บทที่ 4 เดตลวงโลก 3

     คำหวานที่หลุดออกจากริมฝีปากหยักลึกราวกับมนตร์สะกด เธอเผลอกลั้นหายใจ หัวใจพองโตอย่างไม่อาจห้ามได้

         ผู้ชายคนนี้ช่างมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเธอเหลือเกิน เขาทำให้เธอหวาดกลัวแทบขาดใจในตอนแรก และกำลังทำให้เธอหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้นในตอนนี้

         เฮลิคอปเตอร์ค่อย ๆ ร่อนลงจอดบนลานจอดส่วนตัวของรีสอร์ตหรูระดับหกดาวที่ตั้งอยู่บนอ่าวที่เงียบสงบที่สุดของเกาะกูด ทันทีที่ก้าวลงมาแตะพื้นทรายสีขาวละเอียด พิมพ์มาดาก็แทบจะลืมหายใจ

         วิลล่าไม้สักหลังใหญ่สไตล์ทรอปิคอลตั้งตระหง่านอยู่ริมหน้าผาเตี้ย ๆ หันหน้าเข้าหาทะเลสีมรกตที่ใสกระจ่างจนเห็นแนวปะการัง มีสระว่ายน้ำส่วนตัวแบบอินฟินิตี้พูลที่ดูราวกับเชื่อมต่อเป็นผืนเดียวกับเส้นขอบฟ้า

         “สวยจังเลยค่ะ”เธอพึมพำราวกับละเมอ

         “ที่นี่เป็นวิลล่าส่วนตัวที่สงวนไว้สำหรับแขกวีไอพีเท่านั้นครับ ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน เหมาะกับการพักผ่อนของเรา”

         คำว่า ‘ของเรา’ ที่เขาเน้นย้ำทำให้เธอหน้าร้อนผ่าว โรมจัดการโอบเอวบางพาดินเข้าไปภายในวิลล่า พนักงานต้อนรับหลายคนโค้งคำนับและรีบจัดการนำกระเป๋าสัมภาระรวมถึงถุงช็อปปิงแบรนด์เนมหลายสิบถุงเข้าไปจัดเก็บให้เรียบร้อยอย่างรู้หน้าที่

         ภายในห้องนอนกว้างขวางถูกตกแต่งอย่างโรแมนติก เตียงคิงไซซ์หนานุ่มปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา มีกลีบกุหลาบสีแดงสดโปรยปรายเป็นรูปหัวใจอยู่กึ่งกลางเตียง เธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพนั้น ความรู้สึกกระดากอายแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องก้มหน้างุด

         “สงสัยทางรีสอร์ตจะเข้าใจผิด คิดว่าเรามาฮันนีมูนกันน่ะครับ”

         โรมเอ่ยกลั้วหัวเราะ เขาจงใจก้มลงมากระซิบชิดใบหู

         “แต่ถ้าคุณไม่ชอบ ผมให้คนมาเก็บออกไปก็ได้นะ”

         “มะ...ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ”

         พิมพ์มาดารีบปฏิเสธ เธอเดินเลี่ยงออกไปทางระเบียงกว้างเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์และหลบซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำของตัวเอง

         สายลมทะเลพัดเอาความเย็นชื่นใจมาปะทะใบหน้า หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามดับความร้อนผ่าวที่พวงแก้ม ทว่าเพียงชั่วอึดใจ กลิ่นน้ำหอมบุรุษเพศที่คุ้นเคยก็ลอยมาแตะจมูก พร้อมกับแก้วคริสตัลบรรจุน้ำผลไม้สีสวยที่ถูกยื่นมาตรงหน้า

         “ดื่มอะไรเย็น ๆ หน่อยสิครับ จะได้สดชื่น”

         โรมเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ร่างสูงก้าวมายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง ทอดสายตามองผืนน้ำสีมรกตเบื้องหน้าไปพร้อมกับเธอ

         “ขอบคุณค่ะ”

         พิมพ์มาดารับแก้วมาจิบ รสชาติเปรี้ยวอมหวานของน้ำผลไม้สกัดเย็นช่วยให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก

