บทที่ 5 วิมานลวง 1

     วิลล่าหรูที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลับอวลไปด้วยมวลอากาศที่หนักอึ้งและร้อนผ่าว ทันทีที่บานประตูไม้สักปิดลง พิมพ์มาดาก็รู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมด หญิงสาวก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องนอนกว้างอย่างเชื่องช้า แสงไฟสลัวสีส้มทองจากโคมไฟระย้าคริสตัลยิ่งขับเน้นบรรยากาศให้ดูเร้นลับและเย้ายวนใจ

         เสียงเกลียวคลื่นที่สาดกระทบหน้าผาดังแว่วเข้ามาทางหน้าต่างบานเกล็ด ทว่ามันกลับไม่สามารถกลบเสียงหัวใจที่เต้นระรัวราวกับจังหวะกลองรบในอกของเธอได้เลย

         ความสับสนตีรวนขึ้นมาอย่างหนักหน่วง แม้เมื่อครู่ที่ริมหาด เธอจะพยักหน้ายอมรับข้อเสนอและปล่อยตัวปล่อยใจไปกับรสจูบแสนหวานของเขา ทว่าเมื่อต้องมาอยู่กันตามลำพังในพื้นที่ปิดตาย สติสัมปชัญญะที่ถูกความลุ่มหลงบดบังก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง

         ‘มันเร็วเกินไป...’

         พิมพ์มาดาเตือนตัวเองในใจ สองมือเล็กกำชายกระโปรงแม็กซี่เดรสผ้าชีฟองแน่นจนสั่นระริก

         เธอเพิ่งรู้จักผู้ชายคนนี้เพียงข้ามคืน เขาคือคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับพายุ ข่มขู่และคุกคามเธอด้วยรังสีอำนาจที่น่าสะพรึงกลัว แต่เพียงไม่กี่ชั่วโมงต่อมา เขากลับกลายเป็นเทพบุตรที่แสนดี ทุ่มเทเงินทองมากมาย ซื้อเสื้อผ้าราคาแพง และพาเธอนั่งเฮลิคอปเตอร์มายังเกาะส่วนตัวแห่งนี้

         ความขัดแย้งในตัวของรเมศมันน่ากลัวพอ ๆ กับแรงดึงดูดที่เขามีต่อเธอ

         หญิงสาวเดินเลี่ยงไปหยุดอยู่ตรงหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นสระว่ายน้ำอินฟินิตี้พูล ทอดสายตามองผืนน้ำสีดำสนิทที่สะท้อนแสงจันทร์ พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของความมีเหตุผลที่หลงเหลืออยู่

         เธอควรจะถอย ควรจะหยุดทุกอย่างไว้แค่นี้ก่อนที่ตัวเองจะถลำลึกจนกู่ไม่กลับ

         แต่เมื่อนึกถึงใบแจ้งหนี้ก้อนโตที่รออยู่บนโต๊ะทำงาน นึกถึงใบหน้าของ ‘ช่อผกา’ พี่สาวต่างแม่ที่ทิ้งหนี้สินก้อนมหึมาไว้ให้เธอรับผิดชอบ นึกถึงความเหนื่อยล้าที่ต้องแบกรับการบริหารรีสอร์ตที่กำลังจะล่มสลายมาตลอดหลายเดือน กำแพงความเข้มแข็งของเธอก็เริ่มปริร้าว

         แล้วเมื่อนึกถึงความเอาใจใส่ที่เขาปรนเปรอให้ตลอดทั้งวัน นึกถึงอ้อมกอดที่อบอุ่นและรสจูบที่ทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน หัวใจดวงน้อยก็เกิดความลังเลอย่างหนัก เธอหวาดกลัวเขา หวาดกลัวสถานะที่แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

         แต่ในขณะเดียวกัน...เธอกลับโหยหาสัมผัสและที่พึ่งพิงจากเขาอย่างน่าประหลาด เธอเหนื่อยเหลือเกินกับการต้องยืนหยัดต่อสู้เพียงลำพัง

