ชิดใกล้ ตอนที่ 2

ตลอดเส้นทางที่ชายหนุ่มบอกว่าจะพาเธอไปหาป้าศรีเพื่อนของแม่เธอ ซึ่งก็คือไปบ้านเขานั่นเอง ณกรไม่ได้พูดจากับเพื่อนร่วมทางแม้แต่คำเดียว ซึ่งก็สร้างความอึดอัดให้มธุรสไม่น้อย เธอไม่รู้ว่าขากำลังคิดอะไรอยู่หลังจากที่ช่วยเหลือเธอไว้ หลังจากที่...เธอกับเขานอนกอดก่ายกันอยู่สองคืน และเขาเห็นเธอในฉบับที่เรียกว่าทุกซอกทุกมุม มันไม่ควรเกิดขึ้นกับผู้หญิงที่เพิ่งจะเสียแม่ไปใช่ไหม ถึงจะเป็นสถานการณ์จำเป็นก็เถอะ แถมเขาก็ไม่พูดถึงเรื่องนั้นเหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดาทั่วๆ ไป ต่างกับเธอที่แทบจะมองหน้าเขาไม่ติด

เธอกับเขาเพิ่งพบกันแท้ๆ กลับยอมให้เขาสำรวจเรือนกายเสียหมดเปลือกถึงจะป่วยแต่เธอก็ไม่ควรจะปล่อยตัวขนาดนั้น คิดแล้วน้ำตาก็พาลจะไหล หมดกันร่างกายของเธอที่ควรหวงแหนไม่ได้เป็นความลับกับผู้ชายคนนี้อีกแล้ว สายตาที่มีน้ำตาคลอหน่วยมองออกไปนอกกระจกด้านข้างเพื่อปกปิดความอ่อนแอ ซ่อนความอับอายและหลบหน้าผู้ชายข้างตัว ไม่อยากให้เขาคิดว่าเธอเรียกร้องความสนใจ                                                                                                       “ฉันขอโทษ” จู่ๆ ณกรก็โพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงหนักหน่วง มธุรสมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจปนงง

“คะ...”

“ขอโทษที่ล่วงเกินเธอ...ฉันแค่ต้องการจะช่วยเช็ดตัว...และที่กอดเพราะ...เอ่อ...เธอควรได้รับความอบอุ่น ฉันรู้ว่ามันไม่ควร เราไม่ได้เป็นอะไรกันแต่ฉันก็ไม่อยากให้เธอคิดมาก ถ้าเธอไม่ป่วย ฉัน...คงไม่ทำแบบนั้นหรอก” ‘แต่อาจจะทำมากกว่านั้น’ นั่นเป็นส่วนที่เก็บงำไว้ไม่ได้บอก ชายหนุ่มเหลือบมองเธอหลายครั้งพอจะเข้าใจว่าเธอกังวลเรื่องนี้อยู่ เธอเป็นแค่เด็กสาวย่อมคิดมากเรื่องอย่างนี้อยู่แล้วยิ่งเขามั่นใจเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเธอยังบริสุทธิ์อยู่ก็ย่อมอับอายกับการกระทำนั้นเป็นเรื่องธรรมดา

“ไม่...ไม่เป็นไรค่ะ คุณหวังดีกับน้ำหวานนี่คะ อีกอย่างถ้าคุณไม่ช่วยทั้งตอนที่วิ่งหนีและตอนที่น้ำหวานป่วยป่านนี้น้ำหวานคงได้ไปอยู่กับแม่แล้วค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงแผ่วแต่ก็ยังคงไม่กล้าสบตาเขาเหมือนเดิมความอับอายในตอนแรกก็ไม่ได้ลดน้อยลงหรอก แต่ก็ใจชื้นขึ้นมานิดนึงที่เขายังเอ่ยคำขอโทษ

“เดี๋ยวพอถึงบ้านฉัน ป้าศรีคงคอยอยู่แล้วล่ะ”

“ค่ะ...”

