14-ออกล่า

กรงรักราชาโจร

ตอนที่ 14 (ออกล่า)

"สั่งคนให้เฝ้านางไว้ให้ดี และให้มีผู้หญิงมาเฝ้าดูแลอย่างใกล้ชิด จนกว่าเราจะเสร็จกิจกลับมา" ในขณะที่ยืนจัดแต่งชุดที่พร้อมสำหรับปฏิบัติการ พลันสายตาของจาห์มาล์มองเห็นจัสซีเนียที่ยังคงนอนหลับอยู่ฉุกคิดขึ้นมาได้ จึงออกคำสั่งกับคนสนิททันทีทันใด

"....ฮึ"

"อย่ามองเราด้วยสายตาเช่นนั้นริฎวาน มันไม่ได้เป็นอย่างที่นายคิดในหัว เราก็แค่กลัวนางจะหลบหนี ทั้งที่มันยังไม่สาแก่ใจเรา จึงต้องมีคนเฝ้าอย่างใกล้ชิด ก็แค่นั้น"

ริฎวานที่จับจ้องมองนายเหนือหัว คำสั่งการที่ฟังแล้วมีเลศนัย ทำให้คนสนิทถึงกับแสยะยิ้มเย้ยทีเล่นทีจริง เลยทำเอาจาห์มาล์ต้องรีบแก้ต่างให้แก่ตัวเอง ด้วยอาการลุกลี้ลุกลนในแววตา แต่ว่ายังวางท่านิ่งขรึมในแบบที่เคยเป็น

"ยังไม่ได้ว่าอันใดสักนิดครับ...ท่านอย่าร้อนตัวนักสิ" ริฎวานรีบท้วงทันทีทันใด

"หุบปากแล้วเตรียมคนเพื่อออกเดินทางได้ละ" และนั่นเลยทำให้จาห์มาล์รีบตัดบทสนทนาไป เมื่อถูกคนสนิทจับพิรุธได้

"ครับ" ริฎวานโค้งหัวตอบรับ ไม่วายทิ้งรอยยิ้มกริ่มก่อกวนผู้เป็นนาย จากนั้นจึงเดินออกจากกระโจมไป เพื่อเตรียมการตามคำสั่ง

ณ เวลานี้มีเพียงจาห์มาล์ที่อยู่จุดเดิม พลันสายตามองไปยังจัสซีเนียยังคงอยู่ในท่าหลับนิ่ง สองขาก้าวเดินเข้าไปใกล้ แล้วจึงหย่อนก้นนั่งลงข้างเตียง ทำเพียงจ้องมองหน้าของหล่อนอย่างพินิจด้วยความรู้สึกบางอย่าง

"เลือกที่จะหนี แล้วนี่กลับมาหาเราทำไมกัน จัสซีเนีย" เสียงเพรียกแผ่วเบาเอื้อนเอ่ย ในจังหวะเดียวกันกับมือที่ค่อย ๆ เอื้อมไปอย่างเชื่องช้า หวังสัมผัสกับใบหน้าเขียวช้ำที่แน่นิ่ง

"พร้อมแล้วครับ"

แต่แล้วต้องดึงมือกลับคืน เพราะเสียงของริฎวานแว่วเข้ามา ทั้งที่มือหนาแกร่งยังไม่ได้สัมผัสใบหน้าหล่อนอย่างที่ต้องการแต่อย่างใด

"อืม" เสียงแค่นตอบรับ พร้อมกับพยักหน้ารับรู้ ในจังหวะเดียวกันกับที่เอียงหน้าไปมองคนสนิทที่ยืนอยู่ และมีหญิงสาวหนึ่งคนที่ยืนข้างหลังริฎวาน นั่นคงเป็นคนที่ต้องมาดูแลจัสซีเนียตามที่จาห์มาล์สั่งการ

"ซัลมาจะเป็นคนดูแลนางในระหว่างที่เราไม่อยู่ครับ" ริฎวานแจ้งทันที เมื่อนายเหนือหัวเดินมาหยุดยืนตรงหน้า ด้วยท่าทีนิ่งน่าเกรงขาม สายตาเพ่งพิศจ้องมองซัลมา จนเธอต้องก้มหน้าหลบสายตาทันที ด้วยความหวาดหวั่นในแววตานั้น ที่มันแสนจะดุดันน่ากลัว