         ทางด้านของมหาเศรษฐีหนุ่ม โรมยืนพิงกรอบประตูห้องน้ำ ทอดสายตามองแผ่นหลังบอบบางที่กำลังสั่นสะท้านของหญิงสาว นัยน์ตาสีเหล็กคู่คมที่เคยมุ่งมั่นในการแก้แค้น จู่ ๆ ก็เกิดความสั่นไหวขึ้นมาวูบหนึ่ง

         ท่าทางหวาดหวั่น แผ่นหลังที่ลู่ลงราวกับคนแบกโลกไว้ทั้งใบ และแววตาสับสนที่เขาแอบเห็นตอนที่เธอหันกลับมามองเมื่อครู่ มันดูบริสุทธิ์ เปราะบาง และอ้างว้างเสียจนก้อนเนื้อในอกซ้ายของเขากระตุกแปลบ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีตื้นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

         ‘หรือว่าเธอจะไม่ได้เสแสร้ง หรือผู้หญิงคนนี้จะไม่รู้เรื่องแผนการสวมรอยหลอกเอาเงินไปจริง ๆ’

         ความลังเลปรากฏขึ้นในใจของมัจจุราชหนุ่มเพียงเสี้ยววินาที ทว่าภาพของ ‘เวหา’ น้องชายสายเลือดเดียวกันที่ต้องนอนซมอยู่ในโรงพยาบาล สภาพจิตใจแหลกสลายเพราะถูกผู้หญิงที่รักปอกลอกจนหมดตัว ก็ฉายทับขึ้นมาในหัวราวกับตอกย้ำความเจ็บปวด

         โรมกัดกรามแน่นจนนูนเป็นสัน ปัดความรู้สึกอ่อนไหวบ้า ๆ นั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

         ‘มารยา! ทุกอย่างที่ผู้หญิงคนนี้แสดงออกมันก็แค่ละครฉากใหญ่เพื่ออัปค่าตัวและเรียกร้องความสงสารเท่านั้น รเมศ...แกจะใจอ่อนกับคนที่ทำลายครอบครัวแกไม่ได้เด็ดขาด!’

         เมื่อกำแพงแห่งความแค้นถูกสร้างขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ร่างสูงใหญ่ก็ก้าวเดินเข้าไปหาเหยื่อตัวน้อยที่กำลังยืนต่อสู้กับความสับสนของตัวเอง

         เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่ย่ำลงบนพื้นไม้สักทำให้พิมพ์มาดาสะดุ้งสุดตัว เธอหันขวับกลับมามองเขา นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก

         ฝ่ามือหนาสอดเข้าสวมกอดเอวคอดบางจากทางด้านหลังอย่างจงใจ รั้งเรือนร่างอรชรให้เข้ามาแนบชิดกับแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม

         “อุ๊ย!”

         เสียงหวานร้องอุทาน ไหล่บางห่อเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ

         ทว่าอ้อมกอดของชายหนุ่มกลับรัดแน่นขึ้นจนเธอสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ทรงพลังจากแผ่นหลังของตัวเอง ไอความร้อนจากตัวเขาแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าบางเบาของชุดเดรสเข้ามาจนผิวเนื้อของเธอร้อนผ่าว

         “คิดอะไรอยู่ครับพริ้ม ตัวสั่นเชียว”

         น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดที่ซอกคอขาวผ่องจนหญิงสาวขนลุกซู่ไปทั้งตัว

         “พี่โรม...”

         เสียงของเธอสั่นพร่าไม่แพ้กัน หญิงสาวพยายามขืนตัวออกจากการโอบรัด แต่ก็สู้แรงของบุรุษเพศไม่ได้        “พริ้ม...พริ้มว่าเรา...”

         “เราทำไมครับ”