อาจเป็นเพราะระยะหลังเขาห่างหายจากเรือนกายผู้หญิงมาหลายเดือนแล้วก็เป็นได้และหากยังใกล้ชิดกันอีกอย่างนี้เขาอาจจะอดใจไม่ไหวขึ้นมาจริงๆ ซึ่งเป็นการผิดต่อใครคนหนึ่งที่กำลังจะกลับมา เป็นการดีที่สุดที่จะให้แม่และป้าศรีแม่บ้านเขาจัดการเจ้าหล่อนต่อ แม่และป้าศรีของเขาคงไม่ใจร้ายให้เธอกลับไปอยู่บ้านหลังเดิมนั่นหรอก อาจจะหางานดีๆ สักแห่งให้เธอทำ                                รถเลี้ยวเข้าพ้นประตูรั้วบ้าน มธุรสใจเต้นไม่เป็นจังหวะเธอไม่ได้ตื่นตาตื่นใจหรือตื่นเต้นกับบ้านหลังโตหรอก แต่เพราะอยากรู้เรื่องอัฐิต่างหาก ป้าศรีเพื่อนสนิทของมารดากำลังรอให้คำตอบเธออยู่                                                            ทันทีที่รถจอดสนิทหญิงสาวเปิดประตูรถก้าวกระโดดไปหานางศรีที่ยืนรออยู่ด้วยความกระวนกระวาย                                                                                     “ป้าศรี...ฮือๆๆๆๆ ป้าศรีขา”

“น้ำหวาน...โถลูก เป็นอย่างไรบ้างอย่าร้องไห้นะคนดี ป้าอยู่นี่แล้วไม่มีใครทำอะไรหนูได้อีกแล้วล่ะ นิ่งซะ นิ่งซะ” มธุรสโผเข้าอ้อมกอดของนงศรีแล้วร้องห่มร้องไห้ปานใจจะขาดซึ่งนางเองก็พอจะเดาสภาพจิตใจของหลานสาวได้ดีว่าช้ำชอกแค่ไหน

“ฝากป้าศรีด้วยนะครับ...ผมต้องขอตัวก่อน อ้อ! ฝากบอกคุณตากับคุณยายด้วยนะครับว่าวันหลังผมค่อยแวะมา” ณกรที่ก้าวลงจากรถและยืนมองภาพนั้นอยู่ครู่นึงเอ่ยขึ้น ทำให้หญิงสาวผละออกจากอกผู้ที่เรียกว่าป้า มือน้อยปาดน้ำตาที่อาบแก้มปอยๆ

“จะไม่เข้าบ้านก่อนเหรอคะ คุณท่านทั้งสองบ่นหาเกือบทุกวันเชียวค่ะ” นางศรีกล่าวตามจริง เพราะช่วงนี้ชายหนุ่มไม่ค่อยได้กลับบ้านเพราะมัวแต่ขลุกอยู่แต่ในสวนผู้เฒ่าทั้งสองก็บ่นหาอยู่บ่อยๆ

“เอาไว้วันหลังดีกว่าครับให้ผมว่างจริงๆ ซะก่อนช่วงนี้งานเยอะครับ ภูมิก็ไม่อยู่ด้วย”มธุรสยกมือไหว้ชายหนุ่มเมื่อเขากล่าวจบและทำท่าจะหมุนตัวกลับไป นางศรีส่งยิ้มให้เจ้านายหนุ่มก่อนจะจับมือหลานสาวเดินเข้าบ้านไป

“ป้าศรีคะ...กระดูกแม่น้ำหวานล่ะคะ” มธุรสรีบถามในสิ่งที่อยากรู้ระหว่างที่นางศรีพาเดินเข้าบ้าน

“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกจ้ะ ป้าจัดการให้แล้ว พอรู้ว่าหนูอยู่กับคุณณกรป้าก็เอาอัฐิแม่หนูมาด้วยเพราะอย่างไรเสียคุณณกรต้องพาหนูมาที่นี่อยู่แล้ว ส่วนไอ้กล้าน่ะมันไม่สนใจหรอกว่าใครจะเอากระดูกนังอ้อยไปไหน เมาอย่างเดียว แถมยังเที่ยวโพนทะนาว่าหนูน่ะหนีตามผู้ชายอีก” นางศรีเล่าให้หลานสาวฟังสีหน้าเคร่งเครียดเมื่อเอ่ยถึงพ่อเลี้ยงของหญิงสาว ซึ่งตอนนี้เธอพอจะจับใจความได้แล้วว่าชายหนุ่มที่ช่วยเธอนั้นชื่อ ณกร เพราะเขาไม่ได้บอกและเธอเองก็ไม่กล้าจะถามจึงไม่รู้มาจนถึงตอนนี้ว่าผู้มีพระคุณชื่ออะไร

