ชิดใกล้ ตอนที่ 2

เป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้วร่างใหญ่ยังนั่งพิงเก้าอี้หวายอยู่ริมระเบียงหลังจากส่งหมอกลับ เมื่อคืนเขาแทบไม่ได้นอนทั้งคืนเพราะมธุรสมีอาการเพ้อตลอด ตัวร้อนจัด เขาต้องเช็ดตัวให้หลายรอบจนเกือบเช้ากว่าอาการจะทุเลาแต่เธอก็ไม่รู้สึกตัวสักทีรอจนเที่ยงชายหนุ่มจึงตัดสินใจโทร. ตามหมอที่ดูแลคนในปกครองของเขาทั้งหมด

ผลก็คือเธอเป็นไข้หนักเพราะอาการอักเสบจากบาดแผล แถมร่างกายยังอ่อนแอมาก หมอฉีดยาให้เธอและบอกให้เขาดูแลอย่างใกล้ชิดถ้าอาการหนักกว่านี้ก็ต้องส่งโรงพยาบาล

“ชิ...หาเรื่องใส่ตัวชัดๆ เลยเรา” เขาไม่ได้ดีใจนักกับการต้องอยู่บ้านเฉยๆ เพราะนั่นหมายถึงงานในสวนเขาจะล่าช้าไปอีกหนึ่งวัน มือหนาเสยผมดกดำอย่างหัวเสีย เขาโทร.ไปหามารดาแต่เช้าเพื่อปรึกษาเรื่องของเด็กสาวและหวังให้ช่วยรับช่วงต่อแต่ปรากฏว่าพ่อกับแม่เขาไปทำธุระต่างจังหวัดแบบกะทันหันแถมยังโดนว่าที่เมื่อคืนไม่ยอมโทร.หาซะงั้น ดวงหทัยก็ตกใจไม่น้อยเมื่อทราบข่าวแต่เมื่ออยู่ระหว่างเดินทางก็ทำอะไรไม่ได้ ป้าศรีแม่บ้านที่รู้จักกับเด็กสาวก็ยังไม่กลับและเขาก็ไม่รู้ว่าเธอจะทราบเรื่องหรือยังจะให้คนอื่นมาดูแลก็มีแต่ผู้ชาย จะทิ้งไปก็กลัวเธอจะเป็นอะไรมากไปกว่านี้ ณกรไม่เคยรู้สึกเสียอารมณ์กับเหตุการณ์เล็กๆ ที่ไม่น่าจะเป็นเรื่องแต่กลับเป็นเรื่องอย่างนี้มาก่อนเลย             

   ไม่ว่าเด็กคนนั้นจะเป็นใครเขาก็ไม่ควรเอามาใส่ใจจนเสียงาน ไม่ใช่คนรู้จัก ไม่ใช่ญาติพี่น้อง แค่เขาเข้าไปช่วยให้พ้นจากมือคนโฉดก็น่าจะเพียงพอแล้ว งานอีกมากที่รอเขา ยิ่งภูมิศิลาไม่อยู่ด้วยแล้วความรับผิดชอบทั้งหมดย่อมตกอยู่ที่เขา หากมัวแต่เฝ้าไข้แม่กระต่ายตื่นตูมนี่ อาจเกิดความผิดพลาดกับสินค้าที่จะส่งให้ลูกค้ารายใหญ่ในอีกสองวันข้างหน้าก็เป็นได้ และผลที่ตามมาก็คือ สวนของเขาจะเสียเครดิต อาจโดนคู่แข่งช่วงชิงลูกค้ารายสำคัญไป

ณกรหยิบเสื้อแขนยาวพาดบ่าและเดินลงบันไดไปยังรถของตนทันทีที่คิดได้อย่างนั้น รถยนต์สี่ประตูสีดำถูกขับเคลื่อนออกไปจากบ้านกระท่อมโดยไม่คิดเหลียวแลร่างบางที่นอนซมไข้บนเตียงแม้แต่น้อย

กว่าห้าโมงเย็นแล้ว ร่างสาวน้อยบนเตียงนอนในห้องของณกรเริ่มขยับตัวเล็กน้อย ความรู้สึกปวดเมื่อประดังเข้ามาเมื่อสติเริ่มมี ริมฝีปากแห้งผากขยับเม้ม ตากลมโตหยีเล็กน้อยเมื่อลืมขึ้นมาพบเจอแสงที่ลอดผ่านหน้าต่างห้อง ‘หิวน้ำ’ ความต้องการของร่างกายบอกอย่างนั้น เธอค่อยๆ ลุกนั่งและพลางนึกทบทวนเมื่อตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองอยู่ในที่แปลกตา

“แม่...” สำนึกแรกถูกเปล่งออกมาเป็นเสียง เมื่อเหตุการณ์ค่อยๆ ทยอยผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ เธอเสียมารดาไปเสียแล้วศพเพิ่งจะเผาไปเมื่อวานนี้ และวันนี้เธอควรจะไปวัดแต่เช้าเพื่อเก็บอัฐิ น้ำตาคนป่วยไหลพรากเมื่อนึกถึงบุพการีแม้แต่อัฐิของแม่เธอก็ไม่มีโอกาสได้ไปเก็บด้วยตัวเองเชียวหรือแล้วป่านนี้ใครจะทำหน้าที่แทนเธอ แม่จะเป็นอย่างไรบ้าง

