ชิดใกล้ ตอนที่ 1

ณกรขับรถตรงไปยังเป้าหมายอย่างรีบร้อน หงุดหงิดและไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องใส่ใจสาวน้อยคนนั้นนักทั้งที่ไม่มีความจำเป็นสักนิดและไม่ใช่วิสัยของเขาด้วยที่จะใส่ใจผู้หญิงคนไหนมากไปกว่างาน หรือเป็นเพราะเรือนร่างบอบบางแต่ซ่อนรูปนั้นและร่างกายเปลือยเปล่าแสนนุ่มนิ่มที่อยู่ในอ้อมกอดเขาเมื่อคืนกันหนอ ที่สะกดเขาให้คิดถึงแต่ความเป็นไปของเธอจนไม่มีกะจิตกะใจทำอะไรมัวแต่คอยพะวงว่าสาวเจ้าจะเป็นอันตราย

คงไม่ใช่หรอกมั้ง...แค่ไหนๆ ช่วยแล้วก็อยากจะช่วยให้ถึงที่สุด อย่างน้อยจนกว่าเธอจะพบป้าศรีไม่มานอนเป็นไข้ตายอยู่ที่บ้านเขาก็เท่านั้นเอง ชายหนุ่มยิ้มหยันมุมปากเมื่อคิดได้อย่างนั้น หวังแต่เพียงว่าคืนนี้แม่กระต่ายตัวน้อยจะไม่สร้างความยุ่งยากทางกายและทางใจให้เขาอีกเป็นพอ ไม่อย่างนั้นคงรับประกันไม่ได้ว่าเขาจะควบคุมตัวเองได้ดีเป็นครั้งที่สองรึเปล่า

ตะวันลับขอบฟ้าไปแล้ว มธุรสยังคงสาละวนกับการทำอาหาร อย่างน้อยเธอก็ควรทำอะไรตอบแทนชายหนุ่มที่ช่วยเหลือเธอไว้ ของสดในตู้เย็นถูกรื้อมาแปรสภาพเป็นอาหารน่ารับประทานสองสามอย่าง ดูท่าแล้วเขาคงไม่ค่อยได้ทำอาหารนักหรือไม่ได้ทำเลย ดูได้จากของสดในตู้เย็นที่มีไม่มากนักและทำท่าจะไม่สดแล้วเสียด้วย แต่ของแห้งจำพวกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกลับมีเป็นลัง                ด้วยอาการป่วยที่เพิ่งจะทุเลาและแผลที่ดูเหมือนจะเจ็บกว่าเมื่อวานเสียอีกอาจเพราะเริ่มจะซ้ำระบมขึ้นมานิดๆ ทำให้การทำอาหารล้าช้ากว่าที่ควรจะเป็นกระนั้นมธุรสก็ยังฝืนทำจนเสร็จ เธอช่วยเหลือตัวเองมาตั้งแต่เล็กๆ ฝีมือการทำอาหารจึงนับว่าพอตัว หวังว่าผู้มีพระคุณของเธอจะชอบมัน

สาวเจ้ายืนยิ้มกับผลงานตัวเองก่อนจะเก็บใส่ตู้กับข้าวแล้วเดินเข้าห้องน้ำจัดการชำระร่างกาย มธุรสใส่เสื้อของเขาตัวเดิมที่ใส่เมื่อคืนเพราะไม่กล้าจะหยิบฉวยตัวอื่นมาใส่โดยพลการ แต่อย่างน้อยคืนนี้เธอก็ได้ใส่ชุดชั้นในเพราะซักและตากไว้ตั้งแต่ตอนเย็น ที่นี่ลมโกรกเย็นสบายชุดชั้นในตัวจิ๋วจึงแห้งเร็วสมใจเจ้าของ

ร่างน้อยนั่งคอยการกลับมาของเจ้าของบ้าน หวังว่าเขาคงไม่กลับดึกมาก ตอนนี้อาการเจ็บที่แผลเริ่มเบาบางเมื่อได้กินและทายาตามที่เขาบอก ระหว่างรอเธอก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยทั้งเรื่องของมารดาและเรื่องของตัวเอง สายตาก็จับจ้องแต่นาฬิกาตรงฝาผนังมันบอกเวลาสองทุ่มแล้วก็ยังไม่เห็นวี่แววของคนที่รอ

ความเหนื่อยล้าจากอาการป่วยและยาที่กินเข้าไปเริ่มออกฤทธิ์มือบางปิดปากหาวครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุดเธอก็ต่อต้านความง่วงไม่ไหวยอมฟุบหน้าลงบนท่อนแขนที่ประสานกันอยู่บนโต๊ะและหลับเป็นตายอยู่ตรงนั้น

