บทที่ 4 เดตลวงโลก 4

     พิมพ์มาดาพบว่าภายใต้ท่าทีหยิ่งยโสและน่าเกรงขาม รเมศเป็นผู้ชายที่คุยสนุก ฉลาดหลักแหลม และมีมุมอ่อนโยนที่ทำให้เธอเผลอหัวเราะออกมาหลายครั้ง

         จนกระทั่งดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลงแตะเส้นขอบฟ้า ท้องทะเลสีครามถูกฉาบด้วยแสงสีส้มอมชมพูของยามเย็น บรรยากาศรอบกายเงียบสงบ มีเพียงเสียงเกลียวคลื่นสาดกระทบฝั่งและสายลมที่พัดเอากลิ่นอายความเค็มของทะเลมาปะทะจมูก

         โรมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขายื่นมือมาตรงหน้าหญิงสาวที่กำลังนั่งทอดสายตามองพระอาทิตย์ตกดิน

         “ไปเดินเล่นกันไหมครับ”

         พิมพ์มาดายิ้มรับ วางแก้วค็อกเทลลงแล้ววางมือเล็กของตัวเองลงบนฝ่ามือหนา

         ทั้งสองเดินเคียงคู่กันไปตามชายหาดที่ทอดยาว เกลียวคลื่นเย็นฉ่ำซัดสาดเข้ามากระทบข้อเท้า โรมหยุดเดินเมื่อมาถึงโขดหินใหญ่ที่ค่อนข้างลับตาคน เขาหมุนตัวกลับมาหาหญิงสาว นัยน์ตาสีเหล็กทอดมองใบหน้าหวานซึ้งที่ถูกย้อมด้วยแสงสุดท้ายของวัน

         ความเงียบโรยตัวลงระหว่างคนทั้งคู่ ทว่ามันกลับไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดบางอย่างที่มองไม่เห็น โรมค่อย ๆ ยกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ปลิวมาปรกหน้าหญิงสาวออกทัดหลังใบหู ปลายนิ้วร้อนผ่าวของเขาไล้เบา ๆ ตามโครงหน้าเนียนนุ่ม

         “คุณทำให้ผมละสายตาไม่ได้เลยรู้ไหมพิมพ์มาดา” เขากระซิบเสียงพร่า

         ดวงตากลมโตสั่นระริกเมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาเรื่อย ๆ พิมพ์มาดารู้ดีว่าเธอกำลังเล่นอยู่กับไฟ แต่ความอบอุ่นและความเอาใจใส่ที่เขาปรนเปรอให้ตลอดทั้งวันมันทำให้เธอหลงลืมความหวาดกลัวไปจนหมดสิ้น หญิงสาวค่อย ๆ หลับตาลงอย่างยอมจำนน เผยอริมฝีปากขึ้นรับสัมผัสที่กำลังจะคืบคลานเข้ามา

         ริมฝีปากหยักลึกแตะลงบนกลีบปากสีพีชอย่างแผ่วเบาและนุ่มนวลราวกับขนนก โรมไม่ได้จาบจ้วงหรือรุกล้ำในทันที เขาเพียงแค่ขบเม้มและละเลียดชิมความหอมหวานภายนอกอย่างอ้อยอิ่ง ทว่าเพียงแค่นั้นก็มากพอที่จะทำให้ร่างบอบบางในอ้อมแขนสั่นสะท้าน หมดเรี่ยวแรงจนต้องยกมือขึ้นเกาะเกี่ยวบ่ากว้างของเขาไว้เพื่อพยุงตัว

         เมื่อเห็นว่าลูกนกน้อยเปิดทางให้ จอมมารหนุ่มก็ไม่รอช้า เขาสอดมือเข้าท้ายทอยทุย กระชับร่างบางให้แนบชิดยิ่งขึ้น ก่อนจะแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากเล็กอย่างตะกรุมตะกราม