“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงห้าวจากใครคนหนึ่งที่ยืนกอดอกพิงประตูถามขึ้น เรียกสาวน้อยออกจากภวังค์ เขาคนนั้นที่ช่วยเหลือเธอเมื่อคืนนั่นเอง มธุรสใช้มือปาดน้ำตาแล้วพนมไหว้ผู้มีพระคุณ                                                                                            “ขอบคุณ...คุณมากนะคะที่ช่วยหนูไว้ ถ้าไม่ได้คุณป่านนี้หนูคงแย่” กล่าวพร้อมน้ำตาที่ไหลพรากทำให้ณกรที่ทั้งเหนื่อยทั้งโมโหที่ต้องรีบบึ่งรถมาดูอาการเธอทั้งที่งานยังไม่เสร็จใจอ่อนยวบ

“เอ่อ...ไม่เป็นไรหรอกอย่าคิดมาก...เธอเป็นไงบ้าง”

“ดีขึ้นแล้วค่ะ...หนูอยากกลับบ้านค่ะ ป่านนี้ไม่รู้อัฐิของแม่จะมีคนจัดการรึยัง” หญิงสาวกล่าวพร้อมยกมือปาดน้ำตาอีกรอบ เธอพยายามพยุงตัวจนสามารถลุกยืนอยู่ข้างตียงเพราะเกรงใจชายหนุ่มที่เป็นธุระให้ ความรู้สึกแปลกๆ ทำให้หญิงสาวยกมือลูบคลำตัวเองก็พบว่าเธอใส่ชุดชั้นในครบทุกชิ้นทั้งยังมีกางเกงขาสั้นสวมอยู่ด้วยคงมีแต่เสื้อเชิ้ตของเขาเท่านั้นที่ไม่คุ้นตาเพราะมันไม่ใช่ของเธอแต่เมื่อคืนเธอก็จำได้ว่าซักผ้าทั้งหมดตากไว้ที่ระเบียงนี่ แล้วทำไม?

“เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงหรอก...แม่ฉันโทร.มาบอกว่าป้าศรีจัดการให้เรียบร้อยแล้วเธอรักษาตัวเองให้หายเถอะ แล้วพรุ่งนี้จะพาไปพบป้าศรี” ชายหนุ่มตอบโดยไม่ได้สนใจท่าทางตกอกตกใจของสาวน้อยที่ลูบคลำตัวเองอยู่               

“ใคร เอ่อ...เปลี่ยนผ้าให้หนูค่ะ คงไม่ใช่...”

“ใช่...ฉันเองที่นี่ไม่มีใครนอกจากฉัน...บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้แทนตัวเองว่าน้ำหวาน” ณกรยังคงยืนกอดอกไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับอาการหน้าแดงเถือกของหญิงสาว เธอบีบมือเข้าหากันอย่างไม่รู้จะทำอะไรดี อายก็อาย เจ็บก็ยังเจ็บอยู่แถมตอนนี้ก็ปวดหัวหนึบๆ ขึ้นมาอีกด้วย

“ก็เมื่อคืนเธอมีไข้ฉันก็เช็ดตัวให้ทั้งคืน...แค่ใส่ผ้าให้จะอายทำไม หรืออยากให้คนอื่นใส่ให้ล่ะ จะได้มีคนเห็นเธอแก้ผ้าเพิ่มขึ้น” รอยยิ้มมุมปากที่มธุรสเห็นตอนที่เหลือบมองยามเขาพูดยิ่งสร้างความอับอายให้เธอเข้าไปอีกเท่าตัว เขาคงเยาะหยันเธออยู่เป็นแน่ นี่ใจคอเขาคงจะไม่ยกยางอายไว้ให้เธอใช้ในอนาคตบ้างหรืออย่างไรกันนะ

“ไม่ใช่นะคะ...” เสียงค้านสั่นพร่ากำลังจะเอ่ยค้าน แต่ถูกขัดด้วยเสียงห้าวใหญ่เสียก่อน                                                                                                    

“เอาเถอะๆ เมื่อลุกขึ้นเองได้แล้วก็ไปกินข้าวแล้วกินยาซะ ยาอยู่ตรงหัวเตียง ฉันต้องไปดูงานในสวนเสียเวลากับเธอมากพอแล้ว เรื่องอื่นไว้ค่อยคุยกัน...แล้วห้ามคิดจะไปไหนเพราะฉันรับปากป้าศรีไว้แล้วว่าจะดูแลเธอจนกว่าป้าศรีจะกลับมาในวันพรุ่งนี้...เข้าใจนะ”                                                                                  

   พูดจบร่างหนาก็หมุนตัวกลับ มธุรสมองจนลับตาแล้วก็ได้ยินเสียงรถขับออกไปด้วยความรีบร้อน ร่างน้อยทรุดนั่งบนเตียงกว้างอีกครั้ง เมื่อคืนเธอฝัน...ฝันที่เหมือนจริงมากๆ ว่าแม่มาหาและนอนกอดเธอไว้ทั้งคืนปลอบประโลมให้หายหนาว ช่างสุขใจเหลือเกินกับอ้อมกอดแสนอบอุ่นที่เธอจะไม่มีวันได้สัมผัสมันอีกแล้วตลอดกาล

ความอับอายเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเศร้าและน้ำตาที่เอ่อล้นจนหมดสิ้นเมื่อนึกถึงผู้ให้กำเนิดที่ล่วงลับ และอนาคตของตัวเองที่แสนจะมืดมน