แสงสว่างจากหน้าต่างห้องนอนสาดส่องเข้ามาทำให้ร่างที่ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาค่อยๆ ขยับเปลือกตาให้ปรับสภาพรับกับแสงแห่งอรุณของวันใหม่ มธุรสกะพริบตาสองสามครั้งจนชินกับแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้า พลันสมองก็ค้นความทรงจำได้ว่าเธอนอนฟุบอยู่บนโต๊ะกับข้าวนี่นา แล้วทำไมมานอนมุดผ้าห่มอยู่ได้ล่ะเนี่ย

 ยังไม่ทันจะหาคำตอบได้ ความรู้สึกก็บอกว่ามีบางอย่างกอดรัดเธออยู่จากทางด้านหลังแล้วก็เป็นจริงตามนั้น มธุรสจับแขนหนาที่วางพาดเอวเธอแล้วพยายามยกมันออกอย่างช้าๆ ไม่ต้องใช้ความคิดอีกแล้วคงเป็นเขาที่อุ้มเธอมานอนที่เตียงและความฝันว่าแม่นอนกอดเธอไว้ทั้งเมื่อคืนและคืนก่อนก็หาใช่ความฝันไม่...มันเป็นความจริง แต่คนที่กอดกลับไม่ใช่แม่!

หน้าสวยร้อนผ่าวมากกว่าอุณหภูมิตอนป่วยเสียอีกกระมังเมื่อรับรู้ความจริง เขาเช็ดตัวให้เธอ สวมเสื้อผ้าให้เธอ แถมยังนอนกอดเธอทั้งคืนอีก คนที่ไม่เคยรู้จักกันแต่กลับเห็นเธอทุกซอกทุกมุมก็ว่าได้แถมนอนกอดกันกลมดิกเหมือนสามีภรรยาก็ไม่ปานจะไม่ให้อายตอนนี้แล้วจะไปอายตอนไหน

“ตื่นแล้วเหรอ...ทำไมเมื่อคืนไปนอนอยู่ตรงนั้นล่ะ” ณกรเอ่ยถามน้ำเสียงงัวเงีย เมื่อรู้สึกตัวจากการที่เธอยกแขนออกจากร่างบางแม้จะเบาหวิวในความคิดของเจ้าหล่อนแต่เขาไม่ใช่คนขี้เซา เมื่อมีบางอย่างเคลื่อนไหวจึงรู้สึกตัวทันที ชายหนุ่มยกมือตั้งฉากเท้าคางได้รูปของตนมองมธุรสอย่างขำๆ สาวเจ้าลุกขึ้นนั่งบนเตียงก้มหน้างุดไม่กล้าแม้หันมามองเขาคงจะอายที่นอนให้เขากอดทั้งคืนกระมังช่วยไม่ได้อยากขี้เซาเองนี่ แล้วเขาเองก็ไม่ได้รังเกียจหากต้องนอนกอดร่างที่แสนจะทั้งหอมทั้งนุ่มนิ่มนั้นเสียด้วย

“หนู...เอ่อ...น้ำหวานทำกับข้าวรอคุณค่ะ แล้วเผลอหลับตอนไหนก็ไม่รู้”

“กับข้าวในตู้ฝีมือเธอเหรอ...อร่อยดีนี่” คำชมซึ่งหน้าเรียกรอยยิ้มน้อยๆ ให้เจ้าของฝีมือ

“ถ้าคุณชอบไว้คราวหน้า ถ้ามีโอกาสน้ำหวานจะทำให้อีกค่ะ” เธอเอ่ยเสียงเบาจนแทบจะเหมือนกระซิบยามคุยกับเขาและยังคงก้มหน้างุดเหมือน เคยเพียงแต่ซ่อนรอยยิ้มแห่งความดีใจไว้ยามได้รับคำชม

“ไปอาบน้ำเถอะ สายมากแล้วเดี๋ยวจะพาไปพบป้าศรี ตอนนี้คงอยู่ที่บ้านแล้วล่ะ” ชายหนุ่มพูดพลางลุกจากที่นอนส่งผลให้ผ้าห่มที่คลุมกายร่นลงมาถึงหน้าตัก ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูงมายืนตรงหน้าสาวน้อยมธุรส ใจดวงน้อยสั่นไม่เป็นจังหวะเมื่อเห็นเขาเต็มตา เธอไม่เคยได้ใกล้ชิดผู้ชายคนไหนมากมายขนาดนี้มาก่อนเลยจริงๆ เขาไม่ได้ใส่เสื้อใส่เพียงกางเกงนอนเผยให้เห็นอกล่ำ หน้าท้องราบที่มีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ปราศจากไขมัน