         จูบที่เคยอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและเรียกร้องตามสัญชาตญาณดิบ เสียงหวานครางอือในลำคอ สมองขาวโพลนไปหมด เธอไม่เคยถูกใครจูบด้วยความลึกซึ้งและเว้าวอนขนาดนี้มาก่อน รสชาติของค็อกเทลชั้นดีที่ติดอยู่ที่ปลายลิ้นของเขายิ่งมอมเมาให้เธอจมดิ่งลงไปในห้วงพิศวาสอย่างไม่อาจถอนตัว

         ‘หวาน...หวานจนน่าหงุดหงิด’

         โรมคิดในใจขณะที่ยังคงตักตวงความหอมหวานจากคนตรงหน้าอย่างไม่รู้จักอิ่ม เขากะจะแค่จูบสั่งสอนและทำให้เธอหลงใหล แต่กลายเป็นว่ารสสัมผัสที่บริสุทธิ์และเงอะงะของเธอกลับปลุกเร้าความปรารถนาในส่วนลึกของเขาให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างแท้จริง ร่างกายของเขาตอบสนองต่อผู้หญิงคนนี้อย่างรุนแรงเกินกว่าที่คาดคิด

         เขาจำใจต้องถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่งเมื่อรู้สึกว่าร่างบางในอ้อมแขนเริ่มขาดอากาศหายใจ

         พิมพ์มาดาหอบหายใจ ซบหน้าลงกับแผงอกแกร่งด้วยความเขินอายจนไม่กล้าสบตา ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู

         “คุณโรม...” เธอเรียกชื่อเขาเสียงสั่นหวิว

         “เปลี่ยนสรรพนามใหม่ได้ไหมครับคนดี...”

         เขากระซิบชิดกระหม่อมบาง แววตาที่เคยมัวเมาด้วยตัณหาแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและเย้ยหยันในพริบตาโดยที่หญิงสาวไม่มีโอกาสได้เห็น

         พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาฉ่ำปรือจากการถูกสูบพลังงานเมื่อครู่ทำให้เธอดูเย้ายวนอย่างเป็นธรรมชาติ

         “แต่ว่า...”

         “เรียกว่าพี่โรม และแทนตัวเองว่าพริ้ม”

         โรมไม่ปล่อยให้เธอได้หาข้ออ้าง ปลายนิ้วร้อนผ่าวเกลี่ยริมฝีปากที่เจ่อช้ำของเธออย่างแผ่วเบา

         “พี่อยากดูแลพริ้ม อยากปกป้องพริ้มจากทุกปัญหาที่ต้องแบกรับ ให้พี่ได้ทำหน้าที่นั้นนะครับ เจ้าหญิงของพี่”

         น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเว้าวอนและอ้อมกอดที่รัดแน่นราวกับปราการเหล็ก ทำให้กำแพงในใจของพิมพ์มาดาพังทลายลงจนหมดสิ้น สมองที่ยังคงมึนเบลอจากรสจูบแสนหวานและข้อเสนอที่แสนจะใส่ใจ สั่งการให้เธอพยักหน้าตอบรับอย่างลืมตัว

         “ค่ะ...พี่โรม”

         หญิงสาวซุกหน้าลงกับแผงอกแกร่ง ปล่อยให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไปกับจังหวะการล่อลวงที่แสนหอมหวาน

         โรมกระตุกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขากระชับอ้อมกอดและรั้งเอวบางให้เดินกลับไปยังวิลล่าหรูที่เปิดไฟสลัวรออยู่

         ค่ำคืนนี้ยังอีกยาวไกล และเหยื่อตัวน้อยก็เดินเข้ามาติดกับดักของมัจจุราชอย่างสมบูรณ์แบบ โดยหารู้ไม่ว่าความหอมหวานที่เธอเพิ่งลิ้มลองและเตียงกว้างที่รออยู่เบื้องหน้า คือจุดเริ่มต้นของขุมนรกที่จะแผดเผาชีวิตและจิตวิญญาณของเธอไปตลอดกาล