"จับตานางและดูแลให้ดี หากนางหลบหนีไป เราจะขังเจ้าในกรงอูฐ งดให้อาหารปล่อยให้อูฐเหยียบเจ้าจนตาย" จาห์มาล์เปล่งวาจานิ่ง ๆ แต่ทำเอาคนฟังนั้นขนลุกชูชันไปทั้งตัว ก้มหัวไม่กล้าแม้จะเงยหน้ามองสบตา แค่เสียงอันทรงพลังเอื้อนเอ่ย ก็ทำเอาซัลมานั้นแทบกลั้นหายใจ

“ค่ะ”

“ไปริฎวาน”

หล่อนตอบรับเสียงสั่น จากนั้นทั้งจาห์มาล์และริฎวานก็เดินออกจากกระโจมไป ซัลมาจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองตามแผ่นหลังหนาที่เดินห่างออกไปเรื่อย ๆ อย่างโล่งใจจนพ้นสายตา เพราะเมื่ออยู่ต่อหน้าจาห์มาล์ หล่อนยืนเกร็งปลายเท้าจิกพื้นรองเท้าด้วยความหวาดกลัว

“ฟู่...ทำไมโหดเยี่ยงนี้ น่ากลัวเสียจริง” มือทาบลงอกพร้อมกับถอนลมหายใจเฮือกใหญ่ เหมือนกับว่าได้ยกภูเขาที่ทับแน่นออกไป เมื่อได้อยู่พ้นสายตาดุร้ายนั้น "แกจะมาตายที่นี่ไม่ได้ซัลมา ตราบใดที่แกยังหาคู่ครองไม่เจอ ทำไมนายต้องดุอย่างกับเสือด้วยนะ" ยืนบ่นเพียงลำพังดั่งใจนึก สายตาทอดมองไปยังทางเข้ากระโจมอย่างเลิ่กลั่กหวาดระแวง กลัวทั้งสองจะเดินวนกลับเข้ามาอีกครั้ง หล่อนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามีคนบนเตียงจดจ้องหล่อนอยู่เงียบ ๆ

"เธอเป็นใคร? " จัสซีเนียเอ่ยถามเสียงแข็ง จนซัลมาต้องหันกลับมามอง

"รู้สึกตัวแล้วรึ" เสียงเรียกแว่วดัง ทำให้หล่อนขยับขาเดินเข้ามาใกล้ แล้วย้อนถามออกไป โดยที่ยังไม่ได้ให้คำตอบแก่จัสซีเนียที่ใคร่รู้

"ฉันถามว่าเธอเป็นใคร!? " นัยษ์ตาสีนิลเปล่งประกายอย่างหวาดระแวง เอ่ยเสียงแข็งถามย้ำอีกครั้ง ทั้งยังหยัดตัวลุกนั่ง ใช้ผ้าห่มคลุมร่างกาย ค่อย ๆ ขยับถอยหลังออกห่างซัลมาไป ด้วยความระแวดระวังอันตราย หล่อนไม่อาจจะไว้ใจใครได้ เพราะที่นี่มีแต่บริวารของเขาทั้งนั้น

"ไม่ต้องกลัวฉันนะ ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก....ฉันชื่อซัลมา เป็นลูกสาวของแม่ครัวที่นี่" ซัลมาพยายามอธิบาย เมื่อเห็นสายตาของจัสซีเนียมีความหวาดระแวง

"เธอคือคนของไอ้ชั่วนั่น ฉันจะไว้ใจได้ยังไง! "

"ชู่~~ เบา ๆ สิ อยากตายหรือไง เรียกท่านจาห์มาล์ไอ้ชั่ว ไม่กลัวใครมาได้ยินเหรอ เดี๋ยวก็ถูกขังให้อูฐเหยียบตายหรอก"

จัสซีเนียเอื้อนเอ่ยอย่างระวังตัว แต่กลับเป็นวาจาที่หยามเหยียดและด่าทออีกคนที่เพิ่งออกจากกระโจมไป จนซัลมาต้องปรี่เข้าหา ใช้มือปิดปากจัสซีเนียไว้ เพราะห่วงว่าใครจะมาเผลอได้ยิน ซึ่งมันคงทำให้ลมหายใจของหล่อนหมดลงเป็นแน่

"......คนที่สมควรตายคือมัน! ระยำแบบนั้นไม่เรียกว่ามนุษย์ แต่มันคือปีศาจร้าย ไม่ก็อสูรกายใจโฉด! "

"ฉันบอกให้พูดเบา ๆ ไงเล่า....โธ่เอ้ย! ไม่ฟังกันบ้างเลยนะ"

ความคับแค้นใจทำให้วาจาเกรี้ยวกราดหลุดจากปากอย่างง่ายดาย แววตาคมเปล่งประกายความเกลียดชังชัดเจน ทำเอาซัลมาที่แสนจะเกรงกลัวจาห์มาล์ขนลุกขนพองเลยทีเดียว