“แต่หนูไม่ต้องกลัวหรอกนะไม่มีใครเชื่อมันหรอก ใครๆ ก็รู้ว่ามันตอแหล แต่ไปยังไงมายังไงคุณณกรถึงได้ไปช่วยหนูล่ะ” มธุรสแปลกใจที่นางศรีพูดเหมือนจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับตนแล้ว

“ป้าศรีรู้แล้วเหรอคะ...”

“จ้ะ...แต่รู้เพียงว่าคุณณกรช่วยหนูไว้และจะพามาหาป้าที่นี่เพราะเธอทราบว่าป้าน่ะรู้จักกับแม่ของหนู”

“พ่อเมาค่ะ...แล้ว...แล้วเอ่อ...เข้ามาปล้ำน้ำหวานในห้อง แต่น้ำหวานวิ่งหนีออกมาได้แล้วก็ไปเจอคุณณกรขับรถผ่านมาพอดี เขาก็เลยช่วยหนูไว้”เธอเลือกที่จะปิดบังไม่เล่าความจริงทั้งหมดแต่ก็ไม่ได้พูดโกหก

“เลว...เลวจริงๆ น่าเอาให้ตายนักไอ้กล้า ไอ้คนสารเลว” นางศรีเจ็บแค้นแทนเพื่อนรุ่นน้อง ที่เสียชีวิตไปเหลือเกินด้วยรู้ดีว่าอ้อยรักลูกสาวปานแก้วตาดวงใจและมธุรสก็เป็นเด็กดีมาตลอดหากวิญญาณอ้อยรับรู้จะจากไปอย่างเป็นสุขได้อย่างไร

“ช่างเถอะลูก...น้ำหวานไม่ต้องคิดมากนะ ต่อไปนี้มาอยู่เสียกับป้านี่แหละ”

“จะดีเหรอคะ แล้วคุณๆ เธอจะยอมให้น้ำหวานอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอคะ น้ำหวานกลัวจะมาเป็นภาระเสียเปล่าๆ”

“ป้าบอกแล้วไงบ้านนี้น่ะเขาใจดี อีกอย่างป้าก็ให้แม่หนูเอาขนมมาขายที่นี่บ่อยๆ รู้จักมักคุ้นกันอยู่” นางศรีปลอบใจพร้อมเอามือลูบหลังอย่างเอ็นดู

“เดี๋ยวน้ำหวานไปไหว้คุณท่านทั้งสองก่อนนะลูก ส่วนเรื่องของหนูไว้ให้คุณหทัยกลับมาป้าจะขอให้หนูอยู่ช่วยงานป้าที่นี่ เธอใจดีไม่ต้องกลัวหรอก เอ...แต่ป้าว่า...เราไปเปลี่ยนเสื้อก่อนดีกว่านะท่านทั้งสองเห็นคงตกใจพิลึก”                            “ค่ะป้า...” มธุรสเดินตามผู้เป็นป้าไป สีหน้าแดงระเรื่อเมื่อนึกถึงเจ้าของเสื้อ นางศรีเดินนำมธุรสไปยังห้องของตนหาเสื้อสมัยสาวๆ ให้ใส่ก่อนจะพาไปพบผู้เฒ่าทั้งสองเพื่อกราบไว้ฝากเนื้อฝากตัว ซึ่งดูท่านก็เอ็นดูหญิงสาวไม่น้อยด้วยเป็นเด็กอ่อนน้อมถ่อมตนไม่มีจริตเสแสร้ง ทั้งหน้าตาก็น่ารักกิริยาอ่อนหวาน มธุรสเองเมื่อเจอกับสองผู้เฒ่าก็รู้สึกถูกชะตามาก เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก เมื่อคุยกันได้สักพักป้าศรีก็พาเธอมาพักที่ห้องเดิมเพราะยังป่วยอยู่ก่อนจะปลีกตัวไปทำภารกิจของตนเอง