         “เดินทางมาเหนื่อย ๆ คุณไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีกว่า ในตู้มีชุดสไตล์รีสอร์ตที่ผมให้พนักงานเลือกมาให้ หวังว่าคุณจะชอบนะ อาบน้ำเสร็จแล้วออกมาทานมื้อเที่ยงกัน ผมให้เชฟจัดโต๊ะไว้ที่ริมสระว่ายน้ำแล้ว”

         โรมไม่ได้แค่สั่ง แต่เขายังเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาส่งให้ถึงมือ ความเอาใจใส่ในรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาทำให้เธอไม่อาจปฏิเสธได้ หญิงสาวหายเข้าไปในห้องน้ำครู่ใหญ่ ก่อนจะกลับออกมาในชุดแม็กซี่เดรสสายเดี่ยวผ้าชีฟองสีขาวพริ้วไหว ที่ขับเน้นให้เธอดูบริสุทธิ์และบอบบางราวกับนางฟ้าตัวน้อย

         เมื่อก้าวออกมาที่ริมสระว่ายน้ำอินฟินิตี้พูล พิมพ์มาดาก็ต้องเบิกตากว้างอีกครั้ง

         โต๊ะอาหารขนาดกะทัดรัดถูกเซตไว้อย่างหรูหราพร้อมด้วยซีฟู้ดสด ๆ ตัวโต ทั้งกุ้งมังกร ปูอลาสก้า และหอยนางรมนำเข้า

         โรมเปลี่ยนมาสวมเสื้อเชิ้ตฮาวายสีเข้มปลดกระดุมบน ดูผ่อนคลายและหล่อเหลาจนคนมองถึงกับลมหายใจสะดุด

         “มานั่งสิครับ” เขาเลื่อนเก้าอี้ให้เธออย่างสุภาพบุรุษ

         มื้ออาหารเที่ยงดำเนินไปอย่างเชื่องช้าและเต็มไปด้วยความเอาใจใส่ โรมไม่ยอมให้หญิงสาวต้องมือเปื้อนแกะเปลือกกุ้งหรือปูเองเลยแม้แต่ชิ้นเดียว มือหนาของมหาเศรษฐีที่เคยจับแต่ปากกาเซ็นสัญญาระดับร้อยล้าน บัดนี้กลับกำลังแกะเนื้อปูขาวอวบวางลงบนจานของเธออย่างเบามือ

         “ทานเยอะ ๆ นะครับ คุณตัวเล็กเกินไปแล้ว”

         “ขอบคุณค่ะคุณโรม แต่อย่าแกะให้ฉันอีกเลยค่ะ แค่นี้ฉันก็ทานไม่หมดแล้ว”

         หญิงสาวประท้วงเสียงอ่อย รู้สึกเกรงใจจนทำตัวไม่ถูก เธอคุ้นเคยแต่กับการเป็นผู้แบกรับภาระและคอยดูแลคนอื่นมาตลอด พอถูกปฏิบัติราวกับเป็นเจ้าหญิงแบบนี้ กำแพงในใจที่เคยตั้งไว้ก็เริ่มพังทลายลงอย่างช้า ๆ

         ‘เขาอาจจะไม่ใช่คนเลวร้ายอย่างที่คิด แค่เป็นคนเอาแต่ใจและชอบออกคำสั่งตามประสาคนรวยเท่านั้นเอง’

         พิมพ์มาดาเผลอคิดเข้าข้างเขาในใจ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเธอกำลังก้าวเท้าลงไปในหลุมพรางที่ถูกขุดไว้อย่างแนบเนียน

         หลังจากมื้ออาหารที่แสนประทับใจผ่านพ้นไป ช่วงเวลาบ่ายคล้อยก็คืบคลานเข้ามา

         โรมทำหน้าที่ชายหนุ่มแสนดีได้อย่างไร้ที่ติ เขาพาเธอไปนั่งเล่นริมหาดส่วนตัว สั่งค็อกเทลสีสวยมาให้เธอจิบ และคอยชวนคุยเรื่องสัพเพเหระเพื่อทำลายกำแพงความอึดอัด