"ถามอะไรหน่อยสิ...ไอ้ชั่วนั่นมันไปไหนเหรอ"

"ออกไปช่วยกำจัดคนไม่ดี แล้วก็ช่วยชาวบ้าน"

"เหอะ!! คนไม่ดีก็มันนั่นไง ไม่ต้องไปไกลหรอก ทำไมไม่ยิงสมองตัวเองให้ตาย ๆ ไปซะ อยู่ไปก็รกแผ่นดิน"

เมื่อสมองพลันนึกคิดบางอย่างได้ จึงออกปากถามออกไปกับสิ่งที่เธอได้ยินก่อนหน้า ภายนอกที่เหมือนนอนหลับสนิท แท้จริงแล้วหล่อนรู้สึกตัวและได้ยินตั้งแต่ประโยคแรก แต่แสร้งทำทีเป็นนอนหลับเท่านั้น

"ชู่~~ เบา ๆ สิ เดี๋ยวได้ตายจริงหรอก"

"ฉันไม่กลัวมันหรอก"

คนกลัวก็กลัวจนตัวสั่น ย้ำเตือนครั้งแล้วครั้งเล่าจัสซีเนียก็ไม่ยอมฟัง หล่อนยังคงเอื้อนเอ่ยวาจาแค้นออกมาอยู่ร่ำไปอย่างท้าทาย

"เออ ๆ เธอนี่รั้นน่าดู ว่าแต่ชื่อว่าอะไรเหรอ ฉันจะได้เรียกถูก" เมื่อมันแสนจะระอา ย้ำเตือนยังไงจัสซีเนียก็ไร้ท่าทีความกลัว จนตัวซัลมาเป็นฝ่ายยกธงขาวในความหนักแน่น เธอคงแค้นเขาฝังใจด้วยเบื้องลึกอันใดหล่อนคงไม่กล้าถาม

"จำเป็นต้องบอก? " จัสซีเนียยอกย้อนนั่นเพราะหล่อนคิดว่าไม่จำเป็น

"เอ้า! ...ถ้าไม่บอกจะเรียกถูกได้อย่างไรเล่า" ซัลมาถึงกับสบถดัง กับประโยคที่ออกจากปากจัสซีเนีย

"เดี๋ยวฉันก็จะไปจากที่เลว ๆ นี่ไม่จำเป็นต้องบอกก็ได้มั้ง" ตอบแบบลวก ๆ พร้อมกระชับผ้าห่มห่อกาย

"หยิ่งเสียจริง ก็แค่ถามชื่อเท่านั้น....แต่บอกไว้ก่อนเลยนะว่าตัดคำว่าหลบหนีไปได้เลย เพราะว่าที่นี่ยากที่จะหลบหนี เนื่องจากมีคนเฝ้าหนาแน่นมาก ทุกคนที่เฝ้าระวังล้วนแต่มีฝีมือ เธอหนีไม่รอดหรอก" ซัลมานั่งลงบนเตียงแล้วขยายความตามสิ่งที่เป็น

"...จัสซีเนีย แล้วเธอล่ะ? " นิ่งคิดตามคำพูดของซัลมา จึงเอ่ยชื่อตามที่หล่อนใคร่รู้ การคิดหลบหนีของหล่อนคงยากเสียแล้ว แถมร่างกายก็ยังเจ็บป่วยไม่เอื้ออำนวยอีก แต่ยังไงต้องหนีไปตั้งหลักให้ได้

"บอกไปก่อนหน้าเหมือนจะไม่เข้าหูเธอสินะ ฉันชื่อซัลมาไง เป็นลูกสาวแม่ครัวที่นี่" เกิดความระอาอีกละลอก เนื่องจากหล่อนแนะนำตัวเองตั้งแต่เริ่มแรก แต่เหมือนจัสซีเนียจะไม่สนใจ ทำให้หล่อนต้องบอกชื่อแนะนำตัวย้ำอีกครั้ง

"อืม..." จัสซีเนียพยักหน้ารับรู้ พร้อมกับหย่อนขาลงจากเตียง เดินวนก้มเก็บเสื้อผ้ามาสวมใส่

"เดี๋ยว ๆ แล้วนั่นจะไปไหน" ซัลมาเบิกตาโตทันที เมื่อจัสซีเนียเดินวนรอบกระโจม อีกทั้งยังแง้มประตูทางเข้าสอดส่องสายตา

"หาทางไปจากที่นี่"