มธุรสมีความหวังเหลือเกินว่าจะได้อยู่ที่นี่ เธอจะทำงานทุกอย่างไม่มีเกี่ยงงอน เธอรับรู้ได้ถึงความรัก ความอบอุ่น ความเอื้ออาทรและความเมตตาปรานีลอยตลบอบอวนอยู่รอบๆ บ้านหลังนี้ มือน้อยกอดเข่าซบหน้าปล่อยน้ำตาให้รินไหลเมื่อคิดถึงชีวิตที่แสนจะอาภัพของตัวเอง

ตั้งแต่จำความได้เธอก็อยู่กับแม่มาตลอดเนื่องจากพ่อเสียไปด้วยอุบัติเหตุ แม่อ้อยของเธอมักหอบไปไหนมาไหนด้วยเสมอ ยามต้องออกไปขายของก็พาไปด้วยโดยการคาดเอาไว้ที่หลังด้วยผ้าขาวม้า

สองแม่ลูกทำขนมหวานขายในตลาดอย่างยากไร้ แต่ก็ไม่เคยมีสักวันที่แม่จะทอดทิ้งเธอ อดทนเลี้ยงเด็กหญิงน้ำหวานมาอย่างทะนุถนอมยอมอดเพื่อให้ลูกตัวน้อยได้กินอิ่ม ยอมเหนื่อยให้ลูกน้อยได้เรียนหนังสือมีของเล่นและเสื้อผ้าเหมือนคนอื่นๆ จำได้ว่าครั้งหนึ่งตอนเด็กๆ  เธออยากได้ตุ๊กตาที่เพื่อนบ้านเอามาอวด แต่ด้วยความยากจน ตุ๊กตาตัวละหลายร้อยบาทจึงไม่เคยมีโอกาสได้เล่นแม่อ้อยของเธอก็บากบั่นใช้เศษผ้าเก่าๆ มาตัดเย็บเป็นตุ๊กตาตัวน้อยให้ลูกรัก ถึงจะไม่มีราคาแต่มันก็สวยมากเพราะแม่เธอพอจะมีฝีมืออยู่บ้าง

ไม่ว่าเธอต้องการสิ่งใดแม่มักจะหามาให้เสมอจนตัวเธอเองไม่กล้าที่จะเอ่ยขออะไรเพราะกลัวแม่จะลำบาก ความรักที่สองแม่ลูกมีให้กันเป็นที่ประจักษ์แก่ผู้คนในแถบนั้นซึ่งมักจะให้ความช่วยเหลือเจือจุนอยู่เสมอแม่เป็นคนดีจึงเป็นที่รักของทุกคน                                                                                                                  พอเธออายุได้เจ็ดขวบมารดาก็มีสามีใหม่ด้วยหวังจะได้ช่วยทำมาหากิน แต่นั่นก็แค่ในช่วงแรกๆ หลังจากนั้นพ่อเลี้ยงของเธอเริ่มออกลายเป็นผีพนันขี้เมาและมักรีดไถเงินเธอกับแม่เป็นประจำ แม่ก็ยอมบ้างไม่ยอมบ้าง ไล่ก็ไม่ไป พอเด็กน้อยเริ่มโตเป็นสาวพ่อเลี้ยงก็เริ่มออกลายจะเคลมลูกเลี้ยง แต่แม่ไม่เคยปล่อยเธอให้อยู่คนเดียวสักครั้ง และแม่มักมีอาวุธติดตัวอยู่เสมอๆ ไว้ป้องกันตัวทั้งเคยขู่ทั้งไล่ตีสารพัดเธอจึงรอดมาได้จนถึงวันที่...เผาแม่นั่นแหละ

หญิงสาวโอบกอดโกศบรรจุอัฐิมารดาที่ป้าศรีเก็บไว้ให้แน่น สะอื้นตัวโยนเมื่อนึกถึงว่าต่อไปนี้...ไม่มีแม่อีกแล้ว...ไม่มีอีกแล้วอ้อมกอดแสนอบอุ่นที่กันหนาวกันภัยให้เธอตลอดมา

‘แม่จ๋า น้ำหวานคิดถึงแม่’