 ณกรไม่ได้สนใจสายตาที่มองเขาอย่างทึ่งระคนอายยังคงยืนบิดตัวไปมาเพื่อขับไล่ความอ่อนเพลีย ใช่ว่าเขาไม่รู้ตัวว่ามีสายตาจับจ้องอยู่ แต่สายตานั้นไร้เดียงสาเกินไปไม่ได้เป็นสายตาที่โหยหาเรียกร้องอย่างที่เขาเคยเจอจนต้องมีความรู้สึกก็เท่านั้นเอง

“ยังไม่ไปอีก หรือติดใจอยากให้ฉันนอนกอดต่อ...หือ” คนถูกจ้องอยู่นานเอ่ยเมื่อสาวเจ้าไม่มีท่าทีอื่นใดนอกจากนั่งจ้องอย่างเดียวและเสียงนั้นก็เรียกสติจากคนจ้องได้ดี เธอหน้าแดงเถือกไปถึงหูอาจจะเลยไปหัวแม่เท้าแล้วกระมัง เมื่อนึกถึงหลายๆ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและยังมาถูกจับได้ว่าแอบมองเขาอีก

 โอย! เอาหน้าซุกดินได้ไหมเนี่ย...

“เอ่อ...ค่ะ...ค่ะ” เมื่อสติมา สองขาก็วิ่งจ้ำอ้าวเข้าห้องน้ำไปทันที ณกรขำแสนขำกับท่าทีประหม่าของเธอก็เขาไม่เคยอยู่กับสาวน้อยวัยกำดัดเช่นนี้นี่ เมื่อคืนเขากลับมาสี่ทุ่มแล้วนับว่าดึกมากสำหรับเขาเพราะต้องอยู่เคลียร์บัญชีด้วยนั่นเองเพราะภูมิศิลาไม่อยู่

เขาคิดว่าเธอหลับไปแล้ว...แต่ก็หลับแล้วจริงๆนั่นแหละหลับอยู่บนโต๊ะอาหารในครัว เมื่อปลุกเจ้าหล่อนก็ไม่ยอมตื่นอาจเป็นผลมาจากฤทธิ์ยาและอาการไข้ที่เพิ่งจะทุเลานั่นเองเมื่อเห็นดังนั้นจึงอุ้มไปนอนในห้อง ก่อนจะกลับมาหาน้ำดื่มในตู้เย็นก็พบว่าของสดที่เก็บไว้เผื่อทำอาหารพร่องไปมากจึงลองเปิดตู้กับข้าวดูก็ต้องยิ้มให้กับผลงานของคนป่วย เขาจัดการกินมันเสียเกือบหมดพลางคิดว่ามันช่างเหมือน ‘ครอบครัว’ ที่ภรรยาทำอาหารคอยสามีกลับมากินอย่างไรอย่างนั้นแล้วก็ต้องตกใจกับความคิดของตัวเองที่คิดกับผู้หญิงที่เพิ่งเจอกันไม่ถึงสามวันด้วยซ้ำ ถึงจะเห็นเธอทุกซอกทุกมุมแล้วก็เถอะ

ชายหนุ่มไม่เคยมีความคิดแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อนทั้งที่มีความสัมพันธ์กันถึงไหนต่อไหน ต่างจากสาวน้อยคนนี้ อาจเป็นเพราะเธอดูใสซื่อ ท่าทีประหม่าและเขินอายไม่เคยยอมกล้าสบตาเขาตรงๆ สักครั้งนั่นที่เป็นเสน่ห์ดูน่าหยอกเย้า น่าแกล้ง และ...เรือนร่างที่เขาได้สำรวจยามเช็ดตัวและผลัดเปลี่ยนผ้าให้เธอนั่นมันเหมือนว่าเธอเป็นดอกไม้แรกแย้มที่ผลิตกลิ่นหอมและน้ำหวานให้ภมรอย่างเขาดอมดม

ถ้าเป็นผู้หญิงที่แล้วมาสวยงามได้สักครึ่งก็คงดีเพราะหล่อนเหล่านั้นจับต้องและกลืนกินได้ไม่เหมือนเจ้าหล่อนที่เขาต้องหักห้ามใจเพราะดูท่าจะไม่ใช่แบบที่จะมารองรับอารมณ์กำหนัดของเขา แล้วจากไปอย่างพวกนั้นเป็นแน่ เธอคือสิ่งต้องห้ามและต้องกำจัดไปให้พ้นตัวก่อนที่จะหวั่นไหวไปมากกว่านี้ เธอยังเด็ก ยังสวยงาม ยังมีอนาคตข้างหน้าและบริสุทธิ์เกินไปที่จะมามัวหมองเพราะเขา