฉันแค่ออกมาหาอะไรทานกับซาร่าห์ เป็นปกติอยู่แล้วที่จะแต่งตัวสบายๆ เสื้อยืด กางเกงยีนส์ขาสั้นอะไรแบบนี้

แต่แล้วมันทำไม ต้องใช้สายตาหยามกันขนาดนั้นเลยเหรอ เห็นแล้วก็ของขึ้นจนอยากประทะสักยก

“มองอะไรเหรอคะ”

“เปล่า ตลกดี” รอยยิ้มเหยียดปรากฏตรงมุมปากแม่นางแบบไฮโซนั่น แล้วหล่อนก็เดินเชิดหน้าออกไป ซึ่งหากซาร่าห์ไม่รั้งฉันล่ะก็ เห็นทีคงตามไปถามเอาคำตอบว่ามันมีอะไรให้ตลก

“เจ้ก็ใจเย็นหน่อยสิ จะไปมีเรื่องกับคนแบบนั้นทำไม ดูก็รู้ว่าเป็นพวกมีเงินแต่ไม่มีมารยาท ช่างมันเหอะ” น้องตบไหล่ฉันปุๆ คำพูดของซาร่าห์ทำให้ใจเย็นลงตามลำดับ

เรากำลังจะเดินไปตรงรถที่จอดไว้ เสียงของซาร่าห์ก็ดังขึ้นทำเอาฉันตกใจ รีบมองตามนิ้วชี้ที่สั่นระริกไปยังต้นสายปลายเหตุ

“นั่นรถเฮียคิเรย์นิเจ้ มาทำอะไรแถวนี้” ฉันเองทันเห็นแว๊บๆ แต่ดูก็รู้ว่าเป็นรถของเฮียจริงๆ

เขาควรจะกลับคอนโดหรือไม่ก็ผับตัวเอง แต่ทำไมถึงยังเห็นเจ้าตัวขับรถเล่นแถวๆ นี้ล่ะ ฉันเริ่มคิดไปไกลจนออกทะเล

หรือว่าเมื่อคืนที่เฮียมาหาฉัน เสร็จแล้วเขากลับไปหาผู้หญิงคนนั้นต่อ เขาค้างกับผู้หญิงคนนั้นเหรอ?

“เจ้เป็นไร หน้าซีดแล้วเนี่ย”

“ปะ…เปล่า รีบกลับกันเถอะ เจ้อยากพัก” ฉันรีบกลบเกลื่อนสีหน้าตัวเองให้เป็นปกติที่สุด แต่ถึงอย่างไรคิดว่าซาร่าห์คงพอจะดูออกว่าฉันต้องกังวลใจอะไรสักอย่างเกี่ยวกับเฮียคิเรย์ น้องแค่เลือกไม่ถามให้ฉันลำบากใจจะตอบก็แค่นั้น

หลายวันผ่านไปไม่มีอะไรคืบหน้า ฉันยังคงไม่รู้ว่าผู้หญิงปริศนาคนนั้นเป็นใคร มิหนำซ้ำยังขาดการติดต่อจากเฮีย ฉันแค่ลองใจเขาไม่เป็นฝ่ายตื้อ ไม่ทักก่อน ไม่ส่งข้อความหรือโทรหาเขาก่อน แล้วสิ่งที่ฉันได้รับคือความเย็นชา บางทีเฮียอาจจะกำลังลองใจฉันเหมือนกันก็ได้

มันนิ่งกริบซะจนเป็นฉันเองที่กระวนกระวาย ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะตัดใจจากเขาได้จริงๆ ฉันเบื่อความใจอ่อนของตัวเองชะมัด

(โทรมามีอะไร?) สุ้มเสียงเย็นเยียบพอจะทำให้คนฟังหายใจไม่คล่องคอ กระนั้นก็ยังดีใจที่เฮียยอมรับสาย

“อยากโทรหาต้องมีธุระอะไรด้วยเหรอคะ”

(เพื่อนเล่นเหรอ จะคุยอะไรก็ว่ามาถ้าจะมาไร้สาระ ฉันวาง)

“มุกอยู่หน้าห้องเฮีย เปิดประตูให้หน่อย” พูดรัวลิ้นสะบัด กลัวเฮียวางสายใส่กันจริงๆ เพราะเขาไม่ทำแค่ขู่อยู่แล้ว

และอย่างที่พึ่งพูดไปว่าอยู่หน้าห้องเขา ฉันไม่ได้แกล้งเล่นเพราะแบกหน้าหนาๆ ของตัวเองมาหาเขาจริงๆ

รู้ตารางงานของเฮียหมดแล้ว ฉันเลยมั่นใจว่าเขาต้องอยู่ที่คอนโดแน่

(มาทำไม ฉันไม่ได้เรียก)

“แล้วมุกต้องรอให้เฮียเรียกด้วยเหรอถึงจะมาได้”

(พูดยากชะมัด รีบกลับไปซะก่อนจะมีใครมาเห็น)

”ไม่มีใครเห็นหรอกค่ะถ้าเฮียเดินมาเปิดประตูให้มุก” ฉันยังคงเดินหน้าทำแต้มเพิ่มระดับความปวดให้เฮียเรื่อยๆ ตอนนี้เส้นเลือดข้างขมับคงเต้นตุบๆ แย่แล้ว

(เธอนี่มันรนหาที่จริงๆ มุกดา) เสียงสบถไม่พอใจก่อนตัดสายทิ้ง แต่มันก็ทำให้ฉันยิ้มได้เพราะในเวลาไม่ถึงชั่วอึดใจ เฮียเปิดประตูให้ฉันเข้าห้องเขาในทันที